भगवान् एवम् उवाच – “त्वं हि नः परमं चक्षुः, मित्रं सत्यम्, यः मन्त्रस्य सारं तथा प्रयोजनं जानाति। अतः, यत्र किम् कर्तव्यं, तत्र वद; विश्वासो नः अस्ति, यथोक्तं तथा करिष्यामः।” एवं स्वामिना संबोधितः, सर्वज्ञः अपि, उद्धवः विनीतः आज्ञां शिरसा स्वीकृत्य प्रत्युवाच। शुकः उवाच – तस्य दिव्यस्य ऋषेः वचनानि श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः तथा कृष्णस्य अभिप्रायं विज्ञाय, इदं वचनम् उवाच। उद्धवः उवाच – “भगवन्, यथा ऋषिः उक्तवान्, तथा यज्ञस्य मन्त्रदाने, पितृसंबन्धिनं रक्षितुं, शरणागतानां च आश्रयदाने त्वं कार्यकर्ता भवितव्यः। राजसूयः यज्ञः त्वया कर्तव्यः, दिशां विजेता इति; तथा जरासन्धस्य पराभवः उभयार्थं साधयति मम मतम्। अस्माकं अपि महद् हितं अत्र भविष्यति, हे गोविन्द, तव कीर्ति अपि वर्धिष्यते, राजानां बन्धनात् विमोचनात्। स राजा दुष्प्रापः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये, भीमं विना अन्यः नास्ति यो तं जयेत्। स एकैकस्य युद्धेन विजयितव्यः, न शतायुतसेनया; स ब्राह्मणेषु भक्तः, याच्ञां न कदापि निवारयति। वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण गत्वा तं याचेत्; स तं यथार्हं एकैकस्य युद्धेन तव सन्निधौ हनिष्यति – न संशयः। परमात्मा एव सृष्टि-विनाशयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः तथा शर्वः तव अनादि शक्तेः रूपे। तव शुद्धानि कर्माणि सुरगृहेषु गीयन्ते – राजशत्रुवधः, आत्मनः विमोचनम्, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, पितरः शरणागताः, ऋषयः, तथा अस्माभिः। हे कृष्ण, जरासन्धवधः बहूनि कार्याणि साधयिष्यति; तथा तव इच्छितः यज्ञः तेन कृत्येन सिद्धः भविष्यति।” शुकः उवाच – एवं, राजन्, सर्वे उद्धवस्य वचनानि, यानि अच्युताय सर्वथा शुभानि, सम्मानितानि – दिव्यः ऋषिः, यदुवृद्धाः, कृष्णः च। ततः देवकीपुत्रः भगवान् प्रस्थानाय आदेशं ददौ; वृद्धान् अभ्यनुज्ञाय, दारुक-जयित्र-आदीन् सेवकान् निर्देशयित्वा, महाबलः यात्रा-संस्कारम् अकरोत्। स्वीयाः स्त्रियः, पुत्रान्, परिचारकान् प्रेष्य, संकर्षणं यदुनृपं च अभ्यनुज्ञाय, शत्रुनाशनः स्वस्य गरुडध्वजम् रथम् आरोहति, यः सारथिना उपनीतः। ततः स्वसेनया – रथाध्यक्षैः, गजाध्यक्षैः, पदातिभिः, अश्वारोहीभिः – परिवृतः, मृदङ्ग-भेरी-शङ्ख-तूर्यनादैः दिशः निनादिताः। पुत्रैः सह, पुण्यशीलाः पत्न्यः, उत्तमवस्त्र-आभरण-गन्ध-माल्यैः भूषिताः, सुवर्णपालकी-रथेषु उपविष्टाः, शस्त्र-ढालधारिभिः रक्षिताः, अच्युतं अनुगच्छन्। पुरुषाः, ऊष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, सेवकाः, कुलस्त्रियः, सर्वे कङ्कण-कटक-चादर-वस्त्रैः भूषिताः, स्वसामग्रीं गृहीत्वा, सर्वदिशं प्रस्थिताः। सेना महाचामर-छत्र-पट-मण्डलैः, दिव्यशस्त्र-आभरण-मुकुट-कवचैः शोभिता, सूर्यप्रभा इव दीप्तिमती, महावेलायाः नादवत्। ततः ऋषिः, यदुपतिना सम्मानितः, तं हृदि स्थापयित्वा, नमस्कृत्य, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, यः