ततः क्रोधेन दण्डाभ्यां परस्परं प्रहारयन्तौ तौ वीरौ, वज्रसमानदृढैः लोहमुष्टिभिः अपि एकमेकं ताडयन्तौ, ताडनशब्दः ताडनपाणिस्पर्शात् उत्पन्नः, गर्जनवत् घोरः अभवत्। यदा तौ समकौशलबलविक्रमौ युद्धे परस्परं प्रहारयतः, तदा युद्धं अव्यक्तं अभवत्, न कस्यचित् वेगः क्षीणः अभवत्, हे राजन्। एवं महाबाहो, यदा तौ युद्धं कुर्वन्तौ, सप्तविंशतिः दिवसाः तत्र व्यतीतानि, मित्राणि रात्रौ तत्र स्थितानि। एकदा, हे राजन्, वृकोदरः स्वमातुलसुतं प्रति उवाच—‘हे माधव, अहं युद्धे जरासन्धं जेतुं न समर्थः।’ शत्रोः जन्ममृत्यू च, तस्य जीवितं जरया धार्यते इति ज्ञात्वा, हरिः पार्थं स्ववीर्येण बलं दत्त्वा यथायोग्यं चिन्तयामास। शत्रुहिंसने उपायं चिन्तयित्वा, यः कदाचित् न प्रमीयते सः कृष्णः शाखां विदार्य, भीमाय संकेतं दत्तवान्। तं संकेतं अवगम्य, बलवान् भीमः, युद्धशास्त्रेषु अग्रणी, शत्रुं पादाभ्यां गृहीत्वा भूमौ प्रक्षिप्य। एकं पादं शत्रोः जंघायां स्थापयित्वा, अपरं पादं बाहुभ्यां गृहीत्वा, गजः शाखां विदारयति इव, गुदात् विदारयामास। लोकाः दृष्टवन्तः—शरीरं द्विधा विखण्डितम्, एकस्मिन् अङ्गे एकः पादः, जंघा, अण्डः, कटी, पृष्ठम्, उरः, स्कन्धः; अन्यस्मिन् एकः बाहुः, नेत्रम्, भ्रूः, कर्णः। मगधराजस्य वधेन महान् शब्दः अभवत्; विजयी भीमः, अन्ये च अप्रमेयाः, आलिङ्ग्य पूजिताः। प्रजापतिः, आत्मनिग्रहशीलः भगवान्, सहदेवं, जरासन्धस्य पुत्रं, मगधेषु अभिषिक्तवान्, तथा जरासन्धबन्धनात् राज्ञः विमुक्तवान्। एवं सप्तदशद्वितीयः अध्यायः समाप्तः—‘जरासन्धवधः’ नाम, श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, परमहंसशास्त्रे। शुकः उवाच—षोडशसप्ततिसहस्राणि अष्टशतानि राज्ञः, युद्धे पराजिताः, पर्वतगुहायां बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाः, निर्गताः। क्षुधया कृशाङ्गाः, शुष्कमुखाः, बन्धनक्लेशेन पीडिताः, तिमिरवर्णं, पीतवस्त्रधारिणं, पुरतः दृष्टवन्तः। ते श्रीवत्सचिह्नितं, चतुर्भुजं, पद्मरक्तलोचनं, रम्यं, प्रसन्नमुखं, मकरकुण्डलशोभितं दृष्टवन्तः। सः पद्मं, गदां, शङ्खं, चक्रं च धारयति; मुकुटहारकंकणकटीबन्धबाहुभूषणैः शोभितः। कण्ठे उत्तमरत्न, वनमालया भूषितः; राज्ञः तं नेत्रैः पिबन्ति, जिह्वया आस्वादयन्ति इव। नासाभिः घ्राणयन्ति इव, बाहुभिः आलिङ्गन्ति इव; पापमुक्ताः, शीर्षभिः हरिपादयोः प्रणम्य। कृष्णदर्शनसुखेन, बन्धनक्लेशः नष्टः; राज्ञः अञ्जलिं कृत्वा, हृषीकेशं स्तुतवन्तः। राज्ञः ऊचुः—‘नमः ते देवदेव, अक्षर, शरणागतदुःखहर! वयं तव शरणं गताः, हे कृष्ण, रक्षस्व, संसारदुःखात् शान्ताः।’ ‘हे मधुसूदन, मगधेन राज्यहरणं त्वं न दोषयामः; हे प्रभो, राज्ञां तव अनुग्रहः कारणम्।’ ‘राजा, ऐश्वर्यगर्वेण मोहितः, सत्पथं न गच्छति; तव मायया, अस्थिरं धनं स्थिरं इति मन्यते।’ ‘यथा बालाः मृगत्रिष्णायां वारि इति मन्यन्ति, तथा अविवेकिनः माया वस्तूनि सत्यम् इति मन्यन्ति।’ ‘पूर्वं, ऐश्वर्यमदेन अन्धिताः, विजयकामनया प्रेरिताः, वयं परस्परं स्पर्धाम् अकुर्म, स्वजनान् निर्दयेन विनष्टवन्तः, मृत्युं उपेक्ष्य।’ ‘तद् धनं, हे कृष्ण, तव गम्भीरशक्त्या, कालेन, तव रूपेण, तव दयया नष्टम्; अहंकारः नष्टः, तव चरणं स्मरामः।’ ‘तस्मात् राज्यं न इच्छामः, मृगत्रिष्णायाम् इव, शरीरः नित्यं व्याधिपर्यन्तः; हे प्रभो, तव पूजनं इच्छामः, तस्य फलम् श्रवणप्रियं भवति।’ ‘यथा तव पद्मपादस्मरणं संसारचारणेषु न नश्येत्, तद् उपायं वद।’ ‘पुनः पुनः नमः कृष्णाय, वसुदेवाय, हरये, परमात्मने, गोविन्दाय, शरणागतदुःखहराय।’ शुकः उवाच—एवं राज्ञः मुक्तबन्धनाः, भगवतः करुणया, सर्वशरण्यः, मधुरया वाचा तान् उवाच। भगवान् उवाच—अद्यारभ्य, हे राज्ञः, दृढा भक्ति मयि आत्मनि, सर्वेश्वरे, वः जायते, यथा युष्माभिः कामितम्। भाग्येन, हे राज्ञः, युष्माभिः युक्तं निर्णीतम्, सत्यं उक्तम्; पश्य, धनऐश्वर्यगर्वः जनान् मोहयति। हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च—देवदानवमानवेश्वराः—ऐश्वर्यगर्वेण पतिताः। एतद् ज्ञात्वा, यत् सर्वं शरीरादि उत्पन्नं नश्वरम्, मां यज्ञैः पूजय, प्रजाः धर्मेण पालय। प्रजासूत्रं धारय, सुखदुःखजन्ममृत्यू यथायोग्यं अनुभव, यद् आगच्छति तद् सेव, मनः मयि स्थापय। शरीरादि विरक्तः, आत्मनि रममाणः, व्रते दृढः, मनः मयि स्थिरम्, अन्ते ब्रह्म लप्स्यसि। शुकः उवाच—एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः, जगन्नाथः, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। सहदेवेन स्नानपूजनं राजवस्त्राभरणमाल्यगन्धान् दत्तवान्। स्नानानन्तरं, अलङ्कृत्य, उत्तमं भोजनं, विविधान् भोगान्, ताम्बूलादीनि च दत्तवान्। मुकुन्देन पूजिताः, राज्ञः मुक्तक्लेशाः, मणिकुण्डलशोभिताः, वर्षासमाप्तग्रहाः इव दीप्ताः। रत्नसुवर्णशोभितरथान् उत्तमाश्वैः युक्तान् योजयित्वा, मधुरवाक्यैः तान् प्रसाद्य, स्वदेशं प्रेषितवान्।