राज्ञः आगमनस्य श्रुत्वा, स सर्वप्रियः, दुर्लभदर्शनः, सन्तुष्टः स्वगुरुभिः सखिभिः च परिवृतः बहिः निर्गतः। गीतवादित्रनिनादैः ब्राह्मणानां घोषेण च सह, स स मान्यम् ऋषिकेशम्, प्राण इव अपानं, सविनयम् उपससार। पाण्डवः कृष्णं दृष्ट्वा, हृदयम् अत्यन्तस्नेहेन सम्पूरितम्, चिरकालदर्शनोत्सुकः, प्रियतमं मित्रं पुनः पुनः आलिङ्गितवान्। स राजा लक्ष्म्याः आवासं निर्मलम्, मुकुन्ददेहम् उभाभ्याम् बाहुभ्याम् आलिङ्ग्य, दुःखात् विमुक्तः, परमं हर्षम् प्राप्तवान्; तस्य नेत्रयोः अश्रूणि, गात्रे पुलकः, सर्वेषु विषयेषु विस्मृतिः अभवत्। भीमः अपि, प्रमुदितः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेम्णा संविग्नेन्द्रियः, सस्मितः अभवत्; सहदेव-नकुलौ च, राजपुत्रः च, हृदयैः पूर्णैः अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रुभिः सिक्ताः। अर्जुनेन आलिङ्गितः, तौ द्वौ च अभिवाद्य, कृष्णः ब्राह्मणान् वृद्धांश्च यथायोग्यम् प्रणम्य, कुरून्, श्रुञ्जयान्, कैकेयान्, सूतान्, मागधान्, गान्धर्वान्, गायकान् मन्त्रिणश्च सन्मान्य, सत्कृतवान्। तत्र, मृदङ्गशङ्खभेर्यादिवाद्यैः, वीणाभेर्यादिभिः, गोशृङ्गैः, ब्राह्मणाः पद्मनाभं स्तुत्वा, नृत्यन्तः गीतानि गायन्ति स्म। एवं सखिभिः परिवृतः, कीर्तिमणिः, सर्वैः स्तुतः, श्रीभगवान् अलङ्कृतां पुरीम् प्रविवेश। मार्गः गजैः सुरभ्युदकेन सिक्तः, पताकाभिः, सुवर्णतोरणैः, पूर्णकलशैः च शोभितः; पुरुषाः स्त्रियश्च नववस्त्राभरणमाल्यभूषिताः, गन्धैः सौरभं वितन्वन्तः, नगरं दीप्तिमन्तं कुर्वन्ति स्म। स तां राजधान्यां दृष्टवान्, या गृहैः भूषिता, तेषां द्वाराणि दीपैः, नैवेद्यैः, पताकाभिः, सुवर्णकलशैः, रजतशृङ्गैश्च शोभन्ते। तत्र, पुरुषलोचनानां तृप्तिकरस्य आगमनं श्रुत्वा, युवतयः, उत्कण्ठितकेशबन्धाः, स्रस्तवस्त्राः, स्वकार्याणि, शयानान् पतिं च परित्यज्य, राजमार्गे राजानं द्रष्टुं निर्गताः। तत्र, गजाश्वरथपत्तिभिः आकुलिते स्थले, स्त्रियः, गृहात् कृष्णं स्वपत्नीभिः सहितम् दृष्ट्वा, पुष्पवर्षं कृत्वा, हृदयेन आलिङ्ग्य, सस्मितदृष्ट्या सुस्वागतम् अकार्षुः। मुकुन्दपत्नीः मार्गे दृष्ट्वा, ताः स्त्रियः उक्तवत्यः—"इव चन्द्रस्य ताराः, किम् एषां नास्ति? यः पुरुषशिरोमणिः, साक्षिणा दृशा, सुमुखस्मितेन, क्रीडावलोकनैः, आनन्दोत्सवं जनयति।" तत्र, नागरिकाः शुभोपहारैः उपसृत्य, तेषां श्रेष्ठाः पापविमुक्ताः, यथाविधि कृष्णस्य पूजां कृतवन्तः। अन्तःपुरस्त्रियः, प्रेमपूजार्द्रलोचनाः, ससन्तोषम् मुकुन्दं स्वागतम् अकार्षुः; स श्रीमद्राजमहलम् प्रविवेश। पृथाः, कृष्णं भ्रातृपुत्रं त्रैलोक्यनाथं दृष्ट्वा, स्नेहस्निग्धहृदया, शय्यायाः उत्तस्थौ; साऽपि सूनुभार्याभिः सह तं