भगवदर्शनात् इन्द्रियाणि तृप्तः, यथायोग्यं दानम् अकरोत्। भगवान् राजदूतं मधुरवाक्यैः प्रसन्नं कृत्वा उवाच – “मा भैः, दूत, शुभं ते; अहम् मगधं नाशयिष्यामि।” एवं संबोधितः दूतः प्रस्थितः, तथा यथायोग्यं राज्ञः समर्पितवान्; ते अपि शौरिं द्रष्टुम् इच्छन्तः तस्य आगमनं दृष्टवन्तः। हरिः आनर्त-सौवीर-मरु-विनशनं अतिक्रम्य, गिरि-नदीं पार्वती, नगर-ग्राम-गोस्थानि प्राप। ततः मुकुन्दः दृषद्वती-सरस्वतीं नद्यः अतिक्रम्य, पाञ्चालान्, मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं अगच्छत्। तस्य आगमनं श्रुत्वा, सर्वप्रियः राजा, यः मनुष्यैः दुर्लभः, आचार्यैः मित्रैः परिवृत्य, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीत-वाद्य-शब्दैः, ब्राह्मणानां घोषैः, रम्यैः, स हृषीकेशं, प्राणः प्राणाय इव, श्रद्धया उपगच्छत्। कृष्णं दृष्ट्वा पाण्डवः, हृदयम् प्रीत्या पूर्णम्, प्रियं मित्रं दीर्घकालात् अदृष्टं, पुनः पुनः आलिङ्गितवान्। द्वाभ्यां बाहुभ्यः लक्ष्मीस्थानं, मुकुन्ददेहम्, आलिङ्ग्य, राजा, दुःखात् विमुक्तः, परमं सुखम् अवाप, नेत्रे अश्रुभिः पूर्णे, शरीरम् रोमाञ्चितम्, सर्वं संसारम् विस्मृत्य। भीमः, हर्षात्, मातुलपुत्रम् आलिङ्ग्य, प्रेम्णा अव्यक्तः, हसन्; तावुभौ, युधिष्ठिरः च, हृदयम् पूर्णम्, अच्युतम् आलिङ्ग्य, अश्रु प्रावर्तत। अर्जुना आलिङ्ग्य, तावुभौ अभिवाद्य, कृष्णः ब्राह्मणान् वृद्धान् च यथायोग्यं नमस्कृत्य। स कौरवान्, सृञ्जयान्, कैकेयान्, सारथीन्, सूतान्, गन्धर्वान्, गीतकारान्, मन्त्रिणः च सम्मानितवान्। मृदङ्ग-शङ्ख-भेरी-वीण-वंश-गोमुखनादैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्, गीतम् अकरोत्। एवं मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमतां रत्नम्, सर्वैः प्रशंसितः, भगवान् अलङ्कृतनगरम् प्रविष्टः। मार्गः गजैः सुरभिवारिणा सिंचितः, चित्रध्वजैः, सुवर्णतोरणैः, पूर्णकलशैः सज्जितः; नूतनवस्त्र-आभरण-माल्यैः भूषिताः पुरुषाः स्त्रियः च, गन्धैः वायुम् पूरयन्तः, नगरम् शोभितम् अकरोत्। स राजनगरम् अपश्यत्, यत्र गृहद्वाराणि दीपैः, नैवेद्यैः, चित्रध्वजैः, सुवर्णकलशैः, रजतशिखरैः शोभितानि। यद् पुरुषाणां नेत्रपात्रम् आगतम् इति श्रुत्वा, युवतयः, उत्सुकतया स्रस्तकेशाः, स्रस्तवस्त्राः, गृहकार्यं, शय्यायां पतिं च त्यक्त्वा, राजपथं गत्वा राजा द्रष्टुं उत्सुकाः। यत्र गजाश्व-रथ-पदातिभिः भीरुभिः समाकीर्णं, स्त्रियः, गृहात् मुकुन्दं पत्न्यैः सह दृष्ट्वा, पुष्पाणि चिक्षिपुः, मनसा आलिङ्ग्य, हास्यदृष्ट्या शुभं स्वागतं अकरोत्। पथि मुकुन्दपत्नीः दृष्ट्वा, स्त्रियः उचुः – “इव चन्द्रं तारा, किम् नास्ति तासाम्? यः पुरुषरत्नं, तस्य नेत्रैः, सुमुखेन स्मितेन, विलासदृष्ट्या, उत्सवम् करोति।” तत्र नागरिकाः, शुभद्रव्यैः आगत्य, प्रमुखाः, पापरहिताः, यथाक्रमेण कृष्णं पूजयामासुः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे द्वितीयस्कन्धे दशमेऽध्याये दिव्यज्ञानप्रश्नो नाम सप्तदशोऽध्यायः समाप्तः।