महाबाहो, त्वया राजसूयः यज्ञः कर्तव्यः, दिशां विजेता भवितुम् अर्हसि—इति मतिः मम, यतो जरासंधवधेन द्वौ अपि अर्थौ साध्येते। अस्माकं चापि, गोविन्द, महद् उपकारः स्यात्, तथा तव कीर्तिः अपि वर्धेत, ये राजानः तेन बद्धाः, तेषां विमोचनात्। स राजा तु अत्यन्तदुष्प्राप्यः, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः नास्ति, भीमसेनं विना। सः तु न शतसैन्येन, केवलं एकवधेन विजेतव्यः; स ब्राह्मणभक्तः, न कदाचित् ब्राह्मणानां याच्ञां प्रतिषेधयति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण गत्वा तस्मात् याचेत; स तस्य याच्ञां न निवारयेत्, तत्रैव तव साक्षात्, सः एकवधेन तं निहन्यात्, न संशयः। भगवतः तव, सृष्टिसंहारयोः कारणं, हिरण्यगर्भः शर्वश्च तव अनाद्यशक्तेः रूपे एव। तव पुण्यकर्माणि सुरगृहेषु गायन्ति—राजवैरिवधः, आत्मविमोचनं, गोप्यः, गजपत्नीः, जनककन्याः, त्वदाश्रयः पितरौ, मुनयः, च वयं च। कृष्ण, जरासंधवधः अनेकस्यार्थस्य साधनं, तेन तव इच्छितः यज्ञः अपि सिद्ध्येत। एवं, राजन्, सर्वे उद्धवस्य शुभवचांसि, यानि अच्युतस्य सर्वतः कल्याणानि, दिव्यऋषिः, यदुवृद्धाः, स्वयं कृष्णः च, आदृत्य शृण्वन्। ततः देवकीसुतः भगवान् स्वयम् प्रस्थानाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् अभिवाद्य, दारुक, जैत्र, अन्यांश्च सेवकान् उपदिश्य, महाबलः यात्रायै सज्जः अभवत्। सः स्वीयान् स्त्रीः, पुत्रान्, परिचारकांश्च प्रेष्य, संकर्षणं, यदुनृपं, रिपुसूदनं च अभिवाद्य, गरुडध्वजं रथम् आरूढः, यः सारथिना उपनतः। ततः स्वसेनया परिवृतः—रथपत्तिगजाश्वनायकैः—स प्रस्थितः, दिशः मृदङ्गदुन्दुभिशङ्खानां शङ्खनिनादैः निनादमानाः। पुत्रैः सह साध्वीः, उत्तमवस्त्राभरणगन्धमालाभिः भूषिताः, स्वपतेः अच्युतस्य अनुसरन्त्यः, सुवर्णपलङ्केषु रथेषु च उपविष्टाः, उत्तमपुरुषैः खड्गपट्टिशधारिभिः संरक्षिताः। नराः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलवध्वः, सर्वे च कङ्कणकङ्कणदुकूलचादरभूषणैः भूषिताः, स्वस्वधनानि आदाय, सर्वतो दिशि प्रस्थिताः। सेना तु महाध्वजपाण्डुरच्छत्रचामरैः, दिव्यायुधाभरणमुकुटकवचैः शोभिता, सूर्यसङ्काशा, महातिमिङ्गिलतरङ्गाकुलस्य सागरस्य इव निनादेन स्पन्दिता। ततः भगवता पूजितः सः महर्षिः, तं हृदि स्थापयित्वा, प्रणम्य, आकाशमार्गे जगाम; तस्य निश्चयम् आकर्ण्य, मुकुन्दः, येन भगवत्साक्षात्कारेन्द्रियाणि तृप्तानि, सम्यक् अर्हणां चकार। भगवान्, राजदूतं वाक्यैः सन्तोष्य, उवाच—"मा भैः, दूत; भवतः कल्याणम्। अहं मागधं विनाशयिष्यामि।" इति। एवं उक्तः स दूतः गत्वा तद्वचनं राज्ञः सम्यक् निवेद्य, ये मुक्तिं कामयन्ति, तैः सह शौरिं दृष्ट्वा। