सर्वस्य सृष्टिसंहारयोः कारणं परमात्मा एव। हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनादिप्रभावस्य रूपे। तव शुद्धानि कर्माणि देवगृहेषु गीतानि—राज्ञां शत्रुवधः, आत्मनः मोक्षः, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, तव शरणागतैः पितरौ, ऋषिभिः, अस्माभिः च स्तुतानि। हे कृष्ण, जरासन्धवधः बहून् अर्थान् साधयिष्यति; त्वया अभिष्टं यज्ञः अपि तेन सम्पद्यते। शुकः उवाच—एवं, राजन्, सर्वे जनाः उद्धवस्य शुभवाक्यानि आदृत्य, यदुवृद्धैः दिव्यस्मृत्या, स्वयं कृष्णेन च, सम्यक् समादृतानि। ततः देवकीपुत्रः प्रभुः वृद्धान् अभिवाद्य, दारुक, जैत्र आदि सेवकान् निर्देशयन्, प्रस्थानाय सज्जः अभवत्। स्वस्त्रीपुत्रसेवकान् प्रेष्य, सङ्कर्षणं यदुनृपं च शत्रुनाशनं अभिवाद्य, गरुडध्वजेन रथेन आरोहणं कृतवान्। ततः स्वसैन्येन—रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारूढैः च परिवृतः, मृदङ्ग, आनक, शङ्ख, तुर्यनिनादैः दिशः निनादयन् निर्गतः। तदनन्तरं, सुशोभितवस्त्राभरणाङ्गरागमालाभिः पुत्रैः सह धर्मपत्नीः सुवर्णपालकीरथेषु आरूढाः, शस्त्रधारिभिः सुवर्णकवचैः सुरक्षिताः, अच्युतं पतिं अन्वगच्छन्। पुरुषाः, उष्ट्राः, गाः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, सेवकाः, कुलस्त्रियः च, कटककङ्कणवस्त्रैः भूषिताः, स्वसामग्रीं गृहीत्वा, सर्वदिशः प्रस्थिताः। सेना, महाध्वजचामरच्छत्रैः, शस्त्राभरणमुकुटकवचैः शोभिता, सूर्यप्रभया दीप्तिमती, महाग्राहतरङ्गितसागरध्वनिवद् निनादयती अभवत्। यदुनाथेन पूजितः ऋषिः, तं हृदि स्थापयन्, आकाशमार्गे निर्गतः; तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, तुष्टेन्द्रियः, यथायोग्यं दानं दत्तवान्। भगवान्, राजदूतं प्रीत्या वचोक्तवान्—"मा भैः दूत, ते शुभं; अहं मगधं नाशयिष्यामि।" इति उक्त्वा, दूतः गत्वा, राज्ञः सम्यक् संदेशं न्यवेदयत्; तैः अपि शौरिं दृष्ट्वा, मोचनमिच्छन्तः, सन्तुष्टाः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतीत्य, पर्वतानदीः पारयन्, नगरग्रामपशुपालस्थानि आगतः। ततः मुकुन्दः दृष्ट्वदती, सरस्वती नदीं च अतीत्य, पाञ्चालान्, मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं प्राप्तवान्। तत्र आगमनं श्रुत्वा, सर्वप्रियः, दुर्लभदर्शनः राजा, आचार्यैः मित्रैः परिवृतः, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीतमङ्गलवाद्यैः, ब्राह्मणघोषैः च, सः हृषीकेशं, प्राणः प्राणाय इव, श्रद्धया उपागच्छत्। