सर्वे जनाः निरीक्षन्तः धुन्धुलीपुत्रः रथं समारुह्य, रथस्थैः वैष्णवैः दृष्ट्वा, गोकर्णः तत्र इदं वचनं उवाच। स गोकर्णः अब्रवीत्—“अत्र मे शुद्धाश्रावकाः बहवः सन्ति; किं सर्वेषां समकालं दिव्यरथाः न आगताः? सर्वे अपि समानं श्रवणं कृतवन्तः; तर्हि फले भेदः कatham उत्पन्नः? भक्ताः हरिं प्रति इदं व्याख्यातु।” हरिसेवकाः अब्रुवन्—“श्रवणे भेदः फलभेदस्य कारणम्; सर्वे अपि श्रुतवन्तः, परं न सर्वे मनसा मननं कृतवन्तः। अतः पूजायामपि भेदः जायते, आर्य। यः जीवः सप्तरात्रं उपवासेन श्रवणं कृतवान्, मनसा गम्भीरं मननं च कृतवान्, स एव फलम् प्राप्तवान्। दृढं ज्ञानं न चेत् नश्यति, श्रवणं प्रमादेन नश्यति, मन्त्रः संशयेन विनश्यति, जपः चित्तभ्रंशेन नश्यति। विष्णुपूजायुक्तं स्थलम् नष्टम्, अश्रद्धेयाय श्राद्धं नष्टम्, शास्त्रज्ञानहीनाय दानं नष्टम्, कुलं दुष्कृत्येन नष्टम्। गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मन्यवमानः, मनोदोषविजयः, कथायाम् अविचलितं ध्यानम्—यदा एते सम्यक् साध्यन्ते, तदा श्रवणस्य फलम् निश्चितं सिध्यति; कथायाः अन्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयम् तुभ्यं गोलोकं दास्यति।” एवं उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गतवन्तः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः पुनः कथायाः पाठं कृतवान्; पुनः सप्तरात्रं तैः श्रवणं कृतम्। हे नारद, कथायाः समाप्तौ यत् अभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयम् तत्र भक्तैः सह दिव्यरथैः आगतः; तदा जयध्वनिः नमस्क्रिया च अभवत्। हरिः हर्षात् पाञ्चजन्यशङ्खं निनादयामास; गोकर्णं आलिङ्ग्य, तं स्वसदृशं कृतवान्। हरिः तत्र अन्यान् श्रोतृन् अपि मेघश्यामान् कृत्वा, पीतवासाः किरीटिनः कुण्डलिनः च कृतवान्। ग्रामवासिनः अश्वपालान् च चाण्डालान् च अपि, गोकर्णस्य कृपया दिव्यरथेषु स्थापितः। तैः हरीक्षेत्रे, यत्र योगिनः गच्छन्ति, स गोपालकः गोकर्णसहितः गोलोकं प्राप्तवान्; भक्तकथाश्रवणे तुष्टः भगवान् भक्तवत्सलः तत्रतः निर्गतः। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण संगतः, तथा कृष्णेन अपि ते गोलोकं नीताः, यत् योगिभिः दुर्लभम्। तं लोकं, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धाः गच्छन्ति, तं ते भगवतकथाश्रवणेन प्राप्तवन्तः। इह वदामः—सप्तरात्रकथायाः यज्ञेन किम् उज्ज्वलम् फलम्? गोकर्णकथास्य अक्षराणि ये श्रोतृभिः श्रावितानि, गर्भस्थाः अपि पुनः न जायन्ते। वातं जलं पत्रं च उपयुज्य, तपसा शरीरं शोषयित्वा, दीर्घकालं घोरतपसा योगाभ्यासेन अपि यत् स्थानं न प्राप्तम्, तत् सप्तरात्रश्रवणेन प्राप्तम्। शाण्डिल्यः ऋषिस्रेष्ठः, चित्रकूटस्थः, ब्रह्मानन्दे निमग्नः, इमां पावनां कथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रवणेन पापराशिः नश्यति। श्राद्धे उपयोगेन पितृभ्यः तुष्टिः, नित्यपाठेन मोक्षः, पुनः न आगमनम्। श्रीमद्भागवतस्य महात्म्यम्—षष्ठोऽध्यायः—सप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः अब्रुवन्—“सप्तरात्रश्रवणविधिं वक्ष्यामः; सामान्यतः सहपाठिभिः धनैः च विधिः स्मृतः। ज्योतिषज्ञं आहूय, शुभकालं पृच्छेत्, विवाहवत् साधनानि योजयेत्। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभारम्भाय; एते मोक्षसूचकाः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः त्याज्याः; तान् सर्वथा परित्यजेत्। अन्यान् पाठिनः तत्र नियोज्याः, यत्नशीलाः च। प्रत्येकदेशे, यत्नेन संदेशः प्रेष्यः—‘कथा इह भविष्यति, गृहस्थाः आगच्छन्तु।’ हरिकथा दूरस्थाः, अच्युतस्य स्तुतयः अपि; स्त्रियः, शूद्राः, अन्ये—तेषां शिक्षायाः सुनिश्चितिः कार्यम्। प्रत्येकप्रदेशे, विरक्तवैष्णवाः कीर्तनकाङ्क्षिणः—तैः पत्राणि प्रेष्यन्ते, तेषां लेखनं नियोज्यते। सत्पुरुषसमागमः सप्तरात्रं भविष्यति, यः दुर्लभः; तत्र कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति। भागवतमृतपानाय उत्सुकाः, शीघ्रं आगच्छन्तु, प्रेमभक्ताः। यदि कदाचित् स्थानं न भवेत्, एकदिवसस्य अपि, सर्वथा आगमनं सुनिश्चित्यं; अत्र क्षणमपि दुर्लभम्। एवं नम्रतया तेषां व्यवस्था साध्येत्; आगन्तुकानां निवासः योज्यः। तीर्थे, वने, गृहे वा, श्रवणं पूज्यतमम्; यत्र भूमिः विस्तीर्णा, तत्र कथा युक्तस्थानम्। शुद्धिः, भूमिशोधनम्, लेपनम्, खनिजैः अलङ्करणम्; गृहसामग्री कोणे स्थाप्येत्। पञ्चदिने, यत्नेन, पूर्वारोपितानि वस्त्राणि शुद्ध्यन्ते; उच्चमण्डपः कर्तव्यः, कदलीस्तम्भैः अलङ्कृतः। फलेषु, पुष्पेषु, पत्रेषु, छत्रेण शोभितः; सर्वदिशि ध्वजाः उत्तोल्यन्ते, वित्तसमृद्ध्या दीप्तः। उपरि सप्तलोकाः विस्तरेण चित्रिताः; तत्र त्यक्तब्राह्मणाः उपविष्टाः, जागृताः। प्रथमं तेषां आसनानि क्रमशः स्थाप्यन्ते; वक्त्रे दिव्यासनं विशेषतः योज्येत्। एवं सप्तरात्रश्रवणस्य विधिः भागवते प्रदर्शितः, यः श्रवणस्य परमं फलम् ददाति।