इन्द्रस्य सम्पदं इच्छन् विष्णुः ब्राह्मणरूपधारी भूत्वा दैत्यराजस्य समीपं आगच्छत्। स राजा, सर्वं विदित्वा संयतः सन् अपि, विष्णवे पृथिवीं ददौ। क्षत्रियबन्धोः शरीरस्य किमर्थं, यः केवलं ब्राह्मणार्थं जीवति? यत्र शरीरं पतति, तत्र महती कीर्तिः लभ्यते। एवं स उत्तमभावेन कृष्णं, अर्जुनं, भीमसेनं च उक्तवान—“हे ब्राह्मणाः, यत् इच्छथ, तत् वृणीत; आत्मनः शिरः अपि दास्यामि।” भगवान् उवाच—“राजन्, यदि द्वन्द्वयुद्धं उचितं मन्यसे, तर्हि अस्माकं युद्धं दत्तुम् अर्हसि। वयं न किमपि इच्छामः, केवलं राजवंशेन युद्धं कामयामः।” ततः स भगवान् भीमसेनं दर्शयन्, अर्जुनं भ्रातरं च, स्वं कृष्णं मातुलं च शत्रुं इति अवगम्य, पार्थाय उक्तवान। मगधराजः एतत् श्रुत्वा, उच्चैः हासं कृत्वा, क्रुद्धः, “मूढाः, युद्धं दास्यामि,” इति उक्तवान। “त्वया सह युद्धं न करिष्यामि, यः स्वशौर्ये सन्दिग्धः; स्वं नगरे, मथुरायां, त्यक्त्वा समुद्रतीरे शरणं गतोऽसि। अयं मम समवयस्कः, परन्तु बलसमः न; अर्जुनः युद्धाय योग्यः न, भीमः तु मम समबलः।” इत्युक्त्वा, स भीमसेनाय महादण्डं दत्तवान्, स्वयम् अन्यं गृहीत्वा नगरात् निर्गतः। ततः तौ वीरौ समबलौ रणाङ्गणे समागच्छतुः। युद्धविमर्दे विक्रान्तौ, वज्रसमानदण्डैः परस्परं ताडयामासतुः। तयोः युद्धं चक्राकारं प्रकाशं यथाः नर्तकौ रंगे विचरतः। दण्डानां शब्दः वज्रनिपातसदृशः अभवत्, गजदन्तयोः सङ्घर्षणवत्। तयोः बाहुशक्त्या दण्डाः स्कन्धे, श्रोणौ, पादे, जानु, शिरसि च पतित्वा, भग्नाः, यथा द्वौ दहन्तौ गजौ सूर्यकिरणशाखाः छिनन्ति। एवं दण्डयुद्धे क्रुद्धौ, तौ लोहमुष्टिभिः अपि परस्परं ताडयामासतुः; ताडनशब्दः वज्रनिपातसदृशः, ताडनपाणिसम्पातात् उदभवत्। तयोः युद्धे कौशलबलविक्रमसमौ, युद्धं अविभाज्यम् अभवत्, न कस्यचित् वेगः क्षीणः। तत्र, महाराजन्, युद्धे सप्तविंशतिदिनानि यावत्, मित्राणि रात्रौ तिष्ठन्ति स्म। एकदा वृकोदरः स्वमातुलं माधवम् उक्तवान—“माधव, अहं जरासन्धं युद्धे जयितुं न शक्नोमि।” शत्रोः जन्ममृत्युम्, तस्य जीवितं जरया धारितम् इति ज्ञात्वा, हरिः पार्थं स्वशक्त्या बलयित्वा, उपायं चिन्तयामास। उपायं चिन्तयित्वा, दृष्टिप्रसन्नः भगवान् भीमाय सङ्केतं दत्तवान्, शाखा च्छित्वा दर्शयन्। भीमः तद् अवगम्य, महाबलः, शत्रुं पादाभ्यां गृहीत्वा भूमौ पातितवान्। ततः, एकं पादं शत्रोः पृष्ठे स्थापयित्वा, अन्यं बाहुभ्यां गृहीत्वा, गजः शाखा