यदा भगवान् कृष्णः सर्वलोकनाथः स्वसहितं सभासद्भिः सह तं मुनिं दृष्ट्वा हर्षपूर्णः शिरसा प्रणम्य सम्मानितवान्, ततः सः तं यथायोग्यं सत्कारं कृत्वा, आसनं दत्वा, श्रद्धया विनयेन च प्रियं वचनं मुनये प्राह। सः अपृच्छत्—“त्रिलोक्यां अद्य सर्वं कुशलं वा? किं तत्र भयमुक्तं स्थितम्? नूनं भगवतः पुण्यं तद्वर्धते यदा सः लोकान् विचरति। त्वया हि सर्वं ज्ञातं लोकत्रये, हे सृजनाम् अधिपते, अतः पृच्छामः—पाण्डवानां किम् अभिप्रायः?” श्री नारदः प्रत्युवाच—“भगवन्, तव मायां बहुशः दृष्टवान् अहम्, या दुष्प्राप्या, हे जगत्पते, मायाधर! यदा त्वम् आत्मशक्त्या जीवेषु विचरति, तव यशः काष्ठे स्थिताग्निवत् गोप्यते; अतः मम किमपि न विस्मयम्। कः हि तव कर्माणि यथावत् वेद, यः स्वमायया जगत् सृजति संहरति च? यद् दृश्यते तद् केवलं बुद्धेः प्रतिबिम्बम्। तुभ्यं नमः, यस्य स्वरूपं सर्वविभागातीतम्। यः जीवस्य मोक्षदः, यः शरीरेण जातदुःखं न वेद, यः स्वलीलावतारेषु स्वकीर्तिं प्रज्वलयति, तं तमःहरं शरणं गच्छामि। तथापि, हे ब्रह्मन्, कथयामि यद् राज्ञः तव भक्तस्य, तव पितृष्वसुतस्य, मन्यते, यः कर्म पुरुषलोकं विस्मययति। पाण्डुसुतः ब्रह्मपदस्य कामनया तव पूजां राजसूयेन करिष्यति, हे भगवान्, तव प्रसादः भवतु। तस्मिन् परमयज्ञे, देवाः अन्ये च प्रसिद्धराजानः तत्र उत्साहेन समागमिष्यन्ति। श्रवणेन, कीर्तनं वा, ध्यानं वा, तव ब्रह्मणः अधिपते, ये समीपस्थाः तव, ते अपि शुद्ध्यन्ति—किम् पुनः ये त्वां पश्यन्ति वा स्पृशन्ति? यस्य पादयोः विशुद्धकीर्तिः दिवि, भूमौ, पाताले च प्रख्याता, यस्य पादोदकं मंदाकिनी दिवि, भोगवती अधः, गङ्गा इह, यद् जगत् पावयति, तद् पादोदकं सर्वलोकान् पावयतु।” शुकः पुनः कथयति—ततः, स्वपक्षीयाः विजयाकाङ्क्षया उत्सुकाः सन्तः, केशवः स्मितपूर्वकं मधुरं वचनं उद्धवाय, स्वसेवकाय, प्राह। भगवान् उवाच—“त्वं नः परमं चक्षुः, मित्रं च, यः मन्त्रस्य तत्त्वं प्रयोजनं च जानाति। अतः, यद् कर्तव्यं तत्र वद; वयं श्रद्धया तत् करिष्यामः।” प्रभोः आज्ञया उद्धवः, सर्वज्ञः अपि, विनयेन शिरसा नमित्वा प्रत्युवाच। एवं सप्ततितमोऽध्यायः ‘दिव्यज्ञानपरिप्रश्नः’ नाम, श्रीमद्भागवते महापुराणे द्वितीयभागे दशमस्कन्धे समाप्तः। शुकः पुनः उवाच—तथा दिव्यस्य मुनेः वचनं श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः कृष्णस्य च मतं ज्ञात्वा, इदं वचनं उवाच। उद्धवः प्राह—“हे प्रभो, यथा मुनिः उक्तवान्, तथा त्वं यज्ञस्य मन्त्रदातृत्वं कुरु, तव पितृष्वसुतं रक्ष, शरणागतान् च आश्रय। राजसूयः तव कर्तव्यः, हे विजितदिग्भ्यः, तथा जरासन्धवधः द्वयोः प्रयोजनयोः साधनम्, मम मतम्। अस्माकं अपि महद् लाभः इति, हे गोविन्द, राजानां बन्धनात् मोचनं तव यशः वर्धिष्यते। स राजा