यः सुदृढमदः सन् जगज्जयने रममाणः, अनन्तवीर्य भगवन्, त्वया पुनः पुनः समरे द्वाविंशतिर्वारं तस्य महत्तरं चक्रं भग्नम्। स त्वदीयान् प्रजाः क्लिश्नाति, अजेय भगवन्, तस्मात् यथोचितं कर्तुमर्हसि। दूतः उवाच—एवं सः मगधेन बद्धः, त्वां द्रष्टुम् आकाङ्क्षन्, तव पादाभ्यां शरणं गतः। तस्मात् एते क्लिष्टाः जनाः सुखं प्राप्नुयुः, इति त्वं कुरु। शुक उवाच—एवं दूतस्य वचांसि भाषमाणस्य, सहसा दिव्यः महर्षिः नारदः, पिङ्गलजटिलः, सूर्यवत् तेजसा समुत्पन्नः। तम् दृष्ट्वा भगवान् कृष्णः, लोकाधिपतीनामधिपः, सभायाः सह अनुयायिभिः उत्थाय, हर्षेण शिरसा प्रणम्य, तं सम्यक् सत्कृत्य, आसनं दत्त्वा, श्रद्धया सुस्वादु वाक्यैः सन्तुष्टं कृत्वा, मुनिम् अभ्यभाषत। कुशलं किं त्रिषु लोकेषु अद्य, भयशून्येषु? नूनं, यदा त्वं लोकान् पर्यटसि, तदा भगवतः पुण्यं वर्धते। त्वं हि, सृष्टिषु, किमपि न अविदितं, स्रष्टॄणां श्रेष्ठः। तस्मात् पृच्छामः—पाण्डवानां किं मनसि अस्ति? श्री नारद उवाच—भगवन्, तव माया मया पुनः पुनः दृष्टा, दुस्तरा, जगतां पतिः, माया-नियन्ता। स्वशक्तिभिः भूतलम् अनुचरन्, तव यशः अग्निवत् दारुषु गुह्यं भवति; तस्मात् किंचिदपि न विस्मयते। कः वा तव कर्माणि अत्र सम्यक् वेदितुं समर्थः? त्वया एव मायेय जगत् सृज्यते, लीयते च। यद् दृश्यते, तद् केवलं बुद्धेः प्रतिबिम्बमिव। तुभ्यं नमः, निर्विशेषस्वरूपाय। संसारे भ्रमन्तं जीवम्, यः मोक्षं ददाति, देहजं दुःखं न जानाति, स्वलीलावतारेण स्वकीर्तिं प्रज्वालयन्, तमन्धकारनाशकं शरणं प्रपद्ये। तथापि, ब्रह्मन्, तव भगवत्-भक्तस्य पितृष्वसुः पुत्रस्य, यद् अद्भुतं कर्म नरलोके कर्तुं संकल्पितम्, तत् वक्ष्यामि। पाण्डु-पुत्रः ब्रह्मपदं प्रार्थयन्, राजसूयेन त्वां यजिष्यति, भगवन्। तत्र देवाः अन्ये च राजर्षयः, उत्सुकाः, समागमिष्यन्ति, तत्र त्वां द्रक्ष्यन्ति। श्रोतारः, गायकाः, ध्यायिनः वा, ब्रह्मणः पतिं त्वां, शुद्धीकृताः भवन्ति; किं पुनः, ये त्वां पश्यन्ति वा स्पृशन्ति? यस्यान्घ्रिपदस्य विशुद्धकीर्तिः स्वर्गे, भूमौ, पाताले च प्रसिद्धा; यस्य पादोदकं मन्दाकिनीति स्वर्गे, भोगवतीति पाताले, गङ्गेति भूमौ, जगत् पुण्यं करोति; तद् पादोदकं सर्वलोकान् पावयतु। शुक उवाच—एवं स्वजनैः विजयेषु उत्सुकैः, केशवः स्मयमानः, सौम्यैः वाक्यैः स्वदासं उद्धवम् उवाच। भगवान् उवाच—त्वं हि नः चक्षुः, सखा, मन्त्रस्य तत्त्वार्थदर्शी। तस्मात् अत्र यत् कार्यं, तत् वद; अस्माकं श्रद्धा अस्ति, तत् कुर्यामः। एवं स्वामिना उक्तः, सर्वज्ञः अपि, उद्धवः