गोकर्णः प्राञ्जलिः शुद्धश्रोतॄन् दृष्ट्वा विस्मितः पप्रच्छ — “इह मम श्रोतारः बहवः शुद्धाः सन्ति; किं कारणं यत् सर्वेषां समकालं दिव्यरथाः न आगच्छन्ति?” पुनः सः विचारयन् उक्तवान् — “सर्वेऽपि सम्यक् श्रवणं कृतवन्तः; तर्हि फले भेदः कatham उत्पन्नः? हरिभक्ताः तद् व्याख्यातु।” हरिदासाः उत्तरं ददुः — “श्रोत्राणां भेदात् फलभेदः जायते; सर्वेऽपि श्रुतवन्तः, किन्तु न सर्वे मनसा मननं कृतवन्तः। अतः पूजायामपि फलभेदः जायते, हे सम्मान्य।” ते व्याख्यातुम् आरभन्ते — “यः जीवः गतः, सः सप्तरात्रं उपवासेन श्रवणं कृतवान्, तथा मनसा गम्भीरं मननं ध्यानं च कृतवान्। यः ज्ञानं स्थिरं न भवति, तत् नश्यति; श्रवणं प्रमादेन विनश्यति; मन्त्रः संशयेन लुप्यते; जपः चित्तविक्षेपेण नश्यति। विष्णवे न समर्पितं स्थलम्, अपात्रे कृतं श्राद्धम्, शास्त्रज्ञे न दत्तं दानम्, कुटुम्बः दुष्कृत्येन — एते सर्वे नश्यन्ति। गुरुवाक्येषु श्रद्धा, आत्मनि विनयभावः, मनोदोषानां जयः, कथा श्रवणे च अविचलितं ध्यानम् — एतानि च यदि साध्यन्ते, तर्हि श्रवणस्य फलं निश्चितं लभ्यते; कथान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः सुलभः। गोकर्णं प्रति हरिदासाः ऊचुः — “हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयम् तुभ्यं गोलोकं दास्यति।” इति उक्त्वा ते सर्वे हरिदासाः वैकुण्ठं गतवन्तः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः पुनः कथा प्रवृत्तवान्; सप्तरात्रम् पुनः श्रवणं कृतम्। नारदः, कथान्ते यत् अभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयं भक्तैः सह दिव्यरथैः तत्र प्रकटितः; तस्मिन्काले जयध्वनयः नमस्काराः च अभवन्। हरिः हर्षेण पाञ्चजन्यशङ्खं नादितवान्; गोकर्णं आलिङ्ग्य, तं आत्मवत् कृतवान्। हरिः तत्र अन्यश्रोतॄन् अपि मेघश्यामान् कृतवान्, पीतवस्त्रधारिणः, मुकुटकुण्डलभूषितः च। ग्रामवासिनः अपि, अश्वपालानां चाण्डालानां च सन्तानाः, गोकर्णस्य कृपया दिव्यरथेषु स्थापिताः। ये हरिलोकं प्रापिताः, यत्र योगिनः गच्छन्ति, तं गोपालं गोकर्णसहितं गोलोकं प्रापितवन्तः; कथा श्रवणेन हृष्टः भक्तवत्सलः भगवान् तत्रतः निर्गतवान्। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण एकत्रिताः, तथा कृष्णेन अपि ते गोलोकं नीताः, यत् योगिभिः दुर्लभम्। तं लोकं, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धाः गच्छन्ति, ते भगवतकथाश्रवणेन प्राप्तवन्तः। अत्र वयं घोषयामः — सप्तदिने कथायाः यज्ञैः यत् उज्ज्वलम् फलम्, तत् गोकर्णकथास्य अक्षराणि श्रोत्रैः पिबन्तः, गर्भस्थाः अपि पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति। वायुः जलं पत्रं