ततः, हे राजन्, तयोः गदाप्रहारः वज्रनिपातनिनादवत् अभवत्, यथा द्वौ गजौ दन्तैः परस्परं अभिघ्नन्तौ। तयोः बाहुशक्त्या गदाः परस्परं स्कन्धे, कटी, पादे, जानु, शिरसि च प्रहृताः, शाखाः इव द्वयोः दीप्तगजयोः संग्रामे स्फुटिताः। एवं क्रुद्धौ तौ वीरौ गदाभिः परस्परं प्रहारं कुर्वन्तौ, लोहेन्द्रियैः मुष्टिभिः अपि परस्परं ताडयन्तौ, ताडनशब्दः वज्रनिनादवत् उत्पन्नः। तयोः कौशलबलविक्रमयोः तुल्ययोः परस्परं प्रहारं कुर्वतोः, संग्रामः अव्यक्तः अभवत्, यतोऽनयोः वेगः न न्यूनः अभवत्। एवं महोत्तम राजन्, तयोः युद्धं कुर्वतोः सप्तविंशतिः दिवसाः यत्र गच्छतः, मित्राणि रात्रौ तत्र स्थितानि। एकदा वृकोदरः मातुलपुत्रं प्रति उवाच— "माधव, अहं संग्रामे जरासंधं जयितुं न समर्थः।" शत्रोः जन्ममृत्युम् ज्ञात्वा, यथा तस्य जीवितं जरया धार्यते, हरिः पार्थं स्वतेजसा बलं दत्त्वा, किम् कर्तव्यम् विचिन्तयामास। उपायं चिन्त्य, स सर्वदर्शी कृष्णः भिमाय संकेतं ददौ— शाखां विदार्य यथा दर्शयन्। एतत् अवगम्य, बलवान् भीमः, श्रेष्ठः युद्धेषु, शत्रुं पादाभ्यां गृह्य भूमौ प्रक्षिप्य। एकं पादं शत्रोः जङ्घायाम् स्थाप्य, अपरं बाहुभ्यां गृह्य, गुदात् विदारयामास, यथा महागजः शाखां विदारयेत्। जनाः दृष्टवन्तः— जरासंधस्य शरीरं द्विधा विखण्डितम्, एकस्मिन अङ्गे एकः पादः, जङ्घा, अण्डः, कटी, पृष्ठं, उरः, स्कन्धः; अन्यस्मिन एकः भुजः, नेत्रम्, भ्रूः, कर्णः। मगधराजः हतः इति महाः कलकलः अभवत्; तत्र विजयी भीमः अपि अन्यैः अच्युतैः सहितः आलिङ्गितः, पूजितः च। भगवतः, प्रजापतेः, आत्मन्यवस्थितस्य, साहदेवः, जरासंधस्य पुत्रः, मगधेषु अभिषिक्तः; तत्र जरासंधबन्धनात् राजानः विमुक्ताः। एवं जरासंधवधो नाम द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायां द्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच— षोडशसप्तति-सहस्राणि अष्टशतानि राजानः, युद्धे पराजिताः, गहनगुहायाम् बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाः च, तत्र निर्गताः। क्षुधया कृशाङ्गाः, शुष्कवदनाः, बन्धनक्लेशेन पीडिताः, तत्र श्यामवर्णं पीतवाससम् पुरतः अपश्यन्। तं श्रीवत्सलक्ष्माणं, चतुर्भुजं, पद्मरक्तलोचनं, सुन्दरमुखं, मकरकुण्डलदीप्तं च अपश्यन्। सः पद्मं, गदां, शङ्खं, चक्रं च धारयन्, किरीटहारकङ्कणमेखलाङ्गदैः भूषितः। तस्य ग्रीवायां श्रेष्ठमणिर्युक्तम्, वनमालया च शोभितः; तं नेत्रैः