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, स्नेहविक्लवहृदयः, प्रियं मित्रं, चिरकालं अदृष्टं, पुनः पुनः आलिङ्गनं कृतवान्। लक्ष्म्याः शुद्धधाम, मुकुन्दस्य शरीरम्, द्वाभ्यां बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, राजा, दुःखमुक्तः, परमसुखं प्राप्तः, अश्रुपूर्णलोचनः, रोमाञ्चितः, सर्वं विस्मृतवान्। भीमः, हर्षपरिपूर्णः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेमविक्लवः, स्मितमुखः; तौ द्वौ च, मुकुटी च, हृदयपूरिताः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रुपातं कृतवन्तः। अर्जुनेन आलिङ्गितः, द्वौ अभिवादितौ, कृष्णः ब्राह्मणवृद्धान् यथायोग्यं नमस्कृतवान्। गर्वितान् कुरून्, सृञ्जयान्, कैकेयान्, रथकारान्, सूतान्, गन्धर्वान्, गायकान्, मन्त्रिणः च सम्मानितवान्। मृदङ्गशङ्खानकवीणवेणुकाकोलघोषैः, ब्राह्मणैः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यगानं कृतम्। मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमणिः, सर्वैः स्तुतः, भगवान् शोभितनगरं प्रविष्टवान्। गजजलैः सुरभिसिक्तमार्गः, रंगध्वजैः, सुवर्णद्वारैः, पूर्णकलशैः शोभितः; नूतनवस्त्राभरणमालाभिः पुरुषस्त्रियः गन्धैः वातं पूरयन्तः, नगरं दीप्तिमत् कृतवन्तः। सः राजनगरं ददर्श, गृहद्वाराणि दीपदानैः, उपहारैः शोभितानि, ध्वजैः, सुवर्णकलशैः, रजतशिखरैः अलंकृतानि। तत्र, पुरुषदृष्टिपात्रं आगतम् इति श्रुत्वा, युवतयः, उत्सुकविलगितकेशाः, वस्त्रविस्रस्ताः, गृहकार्यं, शयानं पतिं च त्यक्त्वा, राजमार्गे नृपं द्रष्टुं निर्गताः। गजाश्वरथपदातिसमाकीर्णे तस्मिन स्थले, स्त्रियः, कृष्णं पत्नीसहितं गृहात् दृष्ट्वा, पुष्पाणि विक्षिप्य, मनसा आलिङ्ग्य, हास्यावलोकनैः सस्नेहं स्वागतं कृतवन्त्यः। मार्गे मुकुन्दपत्नीः दृष्ट्वा, स्त्रियः ऊचुः—"इव चन्द्रे तारा, किं तासां नास्ति? पुरुषशिरोमणिः, तस्य नेत्रैः, हास्यस्मितैः, लीलावलोकनैः, आनंदोत्सवः सृज्यते।" तत्र, नागरिकाः, शुभोपहारैः आगत्य, श्रेष्ठैः पापमुक्तैः, कृष्णस्य विधिवत् पूजनं कृतम्। मुकुन्दः, अन्तःपुरस्त्रियः, स्नेहभक्तिपूर्णनेत्रैः स्वागतं कृत्वा, राजमहलम् प्रवेशितवान्। पृथाः, कृष्णं, भ्रातृपुत्रं, त्रिलोकनाथं दृष्ट्वा, स्नेहपूर्णहृदयेन, पुत्रवधूभिः सह आलिङ्ग्य, शय्यायाः उत्थिता। गोविन्दं, देवेशं, गृहं आदाय, राजा, हर्षविक्लवः, पूजायाः शेषं न अवगच्छत्। कृष्णः, पितृमातृस्नुषाचार्येभ्यः नमः कृतवान्; स्वयं कृष्णः, राजन्, भगिनीभिः च अभिवादितः। श्वशुर्याः प्रेरितः, कृष्णा, सर्वाः कृष्णपत्नीः, रुक्मिणी, सत्याः, भद्राः, जाम्बवतीं च सम्मानितवन्त्यः। कालिन्दी, मित्रविन्दा, शैब्या, नाग्नजिती, धर्मपत्नीः च, आगतान् वस्त्रगन्धमालाभरणैः सम्मानितवन्त्यः। युधिष्ठिरः, जनार्दनं, सेना, सेवक, पत्नीसहितं, पुनः पुनः आदरपूर्वकं स्थापयन्, सत्कारं कृतवान्। अग्निं खाण्डववनं तुष्ट्वा, फाल्गुनसहितः, मयस्य विमोचनं कृत्वा, तेन दिव्यसभा निर्मिता। अतः, राजा प्रियार्थं, महीपतीनां मध्ये, चिरं मासान् स्थित्वा, अर्जुनसहितः, रथेन विचरन्, वीरैः परिवृतः, रमणं कृतवान्। इति दशमस्कन्धे द्वितीयभागे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायां 'कृष्णस्य इन्द्रप्रस्थयात्रा' नाम सप्तसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः।