शृणु, भगवतः श्रीमद्भागवते महापुराणे गोकर्णस्य चरितं यथोक्तं प्रवृत्तम्। यत्र ज्ञानं दृढं न स्यात्, तत् विनश्यति; श्रवणं च प्रमादेन नश्यति; मन्त्रः सन्देहेन लीयते; पाठः च चञ्चलचित्तेन विक्षिप्यते। यत्र विष्णोः नास्ति समर्पणं, तद् स्थलं नश्यति; श्राद्धं चायोग्ये दत्तं निष्फलम्; दानं शास्त्रविद्याहीनाय निरर्थकम्; कुलं च दुष्कृत्येन विनश्यति। एतेषु सर्वेषु, गुरुशब्देषु दृढश्रद्धा, स्वान्तरे विनयः, मनोदोषविजयः, आख्यानश्रोत्रे एकाग्रता च, एतानि साध्यन्ते चेत्, श्रवणस्य फलं नूनं लभ्यते। आख्यानान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासो निश्चितः। हे गोकर्ण, श्रीगोविन्दः स्वयम् तुभ्यं गोलोकं दास्यति इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः punarapi भागवताख्यानं कृतवान्; सप्तरात्रं पुनः श्रवणं तैः कृतम्। हे नारद, श्रवणान्ते यद् अभवत्, तद् शृणु। तत्र हरिः स्वयम् भक्तैः सह दिव्ययानैः आगतः; तदा जयध्वनिः नमस्कारः च बभूवुः। हृष्यन् हरिः स्वयम् पाञ्चजन्यशङ्खं निनादयत्; गोकर्णं च आलिङ्ग्य, तं स्वसदृशं चकार। हरिः क्षणेन श्रोतॄन् मेघश्यामान् पीताम्बरधरान् मुकुटकुण्डलभूषितांश्चकार। ग्रामवासिनः येऽपि अश्वपालचाण्डालजातयः, तेऽपि तदा गोकर्णस्य कृपया दिव्ययानैः स्थापिता अभवन्। ते सर्वे हरिधाम प्रापिताः, यत्र योगिनः गच्छन्ति; स गोपालकः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप्तः। भक्तवत्सलः भगवान् आख्यानश्रवणेन तुष्टः सन्, तत्रतः गतवान्। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण संयुक्ताः, तथा कृष्णेन अपि ते दुर्लभं योगिभिः गोलोकं नीताः। तस्मिन् लोके, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धगणाः गच्छन्ति, श्रवणेनैव ते प्राप्नुवन्ति। अत्र वयं वदामः—यद् दीप्तफलं सप्ताहयज्ञैः कथासु लभ्यते, तत् गोकर्णकथासप्ताक्षरपानैः, गर्भवासिनोऽपि न पुनर्जायन्ते। वायुपानं, जलपानं, पत्रभोजनं, तपसा कृशशरीरतया, दीर्घकालसंचितेन घोरतपसा, योगाभ्यासेन वा, यत् स्थानं न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। महर्षिः शाण्डिल्यः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे स्थित्वा, ब्रह्मानन्देन निमग्नः, एतदाख्यानं पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं शृण्वन् पापपुञ्जं नाशयति। श्राद्धकाले पठिता पितॄन् तर्पयति; नित्यपाठेन मुक्तिं ददाति, पुनरावृत्तिं न। इदानीं षष्ठं अध्यायं प्रवक्ष्यामः—श्रीमद्भागवतसप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः—अधुना सप्ताहश्रवणस्य विधिं वक्ष्यामः; साधारणतः साखिप्रज्ञैः सह, वित्तेन च, तदनुष्ठानं स्मृतम्। ज्योतिषिं आहूय, शुभकालं परीक्ष्य, विवाहवत्सर्ववस्तूनि व्यवस्थितानि कार्याणि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभारम्भाय; एते श्रावकानां मोक्षदाः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः परित्याज्याः; ते सर्वथा वर्जनीयाः। अन्ये सखायः नियुक्तव्याः, ये च तत्पराः स्युः। प्रतिदेशे प्रयत्नेन संदेशः प्रेषणीयः—इह कथा भविष्यति, गृहीणां आगमनं च। दूरस्थाः हरिकथाः, अच्युतस्तुतयः; स्त्रीशूद्रादयः, तेषां शिक्षां निश्चितव्यम्। प्रतिदेशे वैष्णववैरागिणः, कीर्तनलुब्धाः, तेषां पत्रं प्रेषणीयम्, तेषां लेखनं नियोज्यम्। सप्तरात्रं साधूनां समागमः स्यात्, यः दुर्लभः; तत्र कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति। ये श्रीमद्भागवतामृतपानलुब्धाः, शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदाचित् स्थानं न स्यात्, एकदिनमपि, तथापि सर्वथा आगमनं साध्यं; क्षणमत्र सुलभं न। एवं तेषां विनयेन व्यवस्था कार्याः; सर्वेषां आगतानां निवासः साध्यः। तीर्थे, वने, वा गृहे, यत्र पृथ्वी विस्तीर्णा, तत्र कथा श्रवणं श्रेष्ठम्। भूमेः शुद्धिः, भूमिसंमार्जनं, लेपनं, मृण्मयानां भूषणं च कार्यम्; गृहवस्तूनि एकस्मिन् कोणे स्थापनीयानि। पञ्चाहं यत्नेन पूर्वविस्तीर्णानि आसनानि शुद्धानि कार्याणि; उच्चं मण्डपं निर्माय, कदलीस्तम्भैः भूषितम्। फलेन, पुष्पैः, पत्रैः, छत्रेण शोभितम्; सर्वतो ध्वजैः विराजितम्, धनाढ्यं कर्तव्यम्। उपरि सप्तलोकाः विस्तारतः चित्रितव्याः; तत्र त्यागिनः ब्राह्मणाः उपवेशनीयाः, जाग्रत् कर्तव्याः। प्रथमं तेषां क्रमशः आसनं स्थाप्यं; वक्त्रारं विशिष्टं दिव्यासनं दातव्यम्। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोता पूर्वाभिमुखः; अथवा वक्ता पूर्वाभिमुखः, श्रोता उत्तराभिमुखः। पूर्वदिक् पूज्यपूजकयोः मध्ये विज्ञेया; श्रोतॄणां आगमाय, देशकालकुशलैः एवमुपदिष्टम्। वक्ता वैराग्ययुक्तो वैष्णवब्राह्मणः, वेदशास्त्रविशारदः, दृष्टान्तपारगः, निःस्पृहः स्यात्। ये बहुमते भ्रमिताः, स्त्रीसक्ताः, पाषण्डदृष्टिपराः, ते शुकशास्त्रपाठे वर्जनीयाः, विद्वांसोऽपि। वक्त्रुः पार्श्वे, सहायार्थं, अन्यः तादृशः पण्डितः स्थाप्यः; संशयचेदकः, जनानां बोधने रतः। एवं भागवताख्यानस्य श्रवणविधिः, पुण्यफलप्रदः, सर्वान् मोक्षदायकः इति श्रीमद्भागवते कथितम्।