राजन्, अतिथयः दूरदेशात् आगताः सन्ति, इति विद्धि। ते कामार्थिनः आगच्छन्। हे भाग्यवन्त, यद् इच्छामः, तत् दातुम् अर्हसि। क्षमावन्तः किं दुःसहम्? अधार्मिकस्य किम् अप्राप्तव्यम्? उदारस्य किम् अदानम्? समदर्शिनः कः श्रेष्ठः? यः शाश्वतं यशः साधूनां मध्ये न साधयति, स्वशरीरस्य अनित्यता ज्ञात्वाऽपि, सः खलु खेदनीयः। हरिश्चन्द्रः, रन्तिदेवः, शिबिः, बली, व्याघ्रः, कपोतः च — एते सर्वे अनित्यम् उपयुज्य शाश्वतम् अलभन्त। शुक उवाच — तेषां स्वरेण, रूपेण, धनुर्ज्याव्रणचिह्नैः च, सः तान् राजपुत्रान् पूर्वदृष्टान् विज्ञाय चिन्तयामास। एते राजकुल्या ब्राह्मणचिह्नानि धारयन्ति; अहम् आत्मानम् अपि, दुष्प्रदं वस्तु, दास्यामि। श्रुतम् अस्ति यत् विष्णुना ब्राह्मणरूपेण बलेः सम्पूर्णधनं गृहीत्वा अपि, तस्य यशः शुद्धं सर्वत्र व्याप्नोत्। इन्द्रधनकामनया विष्णुः ब्राह्मणवपुः धारयन्, बलिं सर्वपृथ्वीं ददौ; सः तद् ज्ञात्वा अपि, दत्त्वा विरराम। क्षत्रियबान्धवस्य शरीरस्य कः प्रयोजनम्, यदि ब्राह्मणार्थमेव जीवति? अत्र शरीरनिपाते महद् यशः लभ्यते। एवं सः शुभेच्छया कृष्णम् अर्जुनं भीमसेनं च उवाच — 'हे ब्राह्मणाः, यं वाञ्छथ, तं वृणुध्वम्; आत्मानम् अपि शिरसा दास्यामि।' भगवान् उवाच — 'राजन्, यदि युक्तं मन्यसे, द्वन्द्वयुद्धं देहि। वीर्यशालेन राज्ञा युद्धार्थम् आगताः स्मः, अन्यं किमपि न इच्छामः।' 'एष भीमसेनः, पार्थ, तस्य भ्राता अर्जुनः। अहं कृष्णः, तयोः मातुलः, तव च शत्रुः।' इति ज्ञात्वा मगधपतिः सस्मितम् उच्चैः प्राह — 'तर्हि युद्धं दास्यामि, मूढाः।' 'त्वया सह न युध्ये, त्वं भीरुः, वीर्यं निश्चितुं न शक्यते; स्वपुरीं मथुरां त्यक्त्वा समुद्रतीरे गतोऽसि।' 'अयं मम तुल्यवयाः, न तु बलसमः; अर्जुनः युद्धाय अर्हति न, भीमः तु समबलः।' एवं उक्त्वा सः भीमसेनाय महागदां दत्तवान्, अपराम् स्वयम् आदाय, नगरात् निर्गतः। ततः तौ वीरौ समबलौ रणाङ्गणे समागतम्। युद्धोत्सुकौ, वज्रसमानगदाभ्याम् अन्योन्यं ताडयन्तौ। गदायुद्धे तौ दक्षिणवामप्रदक्षिणं विचलन्तौ, नर्तकवद् शोभाम् अपादयताम्। गदापातनिनादः वज्रनिस्वनसदृशः, गदापातैः गजदन्तघर्षणनादवत् अभवत्। बाहुबलेन गदाभिः स्कन्धं, श्रोणिं, पादौ, जानु, शिरः च ताडयन्तौ, गदाः भग्नाः, यथा द्वौ दिप्तगजौ शाखां भिन्तः। ततः क्रुद्धौ, गदाभिः अन्योन्यं ताडयित्वा, आयसपाणिभिः अपि प्रहारम् अकरोताम्; तयोः हस्तताडनिनादः वज्रनिस्वनसदृशः अभवत्। युद्धे तौ समदक्षिणौ, समबलौ, समवीर्यौ, न कस्यचित् जयो नापि पराजयः। एवं तौ युद्धं कृत्वा सप्तविंशतिदिनानि व्यतीतानि; मित्राणि रात्रौ तिष्ठन्ति स्म। एकदा वृकोदरः स्वमातुलं माधवम् उवाच — 'मम शक्तिः नास्ति जरासन्धं जेतुम्।' श्रीकृष्णः शत्रोः जन्ममरणं, जरा-सम्बन्धं च ज्ञात्वा, पार्थम् आत्मशक्त्या बलेन योजयामास, उपायं च चिन्तयामास। ततः उपायं ध्यात्वा, सर्वदर्शी केशवः भीमाय संकेतं ददौ, शाखां विदार्य दर्शयन्। तत् विज्ञाय, भीमः शत्रुम् पदाभ्याम् गृहीत्वा भूमौ क्षिप्तवान्। एकेन पादेन शत्रोः जंघां निपीड्य, अपरां हस्ताभ्यां गृहित्वा, गजः शाखां यथा विदारयेत्, तथा उदरात् विदारयामास। जनाः अपश्यन् — शरीरं द्विधा जातम्; एका एका जंघा, ऊरुः, वृषणम्, श्रोणिः, पृष्ठम्, उरः, स्कन्धः; अपरस्मिन् एकः भुजः, नेत्रम्, भ्रूः, कर्णः च। मगधराजस्य वधसमये महती कलकलः अभवत्; तदा भीमं, विजितान् अच्युतं च, सर्वे आलिङ्ग्य पूजयामासुः। भगवान् सर्वभूतकृत्, आत्मसंयमी, सहदेवं जरासन्धपुत्रं मगधाधिपतित्वे अभिषिच्य, ये राजानः जरासन्धेन बद्धाः आसन्, तान् मोचयामास। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे 'जरासन्धवधो नाम द्विसप्ततितमः अध्यायः' समाप्तः। शुक उवाच — षोडशसहस्राणि अष्टशतानि च राजानः, युद्धे पराजिताः, गिरिगुहायां बद्धाः, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाङ्गाः, निर्गताः। क्षुधया कृशाः, शुष्कमुखाः, बन्धनक्लेशपीडिताः, ते तत्र श्यामलवर्णं पीताम्बरधरं पुरुषं दृष्टवन्तः। ते तम् श्रीवत्सलाञ्छनं चतुर्भुजं, पद्मारविन्दलोचनं, सुन्दरमुखं, मकरकुण्डलशोभितकर्णं च अपश्यन्। तं पद्मगदाशङ्खचक्रधरं किरीटहारकटककाञ्चनाङ्गदधारिणं च दृष्टवन्तः। तस्य ग्रीवायां कौस्तुभमणिः बभौ, वनमालया भूषितः; नेत्रैः तं पिबन्तः, जिह्वाभिः इव आस्वादयन्तः। नासाभिः इव सुघ्राणं, बाहुभिः आलिङ्गनम् इव, पापात् विमुक्ताः, शिरसा हरिपादयोः प्रणेमुः। कृष्णदर्शनसुखेन तेषां बन्धनक्लेशः अपगतः; ते राजानः अञ्जलिपुटैः हृषीकेशं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। राजानः ऊचुः — 'देवेश, अच्युत, शरणागतदुःखविनाशन, त्वां प्रणमामः। वयं तव शरणं प्राप्ताः, हे कृष्ण, अस्मान् संसारदुःखात् उद्धर।