श्रीनारदः उवाच— भगवन्, अहं तव मायां बहुधा दृष्टवान्, या दुस्तरा, त्वं हि जगतां प्रभुः, स्रष्टा, मायाधिपः च। स्वशक्तिभिः जीवेषु विचरन्, तव महिमा अग्निवत् काष्ठमध्ये गुह्यः, तस्मात् मम किञ्चन न विस्मयजनकम्। कः वा अर्हति तव कर्माणि सम्यग् वेदितुम्, यः स्वमायया इमं लोकं सृजसि च संहरसि च? यत् दृश्यते, तत् केवलं बुद्धेः प्रतिबिम्बमात्रम्; तुभ्यं नमः, या स्वरूपतः सर्वविभागातीतः। यः संसारवर्त्मनि भ्रमन्तं आत्मानं मोक्षं ददाति, यः शरीरजनितं दुःखं न वेत्ति, यः स्वलीलावतारैः स्वकीर्तिं प्रज्वालयति, तम् अन्धकारनाशकं शरणं प्रपद्ये। तथापि, हे ब्रह्मन्, राज्ञः तव भक्तस्य, पित्र्व्यसुतस्य, मनसि यत् संकल्पितम्, तद् अहं कथयिष्यामि, यः कर्म नरलोकं विस्मययति। पाण्डुपुत्रः ब्रह्मपदकामः, राजसूयेनेज्यां त्वां पूजयिष्यति, भगवन्, तत्र त्वं तुष्टो भव। तस्मिन् परमयज्ञे, देवाः चान्ये च राजर्षयः, उत्सुकाः समागम्य, त्वां द्रक्ष्यन्ति। श्रवणेन कीर्तनं वा ध्यानेन वा, त्वां ब्रह्मणः पतिं ये उपासते, ते शुद्ध्यन्ति; किं पुनः ये त्वां पश्यन्ति वा स्पृशन्ति वा? यस्यान्घ्रिपदस्य विशुद्धकीर्तिः स्वर्गे, पृथिव्यां, पाताले च प्रसिद्धा, यस्य पदोदकं स्वर्गे मन्दाकिनी, अधस्तात् भोगवती, अस्मिन् लोके गङ्गेति कथ्यते, यत् विश्वं पुण्ययति—तत् पदोदकं सर्वलोकान् पावयतु। शुकः उवाच— तदा, स्वपक्षजनानां विजयकाङ्क्षया, केशवः स्मितपूर्वं मधुरया वाचा स्वदासं उद्धवम् अब्रवीत्। श्रीभगवान् उवाच— त्वं हि नः परमचक्षुः, हितसारज्ञः, मन्त्रार्थविद् च; तस्मात् अत्र यत् कर्तव्यं, तत् ब्रूहि, अस्माकं विश्वासः, तत् वयं करिष्यामः। एवं स्वामिना उक्तः, सर्वज्ञोऽपि उद्धवः, विनयेन शिरसा आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाच। इति दशमे स्कन्धे द्वितीये भागे 'दैवीज्ञानप्रश्नः' नाम सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच— ततो दिव्यर्षेः वचनं श्रुत्वा, मनीषिणां वरिष्ठः उद्धवः, सभायाः च कृष्णस्य च मतिं विज्ञाय, एवं वचनम् अब्रवीत्। उद्धवः उवाच— भगवन्, यथा मुनिना उक्तं, तथा त्वं यज्ञस्य मन्त्रदर्शिता, पित्र्व्यसुतस्य रक्षणं, शरणागतस्य चाश्रयः भवेत्। त्वं च दिशां जयिनां राजसूयमेव यजस्व; जरासंधवधः अपि उभयार्थसिद्धये साधनं, मम मतम्। अस्माकं च महद् हितं स्यात्, गोविन्द, राज्ञः बन्धनात् मोचनं कृत्वा, तव कीर्तिः च वृद्धिं यास्यति। स राजा दुःसहः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये न कोऽपि तस्य तुल्यः, भीमं विना। एकैकशः एव सः जेतव्यः, न शतसैन्येन; सः ब्राह्मणभक्तः, ब्राह्मणैः किञ्चन न प्रत्याख्यायति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणवेषधारी सन्न्, तस्मात् भिक्षां याचित्वा, तस्य सन्निधौ, तं एकान्ते निहन्यात्—न संशयः। परमात्मा सृष्टिसंहारयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः