सर्वेषां सत्कृत्य कर्मणां कीर्तिः दिव्येषु गृहेषु गीयते—राज्ञां रिपूणां वधः, आत्मनः मोक्षः, गोपीनां, गजपतिनां पत्नीनां, जनककन्यायः, पितृभ्यः शरणागतानां, ऋषिभ्यः, अस्माकं च। हे कृष्ण, जरासन्धवधः बहुविधं प्रयोजनं साधयिष्यति; तव इच्छितं यज्ञं तस्य कार्यस्य फलरूपेण सिद्धं भविष्यति। शुकः उवाच—एवं, राजन्, सर्वे उद्धवस्य शुभवचनानि, यदुभृत्याः वृद्धाः, दिव्यः मुनिः, स्वयं कृष्णः च, आदर्यन्त। ततः देवकीपुत्रः भगवान् प्रस्थानाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् अभ्यनुज्ञ्य, दारुकं जैत्रं च सेवकान् उपदिश्य, बलवान् यात्रा-संस्कारं अकरोत्। स्वीयान् स्त्रियः, पुत्रान्, परिचारकान् प्रेष्य, सङ्कर्षणं यदुराजं च अभ्यनुज्ञ्य, शत्रुविनाशनः स्वर्णगुरुडध्वजेन रथेन, यः सारथिना आनीतः, आरूढः। ततः स्वसेनया—रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारूढैः च—परिवृतः, मृदङ्ग-निनादैः, आनक-शब्दैः, शङ्ख-ध्वनिभिः, तुर्य-नादैः दिशः निनादिताः। सुपुष्ट-वस्त्राभरण-चन्दन-माल्यैः भूषिताः, पुत्रैः सह, धर्मपत्नीः सुवर्ण-शिबिकायां रथेषु च, सुवर्ण-शस्त्र-धारिभिः रक्ष्यमाणाः, अच्युतं स्वामिनं अनुगताः। पुरुषाः, उष्ट्राः, गोः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलस्त्रियः च, कङ्कण-कङ्कण-चादर-वस्त्रैः भूषिताः, स्वसामग्रीं वहन्तः, सर्वतो निर्गच्छन्ति। सेना ध्वजैः, वस्त्रच्छत्रैः, छत्रैः, व्यजनैः, शोभायमानास्त्राभरणमुकुट-कवचैः, सूर्यप्रभया दीप्तिमती, महाग्राह-तरङ्ग-समुद्र-निनादवत् निनादिनी। ततः, यदुपतिना सत्कृतः मुनिः, तं हृदि स्थापयित्वा, आकाशमार्गे निर्गतः; तस्य निश्चयं शृण्वन् मुकुन्दः, तुष्टेन्द्रियः, उचितं अर्घ्यं प्रादात्। भगवान् राजदूतं प्रियवचनैः प्रहर्षयन् उवाच—'मा भैः, दूत, भवतः कल्याणं; अहं मगधं विनेष्यामि।' इति उक्त्वा, दूतः निर्गम्य, राज्ञः प्रति यथावत् संदेशं न्यवेदयत्; ते अपि शौरिं दर्शयन्तः, मोक्तुम् इच्छन्तः। हरिः आनर्तं, सौवीरं, मरुं, विनशनं च अतीत्य, पर्वतान्, नद्यः च लङ्घयित्वा, नगराणि, ग्रामाणि, गोशालाः च प्राप्तवान्। ततः, मुकुन्दः दृशद्वतीं, सरस्वतीं च अतीत्य, पाञ्चालान्, मत्स्यान्, शक्रप्रस्थं च अगच्छत्। तत्र आगमनं शृण्वन्, सर्वप्रियः, दुर्लभदर्शनः राजा, आचार्यैः, मित्रैः च परिवृतः, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीतनाद-वाद्य-शब्दैः, ब्राह्मणानां घोषैः, सनाथः, हृषीकेशं प्रपद्य, प्राणः प्राणं यथा, श्रद्धया उपसस्राज्। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, स्नेहविह्वलहृदयः, प्रियं मित्रम्, दीर्घकालं न दृष्ट्वा, पुनः पुनः आलिङ्गनं अकरोत्। मुकुन्दस्य श्रीनिवासं शरीरं, राजा, दुःखमुक्तः, परमं हर्षं प्राप, अश्रुपूर्णनेत्रः, रोमाञ्चितः, सर्वं संसारे विस्मृत्य। भीमः, हर्षविह्वलः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेमोन्मत्तेन्द्रियः, सस्मितः; तौ, यमौ, राजशिरः च, हृदयपूरितः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रुपातं अकरोत्। अर्जुनेन आलिङ्गितः, यमाभ्याम् अभिवादितः, कृष्णः ब्राह्मणान् वृद्धान् च यथायोग्यं प्रणम्य, सत्कारं अकरोत्। कुरवः, सृञ्जयः, कैकेयः, रथकः, सूतः, गन्धर्वः, गायकः, मन्त्रिणः च, कृष्णेन सत्कृताः। तत्र, मृदङ्ग-शङ्ख-आनक-वीणा-मुरली-गोशृङ्गैः, ब्राह्मणाः पद्माक्षं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्ति, गायन्ति च। एवं, मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमानां रत्नम्, सर्वैः प्रशस्तः, भगवान् शोभितनगरं प्रविष्टः। मार्गः गजजल-सिक्तः, चित्रध्वजैः, सुवर्णद्वारैः, पूर्णकलशैः अलङ्कृतः; नूतनवस्त्राभरणमाल्यैः शोभितः, सुगन्ध-पूर्णवायुः, नगरी दीप्तिमती। राजधानीं दृष्टवान्, गृहाणि दीपप्रभया, बलिप्रदानैः, सुचिह्नितध्वजैः, सुवर्णकलशैः, रजतमहास्तूपैः शोभितानि। तत्र, कृष्णदर्शनं श्रुत्वा, युवतयः, उत्सुकविकृतकेशाः, विस्रस्तवस्त्राः, गृहकार्यं, शयनशय्यायां पतिं च त्यक्त्वा, राजमार्गे नृपतिं द्रष्टुं निर्गताः। गज- अश्व- रथ- पदाति-समूहे, स्त्रियः, गृहात् कृष्णं पत्नीसहितं दृष्ट्वा, पुष्पाणि विक्षिप्य, मनसा आलिङ्ग्य, स्मितावलोकनैः सस्नेहं स्वागतं अकरोत्। मार्गे मुकुन्दपत्नीः दृष्ट्वा, स्त्रियः उचुः—'चन्द्रस्य तारा इव, किम् एषां न्यूनम्? पुरुषराजस्य नेत्रैः, सन्मुखस्मितैः, क्रीडावलोकनैः, उत्सवः सृज्यते।' तत्र, नागरिकाः, शुभोपहारैः आगत्य, पापविमुक्तः श्रेष्ठः, यथाक्रमं कृष्णं पूजयामास। मुकुन्दः, अन्तःपुरस्त्रीभिः सस्नेह-प्रेम-नम्रदृष्टिभिः सत्कृतः, राजमहलम् प्रविष्टः। पृथाः, कृष्णं, भ्रातृपुत्रं, त्रिलोकनाथं दृष्ट्वा, स्नेहपूर्णहृदया, शय्यायाः उत्थाय, स्नुषाभिः सह आलिङ्गनं अकरोत्। गोविन्दं देवेशं गृहं आदर्य, राजा, हर्षविह्वलः, पूजायाः किम् शेषम् इति न ज्ञातवान्। कृष्णः पितृव्ये, मातृव्ये, आचार्ये च प्रणम्य, राजा, भगिनी च, तम् अभिवादितः। सासार्यया प्रेरितः, कृष्णा, कृष्णपत्नीः च, रुक्मिणीं, सत्यां, भद्रां, जाम्बवतीं च सत्कृतवन्तः। कालिन्दीं, मित्रविन्दां, शैब्यां, नाग्नजितीं, अन्याः पुण्याः आगतान् वस्त्र-माल्य-आभरणैः सत्कृतवन्तः। युधिष्ठिरः, जनार्दनं, सेना-सहितं, परिचारकान्, पत्नीसहितं च, पुनः पुनः आदर्य, सुखपूर्वकं निवासं अकरोत्। अग्निं खाण्डववनं तृप्त्वा, फाल्गुनेन सह, मायां विमुक्तवान्, येन दिव्यसभा राजा निर्मिता। ततः, महीपतिं तुष्टुम् इच्छन्, फाल्गुनसहितः, रथेन, वीरैः परिवृतः, मासान् बहून् अवात्सीत्। एवं सप्तसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः—'कृष्णस्य इन्द्रप्रस्थगमनम्'—दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायाम्। शुकः उवाच—एकदा, सभायां मध्ये, ऋषिभिः, ब्राह्मणैः, क्षत्रियैः, वैश्यैः, भ्रातृभिः च परिवृतः, युधिष्ठिरः उपविष्टः।