पाण्डुपुत्रः, ब्रह्मपदस्य अभिलाषया, भगवन्तं त्वां राजसूयेन यजनं कर्तुमिच्छति। भगवन्, तेन यज्ञेन त्वं तुष्टो भूयाः। तस्मिन्नुत्तमे यज्ञे, देवाः सदाराः च अन्ये च कीर्तिमन्तः नृपाः, उत्सुकाः सन्तः, समागमिष्यन्ति, तत्र त्वां द्रक्ष्यन्ति। ब्रह्मणां नाथ, ये केवलं शृण्वन्ति, गायन्ति, वा मन्यन्ते त्वां, तेऽपि शुद्ध्यन्ते—किं पुनर्ये त्वां पश्यन्ति वा स्पृशन्ति? यस्य पादयोः विशुद्धा कीर्तिः स्वर्गे, भूमौ, पाताले च प्रसिद्धा, यस्य पादोदकं स्वर्गे मन्दाकिनी, अधस्तात् भोगवती, इह गङ्गेति प्रसिद्धं, तेन पवित्रेण जलप्रवाहेन सर्वलोकाः शुद्ध्यन्ताम्। एवं तु, स्वजनाः जयलाभाय उत्सुकाः सन्तः, केशवः स्मयमानः मधुरवचोभिः स्वदासं उद्धवं सम्बोध्य उवाच—“त्वं हि नः परमं चक्षुः, मित्रं च साक्षात् मन्त्रार्थदर्शि च। अतः, यत्कर्तव्यं, तत् अस्माकं पुरस्तात् वद। वयं विश्वास्य तत्करिष्यामः।” इति प्रभुणा समादिष्टः, सर्वज्ञोऽपि सन् उद्धवः नम्रः शिरसा आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाच। एवं सप्ततितमोऽध्यायः, ‘दैवीज्ञानपरिशीलन’नामकः, श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य दशमस्कन्धस्य द्वितीयार्धे, परमहंसशास्त्रे, समाप्तः। शुक उवाच—एवं दिव्यर्षेः वचः श्रुत्वा, बुद्धिमतां श्रेष्ठ उद्धवः, सभायाः च कृष्णस्य च मतिं विज्ञाय, एवं वाक्यमभाषत। उद्धवः उवाच—“भगवन्, यथा मुनिना उक्तं, तथा त्वं यज्ञस्य मन्त्रदर्शी भव, स्वबान्धवं रक्ष, शरणागतानां चाश्रयः भव। त्वं च राजसूयं यजं कर्तुमर्हसि, दिशां विजेता सन्; जरासन्धवधः अपि अस्य द्वयोरर्थयोः साधनं भवति, मम मतम्। अस्माकं चापि महद्वै लाभः स्यात्, हे गोविन्द, त्वदीया कीर्तिः राजानां बन्धमोचनात् वृद्धिं गमिष्यति। स राजा दुःसहः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः केवलं भीम एव। स एकेनैव संग्रामे जेतव्यः, न शतसेनया; स ब्राह्मणभक्तः, ब्राह्मणानां याच्ञां न कदापि निवारयति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणवेषधारी सन् तस्य समीपं गच्छतु, तस्मात् स निश्चितं त्वदसन्निधौ तं संग्रामे हनिष्यति। नात्र संशयः। भगवन्, त्वं जगतः सृष्टिसंहारयोः कारणं; हिरण्यगर्भः शर्वश्च तव अनाद्याशक्तेः रूपे। तव विशुद्धानि कर्माणि सुरगृहेषु गायन्ति—राजवैरिवधं, आत्ममोचनं, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, त्वत्प्रपन्नपितृभिः, मुनिभिः, अस्माभिश्च। हे कृष्ण, जरासन्धवधेन बहवः अर्थाः सिध्यन्ति; त्वया च यः यज्ञः काम्यते, स अपि तदनन्तरं साध्यः।" एवं राजन्, सर्वे जनाः उद्धवस्य वाक्यं, सर्वथा शुभदं अच्युताय, दिव्यर्षिः, यादववृद्धाः, स्वयं कृष्णश्च, आदृत्य स्वीकृतवन्तः। ततः देवकीपुत्रः प्रभुः, गमनाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् प्रणम्य, दारुक-जैत्रादीन् सेवकान् निर्दिश्य, महाबलः प्रस्थानाय सज्जः अभवत्। स स्वस्त्रीपुत्रभृत्यांश्च प्रेषयित्वा, सङ्कर्षणं