दुष्प्राप्यः, दशसहस्रगजबलसमः, बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः केवलं भीमः। सः एकस्मिन्युद्धे हन्तव्यः, न शतसैन्येन; सः ब्राह्मणेषु भक्तः, याचकं न निन्दति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण तत्र गत्वा याचेत्, तव सन्निधौ सः तं युध्यन् हनिष्यति—नात्र संशयः। परमात्मा जगत् सृष्टिसंहारयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनादिशक्तेः रूपे। तव विशुद्धानि कर्माणि देवगृह्येषु गायन्ति—राजवैरिनां वधः, आत्ममोक्षः, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, तव पितृभिः, मुनिभिः, अस्माभिः च। हे कृष्ण, जरासन्धवधः बहुप्रयोजनसाधनः; यज्ञः तव अभिलषितः तेन पूर्णः भविष्यति।” शुकः पुनः उवाच—एवं, हे राजन्, उद्धवस्य वचनं, यद् अच्युताय सर्वथा शुभम्, नारदः, यादवश्रेष्ठाः, कृष्णः च, सर्वे सम्मानितवन्तः। ततः देवकीपुत्रः भगवान् प्रस्थानाय आदेशं दत्त्वा, वृद्धान् अभ्यनुज्ञाय, दारुकं, जैत्रं, अन्यान् सेवकान् निर्देशं दत्त्वा, प्रस्थानाय उद्यतः। सः स्वस्त्रियः, पुत्रान्, परिचारकान् प्रेष्य, संकर्षणं यादवराजं च अनुन्याय, शत्रुनाशनः, गरुडध्वजेन रथेन, यः सारथिना उपनीतः, आरुरोह। ततः स्वसैन्येन—रथपतिभिः, गजपतिभिः, पदातिभिः, अश्वारोहेभिः—परिवृतः, मृदङ्गशब्दैः, नगारेण, शङ्खनिनादैः, तुर्यनादैः दिशः निनादिताः। पुत्रैः सह, धर्मपत्न्यः, सुशोभितवस्त्राभरणसुगन्धमाल्याभिः अलङ्कृताः, सुवर्णदोलारथेषु स्थिताः, तलवारशस्त्रधारिभिः संरक्षिताः, अच्युतं स्वस्वामीं अनुवर्तन्त। पुरुषाः, ऊष्ट्राः, गोः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलस्त्रियः, कङ्कणकुङ्कुमपटवस्त्राभरणैः भूषिताः, स्वसामग्रीं गृहीत्वा, सर्वदिशं प्रस्थिताः। सेना, ध्वजैः, छत्रैः, चामरैः, शस्त्राभरणमुकुटकवचैः शोभिता, सूर्यप्रभया दीप्तिमती, महागर्जनया समुद्रस्य इव महामीनतरङ्गैः निनादिता। ततः, मुनिः, यादवनाथेन सम्मानितः, तं हृदयं स्थापयित्वा, आकाशमार्गे प्रस्थितः; तस्य निश्चित्यं श्रुत्वा, मुकुन्दः, यः भगवत्साक्षात्कारेन्द्रियसन्तुष्टः, यथायोग्यं उपहारं दत्तवान्। भगवान्, राजदूतं हर्षयन्, उवाच—“मास्ते भयम्, दूत! शुभं ते; अहं मगधं विनाशयिष्यामि।” इत्युक्त्वा, दूतः प्रस्थितः, राज्ञः सम्यक् सन्देशं दत्वा, तेषां अपि शौरिं दर्शयित्वा, यं मुक्तुम् इच्छन्ति। हरिः आनर्तं, सौवीरं, मरुं, विनशनं च अतिक्रम्य, पर्वतान्, नद्यः, नगराणि, ग्रामाणि, गोशालाः च यत्र यत्र गत्वा। ततः मुकुन्दः दृष्ट्वतीं, सरस्वतीं, पञ्चालान्, मत्स्यान् अतिक्रम्य, शक्रप्रस्थं आगतः। तस्य आगमनं श्रुत्वा, राजा, सर्वजनप्रियः, दुर्लभदर्शनः, हर्षपूर्णः, आचार्यैः मित्रैः च परिवृतः बहिर् आगतः। गीतवाद्यशब्दैः, ब्राह्मणानां घोषैः च, सः ऋषीकेशं, प्राणः इव प्राणं, श्रद्धया समीपं आगतः।