उद्धवः भगवतं प्रार्थयन् इत्याह – हे प्रभो, यथा मुनिना उक्तं, तथा त्वं यज्ञस्य मन्त्रदातारः भव, पितृव्यस्य रक्षिता च भव, शरणागतानां आश्रयदाता च भव। राजसूययज्ञः त्वया कर्तव्यः, हे महाबाहो, दिशां विजेता इव; एवं जरासन्धस्य पराजयः उभयार्थं साधयति, मम मतम्। अस्माकं अपि महान् लाभः भवेत्, हे गोविन्द, यशः च ते वर्धेत्, बद्धान् नृपान् विमोच्य। स राजा दुष्प्रापः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः केवलं भीमः। स एकैकस्य युद्धे पराजयः कर्तव्यः, न शतसैन्येन; स ब्राह्मणानां भक्तः, तेषां याचनं न कदापि निवारयति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण गत्वा तस्मात् याचेत्; स नूनं तं एकैकस्य युद्धे, तव सन्निधौ, हनिष्यति – नात्र संशयः। परमेश्वरः सर्वस्य सृष्टिप्रलयस्य कारणम्; हिरण्यगर्भः, शर्वः च तव अनादिप्रभावस्य रूपे। तव शुद्धानि कर्माणि देवगृहेषु गीयन्ते – नृपशत्रूनां वधः, आत्मनः विमोचनं, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, तव शरणागतपितरः, ऋषयः, तथा अस्माभिः। हे कृष्ण, जरासन्धवधः बहूनि कार्याणि साधयति; यज्ञः च यः त्वया कामितः, स तेन कार्येण सिद्धः भविष्यति। एवं, हे राजन्, सर्वे उद्धवस्य शुभानि वचांसि, अच्युतस्य हितानि, सम्मान्य, दिव्यमुनिः, यादवश्रेष्ठाः, कृष्णः च, अनुमोदितवन्तः। ततः देवकीपुत्रः भगवान् यात्रायाः आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् अभिवाद्य, दारुक, जैत्र, अन्यांश्च सेवकान् निर्देशयन्, बलवान् प्रस्थानाय सज्जः अभवत्। स्वस्य स्त्रीः, पुत्रान्, परिचारकान् प्रेष्य, सङ्कर्षणं, यादवराजं च, शत्रुनाशनं, अभिवाद्य, गरुडध्वजं रथं आरोहन्, सारथिना उपनितम्। ततः स्वसैन्येन परिवृतः – रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारोहीभिः – निर्गतः, दिशः मृदङ्ग, आनक, शङ्ख, तुर्यनिनादैः निनादिताः। सुपुत्रैः सह, पुण्यस्त्रियः, उत्तमवस्त्राभरणमाल्याङ्गरागैः भूषिताः, अच्युतं पतिं अनुगच्छन्, सुवर्णपालकीरथैः, सुविहितरक्षाभिः, खड्गपट्टशास्त्रधारिभिः। नराः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलस्त्रियः, कङ्कणकङ्कणपट्टवस्त्रैः भूषिताः, स्वसामग्रीं गृहीत्वा, सर्वदिशं प्रस्थिताः। सेना – पताकाः, छत्रच्छायाः, चामराः, शस्त्राणि, आभरणानि, किरीटानि, कवचानि – सूर्यप्रभया दीप्तिमती, महासागरस्य गर्जनवत् निनादयन्ती। ततः मुनिः, यादवेशेन सम्मानितः, तं हृदि स्थापयन्, प्रणम्य, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, भगवत् दर्शनसन्तुष्टेन्द्रियः, यथोचितं अर्घ्यं दत्तवान्। भगवान् राजदूतं प्रियवाक्यैः सन्तोष्य, उवाच – "माऽभैः, दूत, शुभं ते; अहं मगधं नाशयिष्यामि।" इति उक्त्वा, दूतः गत्वा, राज्ञः सम्यक् वचनं न्यवेदयत्; ते अपि शौरिं, विमुक्तिम् इच्छन्तः, द्रष्टवन्तः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतिक्रम्य, पर्वतान्, नदीन्, नगराणि, ग्रामाणि, गोशालाश्च