श्रीभगवान् जगदाधिपः स्वयं प्रहर्षमयमात्मस्वरूपं प्रकटयन् जगति शक्त्या, कीर्त्या, ऐश्वर्येण, सम्पदया च मम कोऽपि नातिवर्तते, न देवाः, न भूभृतः, इत्यादि स्ववचनं प्राह। तद् वचनं श्रुत्वा, शुकः उवाच—राजन्, धर्मराजस्य मुखं प्रमोदितं बभूव, स च विष्णुप्रभावेण शक्तिमन्तं भ्रातृगणं दिशो विजिगीषुं प्रेषयामास। सहदेवः सृञ्जयैः सह दक्षिणां दिशं प्रस्थापितः; नकुलः पश्चिमदिशं; अर्जुनः उत्तरदिशं; भीमः पूर्वदिशं मत्स्यकैकेयमद्रैः सह। त एव वीराः सर्वदिशो राज्ञः बलवद् विजित्य, यज्ञार्थं अजातशत्रवे महतीं सम्पदं आनयन्। तत् समये, जारासन्धोऽविजितः इति श्रुत्वा, धर्मराजः चिन्तयन् स्थितः। हरिः तं उपायं अभ्यधत्त, यं पूर्वं उद्धवः कथितवान्। भीमसेनः, अर्जुनः, कृष्णः च—त्रयो ब्राह्मणचिह्नयुक्ताः—गिरिव्रजं यत्र बृहद्रथपुत्रः वसति, गच्छन्। यथायोग्यं समये अतिथित्वाय तं गृहस्थं गृहम् प्रविश्य, ब्राह्मणरूपेण राजपुत्राः आचारान् अन्वगच्छन्। तत्र, "राजन्, दूरादागतः अतिथि आगतः; सौभाग्यशाली त्वं यत् इच्छामः तत् दातुम् अर्हसि," इति प्रार्थयन्। ततः, "सहनशीलस्य किं असह्यं? अधार्मिकस्य किं अनाचर्यं? दातारः किं न ददाति? समदर्शिनः किं अतिवर्तते?" इत्यादि विवेचनं कृत्वा, "शरीरं क्षणिकं; पुण्यात्मनाम् मध्ये यः स्थिरकीर्तिं न योजयति, सः खलु दयनीयः। हरिश्चन्द्रः, रन्तिदेवः, शिबिः, बलीः, व्याधः, कपोतः—ते क्षणिकेन स्थिरं प्राप्तवन्तः," इत्यादि प्राहुः। शुकः उवाच—तस्य स्वरं, रूपं, धनुष्कारचिह्नानि च दृष्ट्वा, जारासन्धः तान् राजपुत्रान् पूर्वदृष्टान् अभिज्ञाय चिन्तयन् स्थितः। "एते राजवंशजनाः ब्राह्मणचिह्नयुक्ताः; दातव्यं आत्मानं अपि, यः दातुं कठिनः," इति मनसि अकल्पयत्। "बलीः विष्णुना ब्राह्मणरूपेण सम्पदा हृतः, तस्य कीर्तिः सर्वदिशि शुद्धा स्थिता। इन्द्रसंपद् इच्छन् विष्णुः ब्राह्मणरूपेण भूमिं दैत्यराजात् प्राप्तवान्; सः जानन् अपि ददौ। क्षत्रियस्य शरीरं ब्राह्मणार्थं जीवित्वं किं प्रयोजनम्? शरीरपातेन महाकीर्तिः लभ्यते," इत्यादि विचार्य, कृष्णार्जुनभीमसेनान् प्रति प्राह—"ब्राह्मणाः, यत् इच्छथ, तद् वृणीत; शिरः अपि दास्यामि।" ततः श्रीभगवान् उवाच—"राजन्, यदि द्वन्द्वयुद्धं योग्यं मन्यसे, युद्धं दत्तुम् अर्हसि; अन्यत् किमपि न इच्छामः, केवलं युद्धार्थं आगतम्।" "एष भीमसेनः, पार्थ, तस्य भ्राता अर्जुनः; अहं कृष्णः तयोः मातुलः, तव