आलिङ्गितवती। राजा गोविन्दं, देवेश्वरं, गृहे सन्मान्य, प्रहर्षेण आकुलः, पूजायाः शेषं न विवेक्तुं शक्तः। कृष्णः स्वपित्र्व्यां, मातुल्यां, आचार्यांश्च प्रणम्य, सः अपि कृष्णेन, राजन्, भगिन्या च सत्कृतः। सासुश्चोदिताः कृष्णा सर्वाश्च कृष्णपत्नीः, रुक्मिणीं, सत्यां, भद्रां, जाम्बवतीं च पूजयामासुः। कालीन्दीमित्रविन्दाशैब्यनाग्नजित्यादयश्च, ताः पुण्यशीलाः, वस्त्राभरणमाल्यादिभिः सत्कृताः। युधिष्ठिरः, जनार्दनं सेनया, पारिषदैः, भार्याभिः च सहितम्, पुनः पुनः सत्कारपूर्वकं निवासयामास। अग्निं खाण्डवदाहेन तर्पयित्वा, फाल्गुनेन सह, मायायाः मोक्षं कृत्वा, येन दिव्यसभा निर्मिता, सः श्रीकृष्णः महीपतेः कृते कतिपयान् मासान् उवास; फाल्गुनेन सह रथेन, वीरैः परिवृतः, नगरं विचरन्, राजानं तोषयितुम् उन्नियतः। एवं एकस्मिन् दिने, सभा मध्ये, मुनिभिः, ब्राह्मणैः, क्षत्रियैः, वैश्यैः, भ्रातृभिः च परिवृतः, युधिष्ठिरः उपाविशत्। तत्र, आचार्यैः, कुलवृद्धैः, बन्धुभिः, स्वजनैः च शृण्वद्भिः, सः इदं वचनम् अब्रवीत्—"गोविन्द, राजसूययज्ञेन तव यशसा अहं त्वां पूजयितुम् इच्छामि। भगवन्, अस्माकं कृते एतत् सम्यक् विधेहि। ये तव पादपद्मानुगाः, त्वां चिन्तयन्ति, विशुद्धाः स्तुवन्ति, अशुभं नाशयन्ति, ते संसारात् विमुच्यन्ते; इच्छन्ति चेत्, तव प्रसादात् एव, अन्येन न।" "भगवन्, तव पादसेवया अस्मिन्लोके फलं दृश्यताम्; त्वां उपासकानां, अनुपासकानां च मध्ये, कुरुषु श्रुञ्जयेषु च, तेषां स्थानं प्रकाशय। त्वं सर्वात्मा, समदर्शी, स्वसुखानुभूतिः; कल्पवृक्षवत्, सेवायाः प्रमाणं तव प्रसादः, अन्यथा न।" श्रीभगवान् अवदत्—"राजन्, तव निश्चयः युक्तः; तेन तव शुभकीर्तिः लोकेषु स्थास्यति। अयं महायज्ञः मुनिभिः, पितृभिः, देवैः, सखिभिः, अस्माभिः, सर्वैः चाभिलषितः। सर्वान् राज्ञः विजित्य, जगत् वशे कृत्वा, यज्ञद्रव्याणि संगृह्य महायज्ञं कुरु।" "राजन्, एते भ्रातरः तव लोकपालांशजाः; त्वया जितः अहम्, आत्मवशेन; आत्मवशहीनैः अहं न विजेयः। लोके मत्तः बलयशः श्रीसम्पत्त्यादिषु कोऽपि नाधिकः—न देवाः, न नृपाः।" इति श्रीशुक उवाच—भगवतः वचनं श्रुत्वा, स हृष्टमुखः, विष्णुतेजसा संप्रेरितान् भ्रातॄन् दिग्विजये प्रेषयामास। सहदेवः श्रुञ्जयैः दक्षिणदिशं, नकुलः पश्चिमदिशं, अर्जुनः उत्तरदिशं, भीमः पूर्वदिशं मत्स्यकैकेयमद्रकैः सह प्रेषितः। ते सर्वे, सर्वदिग्विजये राज्ञः पराजित्य, अजातशत्रवे महायज्ञार्थं बहुधनं समानीय। जरासन्धोऽविजितः इति श्रुत्वा, राजा चिन्तयन्, हरिः उपायं उक्तवान्, यं पूर्वं उद्धवः उक्तवान्। एवं सप्तत्येकाधिकसप्ततितमं श्रीमद्भागवते महापुराणे द्वितीयस्कन्धे दशमस्कन्धस्य 'कृष्णस्य इन्द्रप्रस्थयात्रा' नाम अध्यायः समाप्तः।