श्रुत्वा, कीर्तयित्वा, ध्यानं वा कुर्वन्तः, हे ब्रह्मण्यदेव, ये तव समीपवासिनः सन्ति, ते अपि शुद्धिं यान्ति—किं पुनः ये त्वां पश्यन्ति वा स्पृशन्ति च? यस्य पादयोः शुद्धकीर्तिः त्रिषु लोकेषु—स्वर्गे, पृथिव्यां, पाताले च—प्रसिद्धा अस्ति, यस्य पादोदकं स्वर्गे मन्दाकिनी, पाताले भोगवती, अस्मिन्लोके गङ्गेति प्रसिद्धं, यदिदं विश्वं पुनाति, तद् भगवत्पादोदकं सर्वलोकान् श्रेयसीकुर्यात्। एवम्, स्वपक्षीयजनाः विजयाभिलाषिणः सन्तः, केशवः स्मितपूर्वकं मधुरया वाचा स्वसेवकं उद्धवम् इदम् अभाषत। श्रीभगवानुवाच—त्वं नः परमं नेत्रं, सखा च, यः मन्त्रस्य तत्त्वं प्रयोजनं च जानाति; अतः, यत् कर्तव्यं तत्र, तदिह वक्तुं त्वं अर्हसि, अस्माकं विश्वासः अस्ति, यथोक्तं तथा करिष्यामः। एवमुक्तः स्वामिना, सर्वज्ञः अपि सन्, उद्धवः नम्रतया शिरसा आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाच। एवं सप्ततितमं अध्यायं, ‘दैवीज्ञानप्रश्न’ नामकं, श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धस्य उत्तरार्धे, परमहंसशास्त्रे, समाप्तम्। शुक उवाच—एवं दिव्यर्षेः वचनानि श्रुत्वा, उद्धवः, मनीषिणां श्रेष्ठः, सभायाः च कृष्णस्य च अभिप्रायं विज्ञाय, इदं वचनं प्रोवाच। उद्धव उवाच—भगवन्, यथा मुनिना उक्तं, तथा यज्ञस्य मन्त्रिणः कर्तव्यं, स्वबान्धवस्य रक्षां, शरणागतस्य चाश्रयदानं त्वया कर्तव्यम्। त्वं दिग्विजयी राजसूयेन यज्ञेन यजेत, तथा जरासन्धवधः अपि तेनैव साध्यते, मम मतम्। अस्माकं चापि महदनुग्रहम्, हे गोविन्द, तव कीर्तिः च वृद्धिं यास्यति, बद्धराजानां विमोचनात्। स एव राजा दुःसहः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः नास्ति, भीमं विना। स एकेनैव युद्धेन जेतव्यः, न शतसैन्येन; स ब्राह्मणभक्तः, ब्राह्मणानां याच्ञां न प्रतिगृह्णाति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणवेषधारी तस्य समीपं गत्वा याचेत, स तत्रैव तव साक्षात् एकयुद्धेन तं निहन्ति, न संशयः। परमेश्वरः सृष्टिसंहारयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वश्च तव अनादिशक्तेः रूपे। तव निर्मलानि कर्माणि सुरगृहेषु कीर्त्यन्ते—राजवैरिवधः, आत्ममोक्षणं, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, पित्रादिभिः, मुनिभिः, अस्माभिश्च। हे कृष्ण, जरासन्धवधेन बहूनि कार्याणि साध्यन्ते; तव कामितः यज्ञः अपि तदनन्तरं सिद्ध्यति। एवं, हे राजन्, सर्वे जनाः उद्धवस्य वचनानि, सर्वथा शुभानि अच्युताय, मुनिः, यदुवृद्धाः, कृष्णश्च, समादृत्य। ततः देवकीनन्दनः प्रभुः प्रस्थानाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् प्रणम्य, दारुकजैत्रादीन् सेवकान् निर्देश्य, महाबलः यात्रायै सज्जः अभवत्। स्वजनान्—स्त्रीन्, पुत्रान्, परिचारकांश्च—प्रेषयित्वा, सङ्कर्षणं यदुपतिं च प्रणम्य, रिपुघ्नः रथमारुह्य, यत्र गरुडध्वजः आसीत्, यत्र सारथिः समुपस्थापितवान्, उपाविशत्। अनन्तरं, स्वसेनया परिवृतः—रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारूढैश्च—मृदङ्गदुन्दुभिशङ्खभेर्यादिनिनादैः दिशः व्यनुनादयन् प्रस्थितः। पुत्रैः सहिताः पत्न्यः, उत्तमवस्त्राभरणचन्दनमाल्यभूषिताः, सुवर्णपलङ्केषु