च शर्वः च तव अनाद्यशक्तेः रूपे। तव विशुद्धकर्माणि स्वर्गे, गृहेषु, गवां पत्नीनां, गोपीभिः, जनकतनयाभिः, शरणं गृहीतवतः पितरौ, मुनिभिः, अस्माभिः च गीयन्ते। कृष्ण, जरासंधवधः अनेकार्थसिद्धये हितकरः; तव यज्ञः च ततः सिध्यति। शुकः उवाच— एवं, राजन्, सर्वे, दिव्यर्षिः, यादवश्रेष्ठाः, कृष्णः च, उद्धवस्य शुभवचनानि समनुजग्मुः। ततो देवकीसुतः प्रभुः निर्गमनायाज्ञां ददौ; ज्येष्ठान् प्रणम्य, दारुकजैत्रादिभृत्यान् नियुज्य, प्रबलः प्रयाणाय चकार। स्वयम् स्त्रीः, पुत्रान्, परिचारकान् च प्रेषयित्वा, सङ्कर्षणं यादवपतिं च प्रणम्य, शत्रुनाशनः, सारथिना नीतं गरुडध्वजं रथम् आरोहत्। ततः स्वेन सैन्येन परिवृतः—रथपतिभिः, गजाश्वपदातिसारथिभिः—मृदङ्गभेरीशङ्खदुन्दुभिनिनादैः दिशः निनदन्त्यः, प्रययौ। सुतैः सह, पुण्यशीलाः स्त्रियः, शुक्लाम्बराभरणगन्धमाल्यभूषिताः, सुवर्णशिबिकास्वश्वयानेषु आरूढाः, खड्गपट्टिशधारिभिः रक्षिताः, अच्युतं स्वपतिं अन्वयुः। पुरुषाः, ऊष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलस्त्रियः—कङ्कणकङ्कणवलयचर्मवासांसि धारयन्तः, स्वधनानि गृहीत्वा, सर्वतः प्रस्थिताः। पताकावस्त्रछत्रचामरैः, दिव्यायुधाभरणमुकुटकवचैः, सैन्यम् आदित्यतेजसा विराजमानम्, महत्तिमिनक्रतरङ्गाकुलस्य सागरस्य निनादवत् निनदत्। ततः, यादवाधिपेन पूजितः मुनिः, तं हृदि स्थापयित्वा, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य धृतिं श्रुत्वा, मुकुन्दः, तुष्टेन्द्रियः, यथोचितं द्रव्यं प्रायच्छत्। भगवान् राजदूतं वचसा तुष्ट्वा उवाच— 'मा भैः, दूत, स्वस्ति ते, मगधं नाशयिष्यामि।' इति उक्तः, दूतः प्रययौ, राज्ञः सम्यक् निवेद्य, ते अपि शौरिम्, विमोचितुम् इच्छन्तः, ददृशुः। हरिः आनर्तम्, सौवीरम्, मरु, विनशनं चातिक्रम्य, पर्वतान् नद्यः च लंघयित्वा, पुरीः, ग्रामान्, गोष्ठानि च अगच्छत्। ततो दृषद्वतीं सरस्वतीं चातिक्रम्य, पंचालान्, मत्स्यान्, अन्ते शक्रप्रस्थं प्राप। तत्र आगमनं श्रुत्वा, स राजा, सर्वप्रियः, दुर्लभदर्शनः, आचार्यैः मित्रैः च परिवृतः, हृष्यन् बहिः निर्गतः। गीतवादित्रध्वनिभिः, ब्राह्मणानां घोषेण, सः सपरिकरः हृषिकेशं, प्राण इव अपानम्, भक्त्या उपससार। कृष्णं दृष्ट्वा, पाण्डवः, प्रेम्णा हृदयम् आविष्टः, प्रियतमं सखायं, चिरकालदर्शनाभिलाषितम्, पुनःपुनः आलिङ्ग्य, हर्षमविन्दत्। द्विभुजाभ्यां लक्ष्म्याः शुद्धालयं, मुकुन्ददेहम् आलिङ्ग्य, राजा, सर्वक्लेशविनिर्मुक्तः, परमं हर्षं प्राप, नेत्रे अश्रुपूर्णे, गात्रे पुलकिते, सर्वं विस्मृत्य स्थितः। भीमः अपि, प्रेम्णा प्रमुदितः, मातुलपुत्रं आलिङ्ग्य, हर्षविह्वलः, सस्मितः; सहदेव-नकुलौ च, युधिष्ठिरः च, हृदयैः परिपूर्णाः, अच्युतं आलिङ्ग्य, अश्रूणि मुमुचुः। अर्जुना आलिङ्गितः, अन्याभ्यां सन्दृष्टः, कृष्णः ब्राह्मणान् ज्येष्ठांश्च यथार्हं प्रणम्य, तान् सत्कृतवान्।