शत्रुः," इति प्राह। जारासन्धः तद् श्रुत्वा, हास्यं कृत्वा, कुपितः प्राह—"मूर्खाः, युद्धं दास्यामि।" "कृष्णः, त्वं दुर्दम्यः; स्वपुरं मथुरां त्यक्त्वा समुद्रतटे शरणं गतोऽसि; त्वया न युद्धं करिष्यामि। अयं मम तुल्यः आयुध्ये, अर्जुनः न योग्यः; भीमः मम समः।" एवं उक्त्वा, जारासन्धः भीमसेनाय महादण्डं दत्त्वा, स्वयम् अन्यं दण्डं गृहित्वा नगरात् निर्गतः। ततोऽभ्यागतौ वीरौ समशक्त्यौ रणभूमौ मिलित्वा, वज्रसमानदण्डैः परस्परं प्रहारं कृतवन्तः। तयोः युद्धं नृत्यशिल्पवत् वामदक्षिणाभ्यां चक्राकारं प्रकाशं बभूव। दण्डप्रहारध्वनिः वज्रनिर्घोषसमानः, गजदन्तयोः संघर्षवत् आसीत्। तयोः बाहुशक्त्या दण्डाः कन्धरे, कटौ, पादे, जानौ, शिरसि च प्रहारिताः, शाखावद् भग्नाः, ज्वलद्गजयोः संघर्षे सूर्यशाखा इव। क्रुद्धौ वीरौ दण्डैः परस्परं प्रहार्य, लोहमुष्टिभिः अपि प्रहारं कृतवन्तौ; ताडनध्वनिः वज्रनिर्घोषसमानः, ताडितपाणिस्पर्शात् उत्पन्नः। तयोः युद्धं कौशलबलविक्रमसमं, न कस्यापि वेगः क्षीणः; युद्धं अविचिन्त्यं जातम्। एवं राजन्, युद्धे सप्तविंशतिदिनानि व्यतीतानि; मित्रगणः रात्रौ तत्र स्थितः। कदाचित् वृकोदरः माधवाय प्राह—"माधव, जारासन्धं युद्धे न जितुं शक्नोमि।" हरिः, शत्रोः जन्ममृत्युविज्ञानवान्, यः जारायाः जीवनं धारयति, पार्थं स्वशक्त्या बलयित्वा, उपायं विचिन्तयन् स्थितः। उपायं चिन्त्य, दृष्टिः न कदाचित् भ्रश्यति, भीमसेनाय शाखा विदार्य संकेतं दत्तवान्। तद् बोधित्वा, भीमः शत्रुं पादाभ्यां गृहीत्वा भूमौ निपात्य, एकेन पादेन शत्रुपादं स्थापयित्वा, अन्येन बाहुना गृहीत्वा, गजः शाखां विदारयति इव, गुदात् विदारितवान्। जनाः दृष्टवन्तः—शरीरं द्विधा; एकं पादः, जंघा, अण्डः, कटी, पृष्ठं, उरः, स्कन्धः; अन्यं भुजः, नेत्रम्, भ्रूः, कर्णः। जारासन्धस्य वधे महाशब्दः उत्पन्नः; भीमं, विजयीं, अच्युतं च जनाः आलिङ्ग्य, पूजयामासुः। श्रीभगवान्, प्रजापतिः, आत्मनियन्ता, सहदेवम्—जारासन्धपुत्रम्—मगधराज्ये अभिषिञ्च्य, जारासन्धेन बद्धान् राजान् विमोचयामास। एवं द्वितीयभागे दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंसप्रयोगे 'जारासन्धवधः' नाम सप्तद्विशतितमः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच—षोडशसप्तदशसहस्राणि अष्टशतानि राजानः, युद्धे पराजिताः बन्धनं प्राप्ताः, पर्वतगुहात् निर्गच्छन्, मलिनवस्त्रधारिणः, मलिनाङ्गाः च बभूवुः।