श्रीभगवतः आदेशेन, सर्वज्ञः अपि उद्धवः विनयेन शिरः नमयित्वा तं आदेशं सस्नेहम् अङ्गीकृतवान्। ततो महर्षेः दिव्यवचनानि श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः मतं तथा श्रीकृष्णस्य अभिप्रायं सम्यक् अवगम्य, एवम् उक्तवान्। उद्धवः उवाच – “भगवन्! यथा महर्षिः उक्तवान्, तथा यज्ञस्य मन्त्रदातृत्वे तिष्ठ, स्वबान्धवं रक्ष, शरणागतान् आश्रय। हे महाबलिन्! सर्वदिग्विजयी त्वं राजसूययज्ञं कर्तुं अर्हसि; जरासन्धवधः द्वयोः कार्ययोः साधनं भवति। गोविन्द! अस्माकं अपि महत् लाभः स्यात्, राजानां बन्धनात् विमोचनं तव कीर्तिं वर्धयति। स राजा जरासन्धः दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः भीमः एव। तं शतसेनान्यः सेना न जयेत्; स ब्राह्मणभक्तः, ब्राह्मणानां याचनं न कदापि निवारयति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण गत्वा तस्य याचनं कुर्यात्; तव साक्षात् उपस्थाने, तं एकव्याघ्रे हनिष्यति, न संशयः। परमेश्वरः सृष्टिप्रलययोः कारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनादिप्रभवशक्त्याः रूपे। तव शुद्धकर्माणि देवगृहेषु गायन्ति – शत्रुवधः, आत्ममोक्षः, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, तव शरणागतपितृभिः, ऋषिभिः, अस्माभिः च। कृष्ण! जरासन्धवधः बहून् अर्थान् साधयति; तव यज्ञः अपि तद्वधेन सम्पद्यते।” एवं राजन्, अच्युतस्य हिताय उद्धवस्य शुभवचनानि, दिव्यऋषिः, यदुवृद्धाः, कृष्णः च, सर्वे सम्मान्याः अङ्गीकृतवन्तः। ततः देवकीपुत्रः श्रीभगवान् प्रस्थानाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् अभिवाद्य, दारुक, जैत्र आदि सेवकान् आदेशं दत्त्वा, बलवान् प्रस्थानाय उद्यतः। स्वस्त्रियः, पुत्रान्, सेवकांश्च प्रेष्य, सङ्कर्षणं, यदुनृपं च अभिवाद्य, शत्रुनाशनः गरुडध्वजं रथं आरूढः। ततः स्वसेनया – रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारूढैः च – परिवृतः, मृदङ्ग, आनक, शङ्ख, तुर्यनादैः दिशः निनादिताः। पुत्रैः सह धर्मपत्नीः, सुवर्णपलङ्के, रथे च, सुवर्णाभरणैः, वस्त्रैः, गन्धैः, माल्यैः भूषिताः, तलवारढालधारिभिः रक्षिताः, अच्युतं अनुगता। नराः, ऊष्ट्राः, गाः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, सेवकाः, कुलस्त्रियः, कङ्कण, बाजूबन्द, चादर, वस्त्रैः अलङ्कृताः, स्वसामग्रीं वहन्तः, सर्वदिशं प्रस्थिताः। सेना पताकाभिः, छत्रैः, चामरैः, आयुधैः, आभरणैः, किरीटैः, कवचैः शोभिता, सूर्यप्रभा इव दीप्तिमती, महामीनतरङ्गाक्रान्तसागरनादवत् निनादयन्ती। ततः यदुनाथेन सम्मानितः ऋषिः, तं हृदि स्थापयित्वा, आकाशमार्गे प्रस्थितः। तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, तं दृष्ट्वा तृप्तेन्द्रियः, यथायोग्यं उपहारं समर्पितवान्। श्रीभगवान् राजदूतं सान्त्वयित्वा उवाच – “मा बिभीषः, दूत! शुभं ते; अहं मगधं नाशयिष्यामि।” एवं दूतः प्रस्थितः, तं सन्देशं राज्ञः सम्यक् निवेदितवान्; ते अपि शौर्यस्य आगमनं दृष्टवन्तः, मुक्तिम् अङ्गीकृतवन्तः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतिक्रम्य, पर्वतान्, नदीन्, नगराणि, ग्रामाणि, गोचराणि च प्राप्तवान्। ततः मुकुन्दः दृषद्वतीं, सरस्वतीं च अतिक्रम्य, पञ्चालान्, मत्स्यान्, शक्रप्रस्थं च आगतः। तत्र तस्य आगमनं श्रुत्वा, सर्वप्रियः राजा, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः, मित्रैः परिवृतः, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीतनादेन, वाद्यनादेन, ब्राह्मणानां घोषेण, सः हृषीकेशं यथाप्राणः प्राणं समीपं गच्छति, सन्मान्यं समीपं अगच्छत्। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, हर्षविकसितहृदयः, प्रियतमं मित्रं, दीर्घकालदर्शनरहितं, पुनः पुनः आलिङ्गितवान्। लक्ष्मीस्थानं, मुकुन्ददेहं, द्वाभ्यां बाहुभ्यः आलिङ्ग्य, राजा, दुःखविमुक्तः, परमं आनन्दं प्राप्तवान्; नेत्रे अश्रुभिः पूरिते, शरीरः रोमाञ्चितः, सर्वं विस्मृत्य तुष्टः। भीमः, प्रमुदितः, मातुलसुतं आलिङ्ग्य, प्रेमवशः स्मितं कृत्वा, सहदेव-नकुलौ च, हृदयपूरिताः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुक्तवन्तः। अर्जुनः आलिङ्ग्य, जुड्वौ अभिवाद्य, कृष्णः ब्राह्मणान्, वृद्धान् च यथायोग्यं नमस्कृतवान्। अभिमानी कौरवः, सृञ्जयः, कैकेयः, रथिकः, सूतः, गन्धर्वः, गीतकारः, मन्त्रिणः च, तेन सम्मानिताः। मृदङ्ग, शङ्ख, आनक, वीणा, वंशी, गोमुखनादैः ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुतवन्तः, नृत्यं गीतं च कृतवन्तः। मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमणिः, सर्वैः प्रशंसितः, श्रीभगवान् सज्जितनगरं प्रविष्टवान्। पथः गजजलसुगन्धेन सिक्तः, चित्रपताकाभिः, सुवर्णद्वारैः, पूर्णकलशैः अलङ्कृतः; नूतनवस्त्र, आभरण, माल्यधारिणः पुरुषाः, स्त्रियः च, सुगन्धैः नगरं दीप्तिमन्तं कृतवन्तः। राजधानीं दृष्ट्वा, गृहद्वाराणि दीपैः, उपहारैः दीप्तानि, पताकाः शोभमानाः, सुवर्णकलशाः, रजतशिखराणि च शोभमानानि। तत्र, पुरुषदृशां तृप्तिपात्रं आगतम् इति श्रुत्वा, युवतयः, उत्सुकतया सस्रंसकेशाः, वस्त्राणि अपि विमुक्तानि, गृहकार्यं, शयनस्थं पतिं च त्यक्त्वा, राजमार्गे नृपं द्रष्टुं निर्गताः। गज, अश्व, रथ, पदातिभिः आकीर्णे स्थले, स्त्रियः, कृष्णं पत्न्यः सहितं गृहात् दृष्ट्वा, पुष्पाणि चिक्षिपुः, मनसा आलिङ्ग्य, स्मितावलोकनैः सस्नेहम् स्वागतं कृतवन्तः। मार्गे मुकुन्दपत्नीः दृष्ट्वा, स्त्रियः उवाचुः – “इव चन्द्रस्य तारा, तासां किम् अभावम्? पुरुषरत्नस्य नेत्रैः, हास्येन, चञ्चलकटाक्षैः, उत्सवः निर्मीयते।” तत्र, नागरिकः, शुभोपहारैः आगत्य, श्रेष्ठः पापमुक्तः, कृष्णस्य यथाक्रमं पूजनं कृतवान्। मुकुन्दः, अन्तःपुरस्त्रीभिः प्रेमसन्मुखदृष्टिभिः स्वागतः, हर्षेण राजमहालयं प्रविष्टवान्।