इव, गुदात् विदारयामास। जनाः दृष्टवन्तः—शरीरं द्विधा विभक्तम्; एके अंगाः—पादः, जंघा, अण्डः, कटी, पृष्ठं, उरः, स्कन्धः; अन्ये—बाहुः, नेत्रं, भ्रूः, कर्णः। मगधराजस्य वधेन महान् शब्दः अभवत्; भीमं विजयीं च अनवद्यं च आलिङ्ग्य पूजयामासुः। भगवान् प्रजापतिः, आत्मस्वामी, सहदेवं, जरासन्धस्य पुत्रं, मगधेषु राजानं अभिषिच्य, जरासन्धेन बद्धान् राज्ञः विमुक्तवान्। एवं द्वितीयभागे दशमस्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंसशास्त्रे, जरासन्धवधो नाम द्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच—षोडशसप्ततिसहस्राणि अष्टाशतानि राज्ञः, युद्धे पराजिताः, पर्वतकुहेषु बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाः, निर्गताः। तेषां कृशानां, क्षुधया कृशमुखानां, बन्धनक्लेशात् पीडितानां, पुरतः कृष्णः पीताम्बरधारी, श्यामवर्णः, दृश्यते स्म। ते तं श्रीवत्सलक्षितं, चतुर्भुजं, पद्मरक्तलोचनं, सुन्दरं, करुणाननं, मकरकुण्डलशोभितं अपश्यन्। तस्य हस्ते पद्मं, गदा, शङ्खः, चक्रः च; किरीटहारकङ्कणमेखलाङ्गदशोभितम्। तस्य ग्रीवायां उत्तमरत्नं, वनमालया भूषितम्; ते नेत्रैः तं पिबन्ति स्म, जिह्वया स्वादयन्ति इव। नासाभिः गन्धयन्ति इव, बाहुभिः आलिङ्गन्ति इव; पापमुक्ताः, शिरसा हरिपादयोः प्रणम्य। कृष्णदर्शनात्, बन्धनक्लेशः विस्मृतः; राज्ञः अञ्जलिं कृत्वा, हृषीकेशं स्तुतवन्तः। राज्ञः ऊचुः—“नमः ते देवदेव, अच्युत, शरणागतदुःखहर! वयं तव शरणं गताः, कृष्ण, रक्षस्व, संसारदुःखात् क्लान्तान्। मधुसूदन, मगधेन हतानां राज्यहानिं न दोषयामः; राज्ञः तव प्रसादः कारणम्। राज्यसंपद्विभवमदेन, मोहितः राजा, शाश्वतं वित्तं अनित्यं मन्यते, तव मायया मोहितः। यथा बालः मृगत्रिष्णायां जलं मन्यते, तथा अविवेकिनः मायिकं वस्तुं सत्यम् इति मन्यन्ते। पूर्वं, संपदामदेन अन्धाः, जयकामनया प्रेरिताः, परस्परं स्पर्धाम् अकुर्म, प्रजाः निर्दयम् विनष्टाः, मृत्युम् उपेक्ष्य। ते संपदः, हे कृष्ण, तव गम्भीरबलात्, कालस्य रूपात्, करुणया च, नष्टाः; मदो नष्टः, तव चरणं स्मरामः। अतः, मृगत्रिष्णासदृशं राज्यं न इच्छामः, दुःखदं शरीरं च; तव पूजनं कामयामः, यस्य फलम् इहापरे च श्रवणसुखदं भवति। हे नाथ, उपायं ब्रूहि, येन अस्मिन्संसारे भ्रमन्तः अपि तव पदस्मरणं न विस्मरामः।” एवं श्रीमद्भागवतपुराणस्य दशमस्कन्धे जरासन्धवधः, राज्ञः विमोचनं, कृष्णदर्शनं च, श्रद्धया वर्णितम्।