यादवपतिं च अभिवाद्य, शत्रुनाशनः, गरुडध्वजं रथमारुह्य, सारथिना उपनिनीतं, आरुरोह। ततः स्वसेनया परिवृतः—रथपतिभिः, गजपदात्यश्वैः च—मृदङ्गभेरीशङ्खानां च निनादैः दिशः प्रतिनादिताः, स प्रस्थितः। तस्य धर्मपत्नीः, सुशोभनवस्त्राभरणाङ्गरागमाल्यभूषिताः, सुवर्णपालकीषु रथेभ्यश्चारु, पुत्रैः सह, अच्युतं स्वामीति पृष्ठतः ययुः, शस्त्रधारिभिः पुरुषैः रक्षिताः। नराः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, भृत्याः, कुलस्त्रियः, कङ्कणकङ्कणाङ्गरागवस्त्रभूषिताः, स्वधनानि वहन्तः, सर्वतो ययुः। सेना, महाध्वजैः, पताकाछत्रचामरैः, दिव्यायुधाभरणमुकुटकवचैः, सूर्यसमप्रभा, महागर्जया समुद्र इव मत्तमत्स्यतरङ्गैः, बभौ। तत्र मुनिः, यादवाधिपेन पूजितः, तं हृदि स्थाप्य, आकाशमार्गे प्रययौ; तस्य संकल्पं शृण्वन्, मुकुन्दः, दृष्टिसन्तुष्टः, यथोचितं दानं चकार। तदा भगवान्, राजदूतं मधुरवाक्यैः तुष्ट्वा, उवाच—“मा भैः, दूत, शुभं ते। अहं मगधं नाशयिष्यामि।” इति दूतः तेन समादिष्टः, गत्वा, सर्वेभ्यः राज्ञः यथावत् निवेदयामास; तेऽपि शौरिं, यं मोचयितुमिच्छन्ति, ददृशुः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतीत्य, गिरिनद्यः च गत्वा, नगरग्रामपशुवाटान् अयात्। ततः मुकुन्दः दृशद्वतीं सरस्वतीं च तीर्त्वा, पाञ्चालान्, ततः मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थमगमत्। तत्रागमनं श्रुत्वा, स राजा, सर्वेषां प्रियः, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः मित्रैः च परिवृतः, हर्षेण बहिः निर्गतः। गीतवादित्रघोषेण, ब्राह्मणनिनादेन च, स हृषीकेशं, प्राण इव प्राणाय, भक्त्या उपगम्य, प्रणनाम। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, स्नेहविह्वलहृदयः, प्रियतमं मित्रं, चिरकालदृष्टमपि, पुनः पुनः आलिङ्ग्य, हर्षमवाप्तवान्। लक्ष्म्याः विशुद्धनिलयं मुकुन्दतनुं, उभाभ्यां बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, राजा, दैन्यविनिर्मुक्तः, परमं हर्षं प्राप, अश्रुपूर्णलोचनः, पुलकिततनुः, सर्वं सांसारिकं विस्मृत्य। भीमः, प्रमोदितः, मातुलसुतं परिष्वज्य, स्नेहविह्वलः, हसितमुखः; सहदेव-नकुलौ च, युधिष्ठिरश्च, हृदयविह्वलाः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुमुचुः। अर्जुनेन आलिङ्गितः, सहदेव-नकुलाभ्यां अभिवादितः, कृष्णः ब्राह्मणवृद्धान् यथायोग्यं प्रणनाम। कुरुप्रधानान्, श्रीञ्जयान्, कैकेयान्, सूतान्, मागधान्, गान्धर्वान्, गीतकारान्, मन्त्रिणश्च सन्मानितवान्। मृदङ्गशङ्खभेरीवीणावेणुगोमूत्रघोषैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्तः गायन्तश्च। एवं, मित्रैः परिवृतः, कीर्तिमतां मणिः, सर्वैः स्तूयमानः, श्रीभगवान् भूषितनगर्यां प्रविवेश। मार्गः गजेन्द्रनिर्गतसुगन्धजलसिक्तः, चित्रपताकाभिः, सुवर्णतोरणैः, पूर्णकलशैः च शोभितः; नवान्नवस्त्राभरणमाल्यभूषिताः, सुरभिगन्धयुक्ताः, पुरुषा स्त्रियश्च, नगरं सुषोभयन्तः, तत्र स्थिताः।