पिबन्तः, जिह्वया रसयन्तः इव। नासाभिः गन्धयन्तः इव, बाहुभिः आलिङ्गयन्तः इव; पापमुक्ताः, शिरसा हरिपादयोः प्रणम्य। कृष्णदर्शनानन्देन, बन्धनक्लेशः नष्टः; राजानः अञ्जलिं कृत्वा हृषीकेशं स्तुतवन्तः। राजानः ऊचुः— "नमस्ते देवदेवाय, अक्षराय, शरणागतार्तनाशाय! त्वां शरणं प्राप्ताः, कृष्ण, रक्षस्व, अस्मान् जन्ममृत्युचक्रक्लान्तान्।" "मधुसूदन, मगधराजेन राज्यहानिं ते न दोषयामः; हे प्रभो, अस्माकं राज्ञां तव प्रसादः कारणम्।" "राजा ऐश्वर्यसंपन्नः मदेन मोहितः, न तव कल्याणं प्राप्नोति; तव मायया विमूढः, अनित्यं धनं स्थिरं इति मन्यते।" "यथा बालाः मरीचिकायां जलं कल्पयन्ति, तथाऽविवेकिनः माया वस्तूनि वस्तुतः मन्यन्ति।" "पूर्वं, ऐश्वर्यमदेन अन्धाः, विजयलुब्धाः, परस्परं स्पर्धयन्तः, स्वजनान् निर्दयेन विनाशयामास, मृत्युम् उपेक्ष्य।" "तानि धनानि, कृष्ण, तव गम्भीरशक्त्या, कालरूपेण, करुणया च नष्टानि; मदो नष्टः, तव पादस्मरणं स्मरामः।" "तस्मात् राज्यं न इच्छामः, मरीचिकासदृशं, शरीरं च नित्यविपत्तिक्लेशयुक्तम्; त्वां सेवितुम् इच्छामः, तस्य फलं श्रवणसुखदं भवति।" "किं उपायं येन अस्मिन्संसारे भ्रमन्तः तव पदस्मरणं न विस्मरामः?" "पुनः पुनः नमः कृष्णाय, वासुदेवाय, हरये, परमात्मने, गोविन्दाय, शरणागतार्तनाशाय।" शुकः उवाच— एवं राजभिः स्तुतः, बन्धनमुक्तः, दीनवत्सलः भगवान्, सर्वशरण्यः, सौम्यवचः तान् अभाषत। श्रीभगवान् उवाच— "अद्य प्रभृति, हे राजन्, मयि, आत्मनि, सर्वेश्वरे, दृढा भक्तिः भवेत्, यथा युष्माभिः अभिलषिता।" "सौभाग्येन, हे राजन्, युष्माकं सम्यक् निश्चयः, सत्यं च उक्तम्; पश्यत, ऐश्वर्यमदः जनान् मोहितः करोति।" "हैहयः, नहुषः, वेनः, रावणः, नरकः, अन्ये च— देवासुरमानुषाधिपाः— ऐश्वर्यमदेन पतिताः।" "एतत् ज्ञात्वा, यत् शरीरादि उत्पन्नम् अनित्यं, मां यज्ञैः पूजयन्तु, प्रजाः धर्मेण पालयन्तु।" "प्रजासूत्रं धृत्वा, सुखदुःखं, जन्ममृत्युम् अनुभवन्तु, यदायाति तद् सेवन्तु, मनः मयि स्थापयन्तु।" "शरीरादिविरक्ताः, आत्मनन्दनाः, व्रते दृढाः, मनः मयि स्थापयन्तु, अन्ते ब्रह्मणं प्राप्नुवन्ति।" शुकः उवाच— एवं राज्ञः उपदिश्य, कृष्णः, जगन्नाथः, तेषां पत्नीनां स्नानाय परिचारकान् नियुक्तवान्। साहदेवेन राज्ञः वस्त्राभरणमाल्यगन्धादिभिः स्नानपूजा कारितः। स्नानानन्तरं भूषितान्, उत्तमं भोजनं दत्तवान्, विविधान् भोगान्, ताम्बूलादीनि च राज्ञः अर्पितवान्।