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतिक्रम्य, पर्वतान्, नद्यः च, नगराणि, ग्रामाणि, गोष्ठानि च प्राप। मुकुन्दः दृशद्वतीं सरस्वतीं च तीर्त्वा, पाञ्चालान्, ततः मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं जगाम। तत्र तस्य आगमनं श्रुत्वा, स राजा, सर्वप्रियः, दुर्लभदर्शनः, स्नेहयुक्तः, स्वगुरुभिः, मित्रैः परिवृतः, हृष्टः बहिः निर्गतः। गीतवादित्रनिनादैः, ब्राह्मणानां घोषैः, सः ऋषिकेशं, प्राण इव प्राणाय, भक्त्या उपससार। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, हर्षविषण्णहृदयः, प्रियतमं मित्रं, चिरकालदृष्टं, पुनः पुनः आलिङ्गयामास। द्वाभ्यां बाहुभ्यां निर्मललक्ष्मीसमाश्रयं मुकुन्दतनुं आलिङ्ग्य, राजा, कृतक्रियः, परमं हर्षं प्राप, नेत्राभ्यां अश्रुपूर्णः, रोमाञ्चितः, सर्वं संसारे विस्मृतः। भीमः, प्रमुदितः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेम्णा संविग्नेन्द्रियः, सस्मितः; सहदेव, नकुल, युधिष्ठिरश्च, हृष्टहृदया, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुमुचुः। अर्जुना आलिङ्गितः, तेन सह, कृष्णः द्वौ अपि भ्रातरौ अभिवाद्य, ब्राह्मणान् वृद्धांश्च यथायोग्यं प्रणम्य। कुरून्, शृञ्जयांश्च, कैकेयान्, सारथीन्, सूतान्, गान्धर्वान्, गायकांश्च, मन्त्रिणश्च, कृष्णः आदरात् पूजयामास। दुन्दुभिशङ्खमृदङ्गवीणावेणुगवशृङ्गनिनादैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्तः, गायतः। एवं मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमणिः, सर्वैः स्तुतः, भगवान् शोभायमानां पुरीं प्रविवेश। मार्गः गजजलसुगन्धिसिक्तः, चित्रध्वजैः, सुवर्णद्वारैः, पूर्णकलशैः, नूतनवस्त्राभरणमाल्यैः शोभितः, सुवर्णद्वारैः, सुरुषितैः नरनार्यः, नगरीं शोभयन्ति। सः नगरीं दृष्ट्वा, गृहद्वाराणि दीपैः, बलिभिः, पताकाभिः, सुवर्णकलशैः, रजतशिखरैः शोभमानानि। यदा जनाः श्रुत्वा, "नेत्रसन्तापनिवारकः आगतः"—तदा युवत्यः, विस्रस्तकेशयः, विमुक्तवस्त्रयः, गृहकार्यं, शय्यायां पतिं च त्यक्त्वा, राजमार्गे राजा द्रष्टुं निर्गताः। तत्र, गजाश्वरथपदातिसङ्कुले, स्त्रियः, गृहात् कृष्णं पत्निभिः सह दृष्ट्वा, पुष्पाणि चिक्षिपुः, हृदि आलिङ्ग्य, सस्मितैः कटाक्षैः सुस्वागतं चक्रुः। स्त्रियः, मार्गे मुकुन्दपत्नीः दृष्ट्वा, "शशिनः पार्श्वे ताराः इव, किम् एषां नास्ति? स हि पुरुषरत्नः, तस्य विलासहासकटाक्षैः, आनन्दोत्सवः सृज्यते" इति। तत्र नगरवासिनः, मङ्गलद्रव्याणि आदाय, पवित्राः, कृष्णस्य यथाविधि पूजनं चक्रुः। मुकुन्दः, आन्तःपुरस्त्रीभिः, प्रेमभक्तिप्रफुल्ललोचनाभिः, हृष्टः, राजमहलम् प्रविवेश। पृथाः, कृष्णं, भ्रातृपुत्रं, त्रैलोक्यनाथं दृष्ट्वा, स्नेहपूर्णहृदया, शय्यायाः उत्थाय, स्नुषाभिः सह, आलिङ्गयामास। राजा, गोविन्दं, देवाधिपतिं, सन्मान्य, प्रमोदात्, यत् कर्तव्यं, तत् पश्यितुं न अशक्नोत्। कृष्णः, पित्र्यां, मातुल्यां, आचार्यांश्च प्रणम्य, स्वयम् कृष्णेन, राजन्, च स्वस्रा च, सत्कृतः। सास्वश्वशुर्या प्रेरितः, कृष्णा च, सर्वाः कृष्णपत्नीः, रुक्मिणीं, सत्यां, भद्रां, जाम्बवतीं च, सन्मानयामासुः।