रथेषु चारूढाः, खड्गपट्टिशधारिभिः पुरुषैः संरक्ष्यमाणाः, अच्युतं स्वामीं अन्वगच्छन्। नराः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, सुभगाः स्त्रियश्च—कङ्कणकङ्कणिन्यः, कङ्कणकटकच्छदवस्त्रधारिण्यः, स्वसामग्रीं वहन्त्यः, सर्वदिशः प्रस्थिताः। सेना पताकाचामरछत्रैः, दिव्यशस्त्राभरणमुकुटकवचैः शोभिता, सूर्यतेजसा दीप्तिमती, महातिमिङ्गिलतरङ्गनिनादेन सागरस्येव गम्भीरध्वनिम् उत्पादयन्ती, प्रस्थितवती। तदा, यदुपतिना पूजितः मुनिः, तं हृदि निधाय, प्रणम्य, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, स्वदर्शनसन्तुष्टेन्द्रियः, यथोचितं दत्तानि उपायनानि प्रादात्। भगवान् राजदूतं वचसा तुष्ट्वा उवाच—'मा भैः, दूत, शुभास्ते; अहं मगधं नाशयिष्यामि।' इति। स दूतः तथा उक्त्वा गत्वा, राज्ञः सम्यक् निवेद्य, ताः अपि शौरिं द्रष्टुं, यं मोक्तुम् इच्छन्ति स्म, दृष्टवन्तः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं चातिक्रम्य, पर्वतान् नद्यः च लङ्घयित्वा, नगरग्रामपशुपालस्थानानि प्राप्तः। ततः मुकुन्दः दृशद्वतीं सरस्वतीं चातिक्रम्य, पाञ्चालान्, ततः मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं प्राप्तवान्। तस्य आगमनं श्रुत्वा, प्रजाप्रियः राजा, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः मित्रैश्च परिवृतः, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीतवाद्यनिनादैः, ब्राह्मणानां घोषैः च, सः ऋषिकेशं प्राप, यथा प्राणः प्राणाय तिष्ठति, भक्त्या। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, स्नेहस्निग्धहृदयः, प्रियतमं मित्रं, दीर्घकालदर्शनविरहितं, पुनः पुनः आलिङ्ग्य, हृष्टः अभवत्। उभाभ्यां बाहुभ्यां लक्ष्मीधाम्नि निर्मले मुकुन्ददेहे आलिङ्गिते, राजा, दुःखमुक्तः, परमं हर्षं प्राप्तः, अश्रुपूर्णनेत्रः, रोमाञ्चिताङ्गः, सर्वं संसारविस्मृतः। भीमः अपि, प्रमुदितः, मातुलकुमारं आलिङ्ग्य, प्रेम्णा विक्रान्तेन्द्रियः स्मितमुखः, सह भ्रातृभिः—सहदेव-नकुल-युधिष्ठिरैः—हृदयपूरितः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रुपातं चक्रुः। अर्जुना आलिङ्गितः, भ्रातृद्वयेन अभिवादितः, कृष्णः ब्राह्मणान् वृद्धांश्च यथायोग्यं प्रणम्य, कौरवान्, श्रुञ्जयान्, कैकेयान्, सारथीन्, सूतान्, गान्धर्वान्, गायकान्, मन्त्रिणश्च सम्यक् पूजयामास। ततः मृदङ्गशङ्खदुन्दुभिवीणावेणुककुभघोषैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्तः गायन्तश्च। एवं मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमतां रत्नः, सर्वैः स्तूयमानः, भगवान् अलङ्कृतां पुरीं प्रविवेश। मार्गः गजजलैः सिक्तः, चित्रपताकाभिः, सुवर्णतोरणैः, पूर्णकलशैः, नूतनवस्त्राभरणमाल्यगन्धैः विभूषितैः पुरुषैः स्त्रीभिश्च, गन्धैः पूरितः, पुरीं शोभयन्। सः नगरं दृष्टवान्, यत्र गृहद्वाराणि दीपैः, नैवेद्यैः, पताकाभिः, सुवर्णकलशैः, रजतशिखरैश्च शोभितानि। तस्य आगमनं श्रुत्वा, यः पुरुषाणां नेत्रपात्रं सन्निहितः, युवतयः, मुक्तकेश्यः, स्रस्तवस्त्राः, गृहकार्याणि, शयानान् पतिं च विहाय, राजमार्गे राजानं द्रष्टुं निर्गताः।