ब्रह्मन्, राज्ञा तव भगवद्भक्तेन पितृष्वसुसुतेन मनुष्यलोके विस्मयजनकं कर्म यत्क्रियते, तदहं तव कथयामि। पाण्डुपुत्रः ब्रह्मपदकाम्यया भगवन् त्वां राजसूयेन यजिष्यति; तत्र त्वं तुष्टो भव। तस्मिन्परमे यज्ञे, देवाः कीर्तिमन्तः क्षत्रियाश्च त्वद्वेक्षणाकाङ्क्षया समागताः स्युः। ब्रह्मणस्पते, ये केवलं श्रवणकीर्तनध्यानैः त्वां संस्पृशन्ति, ते अपि विशुद्धाः भवन्ति—किं पुनस्त्वां द्रष्टुम् वा स्प्रष्टुं शक्नुवन्तः? यस्य पादपद्मयोः पुण्या कीर्तिः स्वर्गे भूमौ पाताले च प्रसिद्धा, यस्य पादोदकं दिवि मन्दाकिनी, अधस्तात् भोगवती, इह गङ्गेति चाख्यातं, तेन सर्वं जगत् पुण्यं भवतु। ततः शुक उवाच—यदा स्वपक्षीयाः विजयाकाङ्क्षया प्रवृत्ताः, तदा केशवः सस्मितं मधुरया वाचा स्वदासं उद्धवं इदं वचोऽब्रवीत्—“त्वं हि नः परमं चक्षुः, सखाश्च मन्त्रस्य तत्त्वार्थदर्शी; अतः किं कर्तव्यं तत्र वक्तुमर्हसि, यथोक्तं तथैव वयं करिष्यामः।” एवं प्रभुणा संबोधितः सर्वज्ञोऽपि उद्धवः नम्रतया शिरसा आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाच। एवं सप्ततितमं 'दैवीज्ञानपृष्टिः' नामकं द्वितीयं भागं दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवतमहापुराणे समाप्तम्। शुक उवाच—एवं मुनिवचः श्रुत्वा, उद्धवः सर्वज्ञेषु पण्डितः, सभायाः च कृष्णस्य च मतं विज्ञाय, इदं वचनं व्याजहार। “भगवन्, यथोक्तं मुनिना, त्वं यज्ञस्य मन्त्रदर्शी, बान्धवं च रक्षिता, शरणागतानां चाश्रयः स्यान्। त्वं विजिगीषुणा राजसूयं यजस्व; जरासन्धवधः अपि अस्य द्वयोरर्थयोः साधनं भवेत्। अस्माकं च महदुपकारः स्यात्, गोविन्द, यत् त्वया बद्धानां राज्ञां मोक्षेण कीर्तिः वर्धिष्यते। सः राजा दुःसहः, दशसहस्रगजबलसमः, तस्मिन्समः बलिनां मध्ये केवलं भीम एव दृश्यते। सः न शतसैन्येन, केवलं समरे एकेन जेतव्यः; सः ब्राह्मणभक्तः, ब्राह्मणान् कदापि न प्रतिषेधति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणवेषेण गत्वा तस्मात् याचेत; तव साक्षात् सन्निधौ सः तं समरे निहन्यात्, न संशयः। परमात्मा त्वं, सृष्टिसंहारयोः कारणं; हिरण्यगर्भः शर्वश्च तव अनाद्यशक्तेः रूपे। तव पवित्राणि कर्माणि स्वर्गे गृहेषु गायन्ति—राज्ञां रिपूणां वधः, आत्मनः विमोचनं, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनकदुहितृभिः, पितृभिः, मुनिभिः च, अस्माभिश्च। कृष्ण, जरासन्धवधेन बहूनि कार्याणि सिध्यन्ति; यज्ञोऽपि तव कामितः तेनैव साध्यः। एवं राजन्, अच्युतस्य सर्वमङ्गलानि वचनानि उद्धवस्य, दिव्यर्षिणा, वृद्धैः यादवैः, कृष्णेन च, समनुज्ञातानि। ततः देवकीपुत्रः प्रभुः प्रस्थानायाज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् प्रणम्य, दारुक, जैत्रादीन् सेवकान् नियुज्य, प्रस्थितवान्। स्वीयाः