च सेवनैः, तपसा कृशशरीरत्वेन, दीर्घकालसञ्चितेन घोरतपसा, योगाभ्यासेन च — यत् स्थानं न लभ्यते, तत् सप्तदिने श्रवणेन लभ्यते। शाण्डिल्यः ऋषिः, ऋषिसारः, चित्रकूटे स्थितः, ब्रह्मानन्देन निमग्नः, एतां पुण्यकथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रवणेन पापसमूहः नश्यति। श्राद्धे उपयुज्य, पितरः तृप्तिम् प्राप्नुवन्ति; नित्यपाठेन मोक्षः लभ्यते, पुनर्निवृत्तिः नास्ति। श्रीमद्भागवतस्य सप्तदिनश्रवणविधिं कुमारा ऊचुः — “वयं सप्तदिने श्रवणस्य विधिं वर्णयामः; सामान्यतया, मित्रैः धनैः सह, एषा विधिः स्मृतः। ज्योतिषिं आहूय, शुभसमयं पृष्ट्वा, विवाहवत् संसाधनानि योजनीयानि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्ष — एते मासाः शुभाः, श्रवणारम्भाय। एषु मासेषु श्रवणं मुक्तिप्रदं भवति। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः त्याज्याः; तान् सर्वथा परित्यज्य, अन्ये मित्राणि योजनीयानि, ये यत्नशीलाः। प्रदेशे प्रदेशे यत्नेन संदेशः प्रेष्यः — 'इह कथा भविष्यति, गृहस्थाः आगच्छन्तु' इति। हरिकथाः अच्युतस्तुतयः दूरस्थाः; स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये — तेषां शिक्षणं सुनिश्चितव्यम्। प्रदेशे प्रदेशे विरक्तवैष्णवाः कीर्तनकाङ्क्षिणः — तेषां लेखनाय पत्राणि प्रेष्याः, एवं लेखनं विधीयते। सप्तरात्रं पुण्यजनसमागमः दुर्लभः; तत्र कथा अद्वितीयरसयुक्ता भविष्यति। ये श्रीमद्भागवतामृतपानाय उत्सुकाः, ते शीघ्रं प्रेमयुक्ताः आगच्छन्तु। यदि कदाचित् स्थानं न भवति, एकदिनं अपि, तथापि सर्वथा आगमनं सुनिश्चितव्यम्; क्षणमात्रं अपि अत्र दुर्लभम्। एवं तेषां व्यवस्थाः विनयेन कर्तव्या; आगन्तुकानां सर्वेषां निवासः योजनीयः। तीर्थे, अरण्ये, गृहे वा — यत्र भूमिः विस्तीर्णा, तत्र श्रवणं प्रशस्तम्; तत्र कथा योज्यते। शुद्धिः, भूमिसंस्कारः, लेपनं, खनिजैः अलङ्करणं कर्तव्यम्; गृहसामान्यं कोणे स्थापनीयम्। पञ्चदिनानन्तरं, यत्नेन, पूर्वं विस्तारितानि वस्त्राणि शुद्धयितव्यानि; उन्नतं मंडपं निर्मीय, कदलीस्तम्भैः शोभितम्। फलं, पुष्पं, पत्रं, छत्रं च अलङ्कृत्य, चतुर्दिशं ध्वजैः, संपद्वितानं कर्तव्यम्। ऊर्ध्वे सप्तलोकानां चित्रणं विस्तरेण कर्तव्यम्; तत्र त्यागी ब्राह्मणाः उपवेशनं कर्तव्यम्। प्रथमं तेषां आसनानि क्रमशः योजनीयानि; वक्त्राय दिव्यासनं विशेषं कर्तव्यम्। वक्ता उत्तराभिमुखः, श्रोता पूर्वाभिमुखः; वक्ता पूर्वाभिमुखः चेत्, श्रोता उत्तराभिमुखः भवेत्। एवं श्रीमद्भागवतस्य सप्तदिनश्रवणविधिः कुमारेभ्यः प्रतिपादितः, यत्र भक्ताः, शुद्धश्रोत्राः, गोकर्णस्य कृपया, भगवत्कथामृतं पिबन्ति, मोक्षं च प्राप्नुवन्ति।