प्राप्तवान्। ततः मुकुन्दः दृष्ट्वद्वतीं, सरस्वतीं च तीर्त्वा, पाञ्चालान्, मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थम् अगच्छत्। तत्र आगमनं श्रुत्वा, सर्वप्रियः राजा, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः, मित्रैः परिवृतः, हर्षेण निर्गतः। गीतवाद्यनिनादैः, ब्राह्मणघोषैः, हृषीकेशं अभ्यागतः, प्राणः प्राणवायुं इव, श्रद्धया। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, हर्षान्वितः, प्रियतमं मित्रं, दीर्घकालात् अदृष्टं, पुनःपुनः आलिङ्गितवान्। लक्ष्मीधाम्नि निर्मले मुकुन्ददेहे, राजा, दुःखमुक्तः, परमं हर्षं प्राप, अश्रुपूर्णनेत्रः, रोमाञ्चितः, सर्वं संसारे विस्मृत्य। भीमः, हर्षान्वितः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेमसन्तप्तेन्द्रियः, स्मितवान्; जुड्वौ, युधिष्ठिरः च, हृदयैः पूर्णैः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुमुचुः। अर्जुनेन आलिङ्गितः, जुड्वौ अभिनन्द्य, कृष्णः ब्राह्मणान्, वृद्धान् च, यथायोग्यं नमस्कृतवान्। अभिमानी कुरवः, सृञ्जयाः, कैकेयाः, रथिकाः, सूताः, गन्धर्वाः, गीतकाराः, मन्त्रिणः च, तेन सम्मानिताः। मृदङ्ग, शङ्ख, आनक, वीणा, वंशी, गोमुखैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्ति, गायन्ति च। मित्रैः परिवृतः, कीर्तिश्रेष्ठः, सर्वैः प्रशंसितः, भगवान् अलङ्कृतनगरं प्रविष्टः। मार्गः गजजलसुगन्ध्याः छिक्तः, चित्रपताकाभिः, सुवर्णद्वारैः, पूर्णकलशैः, नूतनवस्त्राभरणमाल्यैः पुरुषस्त्रियः, सुरभिगन्धैः, नगरं शोभयन्ति। राजधानीं दृष्ट्वा, गृहद्वाराणि दीपैः, नूतनपुष्पैः, सुवर्णकलशैः, रजतशिखरैः शोभितानि, पताकाभिः विराजितानि। यद् पुरुषदृग्लक्षणं पात्रं आगतम् इति श्रुत्वा, युवतयः, सस्मरशिरसः, विस्रस्तवस्त्राः, गृहकार्यं, शय्यायां पतिं च त्यक्त्वा, राजमार्गे नृपं द्रष्टुं निर्गताः। तत्र, गजाश्वरथपदातिसंकुलस्थले, स्त्रियः, कृष्णं पत्नीसहितं गृहात् दृष्ट्वा, पुष्पाणि क्षिप्य, मनसा आलिङ्ग्य, सस्मितैः कटाक्षैः स्वागतं कृतवन्त्यः। मुकुन्दपत्नीः मार्गे दृष्ट्वा, महिलाः उवाचुः – "इव चन्द्रे ताराः, किं तासां न्यूनम्? पुरुषराजस्य नेत्रैः, सन्मुखस्मितैः, क्रीडाकटाक्षैः, सुखोत्सवः निर्मीयते।" तत्र, नागरिकाः, शुभद्रव्यैः आगत्य, पवित्राः, कृष्णस्य विधिवत् पूजां कृतवन्तः। मुकुन्दः, अन्तःपुरस्त्रीभिः, प्रेमश्रद्धापूर्णनेत्रैः, हर्षेण स्वागतः, राजमहलम् प्रविष्टः। पृथाः, कृष्णं, भ्रातृपुत्रं, त्रैलोक्यनाथं दृष्ट्वा, हर्षपूर्णहृदया, शय्यायाः उत्तीर्य, सूनुषीभिः सह, आलिङ्गितवती। गोविन्दं, देवेशं, गृहे आदाय, राजा, हर्षेण, पूजा-विधौ किम् अवशिष्टम् इति न विवेक्तुम् अशक्नोत्। कृष्णः पितृव्यां, मातुल्यां, आचार्येभ्यः नमस्कारम् कृतवान्; तेन स्वयं कृष्णः, हे राजन्, भगिनीद्वारा च, सत्कृतः।