स्त्रियः, पुत्रान्, परिचारकांश्च प्रेष्य, सङ्कर्षणं यादवराजं च प्रणम्य, शत्रुनाशनः, सारथिना उपनते गरुडध्वजेन रथे आरूढः। ततः स्वसैन्येन—रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारूढैश्च—परिवृतः, मृदङ्गदुन्दुभिशङ्खानकघोषेण दिशः निनादयन्, प्रस्थितः। पुत्रैः सह साध्वीः पत्न्यः, सुशोभनवासोभूषणगन्धमालाभिः भूषिताः, सुवर्णपालकीरथेषु उपविष्टाः, खड्गपट्टिशधारिभिः संरक्षिताः, अच्युतं स्वामिनं अनुययुः। मनुष्याः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलस्त्रियश्च, कङ्कणकङ्कणिनः, कङ्कणवलयाम्बरधारिणः, स्वसंपद्भिः सह, सर्वतो ययुः। सैन्यं महाध्वजच्छत्रच्छत्रचामरैः, शोभनशस्त्राभरणमुकुटकवचैः, सूर्यप्रभं, महोरगतरङ्गितसागरनिनादसदृशं, शोभायामास। तदा मुनिः, यादवपतिना पूजितः, तं हृदि निधाय, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य निश्चयं श्रुत्वा, मुकुन्दः, तुष्टः, यथोचितं द्रव्यं न्यवेदयत्। प्रभुः, राजदूतं मधुरया वाचा तुष्ट्वा, उवाच—“मा भैः, दूत, शुभं ते; अहं मगधं नाशयिष्यामि।” एवं दूतः प्रतिगृह्य, राज्ञः सम्यग्वार्तां निवेद्य, त एव च शौरिं द्रष्टुमिच्छन्तः, तस्य आगमनं दृष्टवन्तः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं चातिक्रम्य, पर्वतान् नद्यश्च लङ्घयित्वा, नगरग्रामपशुवाटीन् प्राप। ततः मुकुन्दः दृषद्वतीं सरस्वतीं च तीर्त्वा, पाञ्चालान्, मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं प्राप। तस्य आगमनं श्रुत्वा, स राजा, सर्वजनप्रियः, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः मित्रैः परिवृतः, हर्षेण बहिर्निर्ययौ। गीतवाद्यघोषेण, ब्राह्मणानां उच्चैः स्वस्तिवाचनैः, सः ऋषिकेशं, प्राणः प्राणाय यथा, भक्त्या उपगम्य। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, स्नेहेन हृदयमाकुलः, प्रियतममित्रं चिरदृष्टं पुनः पुनः आलिङ्ग्य। लक्ष्म्याः निवासं निर्मलं, मुकुन्दतनुं, बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, राजा, पापमुक्तः, परमानन्दं प्राप, नेत्रे अश्रुपूर्णे, रोमाञ्चिताङ्गः, सर्वं संसारं विस्मृत्य। भीमः, स्नेहविवशः, भ्रातरं आलिङ्ग्य, हृष्टः, सस्मितः; सहदेवनकुलौ च, हृदयपूरिताः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुमुचुः। अर्जुना आलिङ्गितः, नकुलसहदेवाभ्यां प्रणतः, कृष्णः ब्राह्मणवृद्धान् यथायोग्यं प्रणम्य। कुरून्, श्रृञ्जयान्, कैकेयान्, सूतान्, मागधान्, गान्धर्वान्, गायकान्, मन्त्रिणश्च सन्मान्य, पूजितवान्। दुन्दुभिशङ्खानकवीणाबांस्यगोमूत्रघोषैः, ब्राह्मणाः पद्मनयनं कृष्णं स्तुत्वा, नृत्यन्तः, गायन्तश्च। एवं बन्धुभिः परिवृतः, कीर्तिमतां रत्नमिव, सर्वैः स्तूयमानः, भगवान् शोभितां पुरीं प्रविवेश।