श्रद्धा गुरुवचनस्य, आत्मनि विनयभावः, मनोदोषविजयः, श्रवणकथायां चैकाग्रता—एतानि चान्यानि यदि साध्यन्ते, तर्हि श्रवणस्य फलमवश्यं सिध्यति; कथा समाप्तौ च सर्वेषां वैकुण्ठनिवासः निश्चितः। अथ गोकरणं प्रति—गोविन्दः स्वयमेव ते गोलोकं दास्यति—इति सर्वे हरिभक्ताः तं समादिश्य वैकुण्ठं ययुः। ततः परं मासे, गोकरणः punarapi कथां शशंस; सप्तरात्रं punarapi श्रवणं तैः कृतम्। हे नारद! कथासमाप्तौ यदभवत् तत् शृणु। भगवान् हरिः स्वयम् भक्तैः सहितः दिव्यैः रथैः तत्र साक्षात् प्रादुरासीत्; तदा जयशब्दाः प्रणामाश्च बहवः अभवन्। स हरिः प्रमोदात् पाञ्चजन्यशङ्खं निनादयन्, गोकरणं समालिङ्ग्य, तमात्मसदृशं चकार। अन्यांश्च श्रोत्रून् तदा हरिः मेघश्यामानिव, पीताम्बरधारिणः, मुकुटकुण्डलभूषितांश्च चकार। ग्रामे य एव अश्वपालजात्यन्त्याः वा आसन्, तानपि गोकरणस्य कृपया तदा दिव्यरथेषु स्थापयामास। ये हरिधाम प्रेषिताः, यत्र योगिनः यान्ति, स गोपालकः गोकरणेन सह गोलोकं प्राप; श्रवणकथया तुष्टो भगवान् भक्तवत्सलः तत्रात्यन्तं स्थित्वा निर्गतः। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेणैव संयोजिताः, तथैव तान् कृष्णः गोलोकं नीतवान्, या योगिभिरपि दुर्लभा। तं लोकं, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न च सिद्धगणाः गच्छन्ति, तं ते गच्छन्ति भागवतश्रवणेन। अत्र वयं वदामः—सप्ताहयज्ञैः कथासु यत् तेजः फलमुपार्ज्यते, तदपि गोकरणकथासप्ताक्षरपानैः कर्णैः श्रुत्वा, गर्भस्थाः अपि पुनः न जायन्ते। वायुपानैः, जलपत्रभक्षणैः, तपसा कृशशरीरतया, दीर्घकालेन भीष्मैश्च योगाभ्यासैः, न तद्वस्थितिं लभते, यां सप्ताहश्रवणेन प्राप्नोति। महर्षिः शाण्डिल्यः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटवासी, एषां पावनां कथां ब्रह्मानन्दरसेन निमग्नः पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रवणेन पापकूटं विनश्यति। श्राद्धकाले पाठे पितृणां तृप्तिः भवति; नित्यपाठेन मोक्षः सिध्यति, पुनर्जन्म न भवति। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्ये षष्ठोऽध्यायः—सप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः—अधुना वयं सप्ताहश्रवणस्य विधिं वक्ष्यामः; सामान्यतः सखिभिः सह वित्तेन चैव विधिः स्मृतः। ज्योतिषिणं आहूय, शुभमुहूर्तं विचिन्त्य, यथाविवाहं सर्वोपस्करान् व्यवस्थापयेत्। नभसः, आश्विनः, ऊर्ज, मार्गशीर्षः—एते मासाः पवित्राः, शुभारम्भाय, मोक्षदाः श्रोतृणाम्। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः वर्जनीयाः; तान् परित्यज्य, अन्ये सखायः नियुक्तव्याः, ये यत्नवन्तः। प्रत्येकदेशे यत्नेन संदेशः प्रेषणीयः—इह कथा भविष्यति, गृहस्थाः आगच्छन्तु। केचन हरिकथाः अच्युतस्तुतयश्च दूरे; स्त्रियः, शूद्राश्च—तेषामपि शिक्षां साधयेत्। प्रत्येकप्रदेशे, विरक्ताः वैष्णवाः कीर्तनकाङ्क्षिणः—तेभ्यः पत्राणि प्रेषणीयानि, तेषां लेखनं विधीयते। सप्तरात्रं साधुवर्गस्य समागमः स्यात्, दुर्लभः; अत्र च कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति। ये भागवतामृतपाने उत्सुकाः ते शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदाचित् स्थानाभावः, एकदिनमपि, तर्हि सर्वथा आगमनं साधयेत्; एकः क्षणः अपि अत्र दुर्लभः। एवं तेषां व्यवस्था विनयेन कार्य्या; आगतानां सर्वेषां निवासः साधनीयः। तीर्थे, वने, गृहे वा—यत्र पृथ्वी विस्तीर्णा, तत्र श्रवणं पूज्यते; स एव देशः कथायाः योग्यः। शौचं, भूमिशोधनं, लेपनं, मृदाभिः अलङ्करणं च कार्यम्; गृहवस्तूनि अपसार्य, गृहस्य कण्टके स्थापनीयानि। पञ्चमे दिने यत्नेन पूर्वारोपितानि वस्त्राणि शुद्धानि कुर्यात्; उन्नतं मण्डपं निर्माय, कदलीस्तम्भैः शोभयेत्। फलैः, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण च शोभितः स्यात्; सर्वदिशि ध्वजाः आरोप्यन्ते, धनसंपदाभिः दीप्तिमान्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः चित्रितव्याः; तत्र त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेश्य, जागरितव्याः। प्रथमं तेषां आसनानि यथाक्रमं स्थापनीयानि; वक्त्रे दिव्यं विशेषासनं विधेयम्। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोता पूर्वाभिमुखः; वक्ता यदि पूर्वाभिमुखः, श्रोता उत्तराभिमुखः। पूर्वदिक् पूज्यपूजकयोः मध्ये विज्ञेया; श्रोतॄणां आगमाय, देशकालविशारदैः एषा विधिः निर्दिष्टा। वक्ता विरक्तः वैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रशुद्धः, दृष्टान्तकुशलः, धृतिमान्, सर्वकामविवर्जितश्च। ये बहुधर्मसंमूढाः, स्त्रीषु आसक्ताः, पाषण्डदृष्टिप्रवर्तकाः, ते शुकशास्त्रपाठे वर्जनीयाः—even यदि पण्डिताः स्युः। वक्तुः पार्श्वे, साहाय्यार्थं, अन्यः तादृशः पण्डितः स्थापनीयः; संशयसमाधानकुशलः, जनानां बोधाय समर्पितः। वक्ता प्रभाते शिरःशोधनं कृत्वा, व्रतानुष्ठानाय, सूर्ये उदिते, शौचस्नानं च कुर्यात्। प्रतिदिनं स्वसन्ध्यादिकं संक्षिप्य, यथाशक्ति, विघ्ननाशाय विघ्नेश्वरपूजनं कृत्वा, कथारम्भः साधनीयः। एवं श्रीमद्भागवतश्रवणस्य सप्ताहव्रतविधिः पुण्यः कीर्त्यते।