विनयेन शिरसा आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्युवाच। शुक उवाच—एवं दिव्यस्य मुनेर् वचः श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः कृष्णस्य च मतं ज्ञात्वा, इदं वचनम् अब्रवीत्। उद्धव उवाच—भगवन्, यथा मुनिना उक्तं, तथा त्वं यज्ञस्य मन्त्रदर्शी, पितृष्वसुः भ्रातुः रक्षकः, शरणागतस्य चाश्रयदाता भव। राजसूयो यज्ञः त्वया कर्तव्यः, महाबाहो, दिग्जितेन; तस्मात् जरासंधवधः अपि उभयार्थसिद्धये उपयुज्यते, मम मतम्। अस्माकं अपि महान् लाभः स्यात्, गोविन्द, तव च कीर्तिः वर्धिष्यते, राज्ञः बन्धनात् मोचयन्। सः राजा अत्यन्तदुर्जयः, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः; बलिनां मध्ये तस्य तुल्यः नास्ति, भीमं विना। सः एकेन संग्रामे जेतव्यः, न शतसैन्येन; सः ब्राह्मणानां भक्तः, न कदापि याचकं निराकरोति। वृकोदरः ब्राह्मणवेषेण गच्छेत्, तस्मात् याचेत; सः तत्रैव त्वत्सन्निधौ, एकस्मिन्युद्धे, तम् हनिष्यति—न संदेहः। परमात्मा जगतः सृष्टिसंहारकारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनादिशक्तेः रूपे। तव शुद्धानि कर्माणि सुरगृहेषु गायन्ति—शत्रुवधम्, आत्ममोक्षणं, गोपीभिः, द्विपपत्नीभिः, जनकदुहितृभिः, तव शरणं प्राप्तैः पितृभिः, मुनिभिः, अस्माभिश्च। कृष्ण, जरासन्धवधः बहून् अर्थान् साधयिष्यति; यश्च यज्ञः त्वया कर्तव्यः, सः अपि तेनैव सिद्धः स्यात्। शुक उवाच—एवं राजन्, सर्वे उद्धवस्य वचांसि, सर्वतो मङ्गलानि अच्युताय, मुनिः, यदुवृद्धाः, कृष्णः च, अनुमोदन्ते स्म। ततः भगवान् देवकीपुत्रः निर्गमनाय आज्ञां दत्तवान्; वृद्धान् प्रणम्य, दारुक-जैत्रादीन् सेवकान् उपदिश्य, प्रस्थानाय उद्यतवान्। स्वयोषितः पुत्रांश्च अनुचरांश्च प्रेषयित्वा, सङ्कर्षणं यदुपतिं च अभिवाद्य, शत्रुनाशनः, रथं गरुडध्वजं आरोहत्, यः सारथिना उपनीतः। ततः स्वसेनया परिवृतः—रथिनः, गजिनः, पदातयः, अश्वारूढाः च—मृदङ्ग, आनक, शङ्ख, भेरीध्वनिभिः दिशः निनादयन्, प्रययौ। तत्र पुत्रैः सह, पुण्यशिला योषितः, सुशोभनवस्त्राभरण-चन्दन-मालाभिः भूषिताः, सुवर्णपलङ्केषु रथेषु चारूढाः, खड्ग-चर्मधरैः पुरुषैः संरक्षिताः, अच्युतं स्वामीना अन्वगच्छन्। पुरुषाः, उष्ट्राः, गावः, महिषाः, गर्दभाः, अश्वाः, रथाः, गजाः, परिचारकाः, कुलवध्वः, कुण्डल-कङ्कण-कम्बल-वस्त्रधारिणः, स्वसामग्रीं वहन्तः, सर्वतः प्रस्थिताः। सैना पताकाभिः, छत्र-चामर-शोभितैः, आयुध-आभरण-किरिट-कवचैः, सूर्यसमप्रभा, महातिमिङ्गिलतरङ्गाकुलसागरध्वनिवत् निनादयन्ती, स्फुरति स्म। ततः नारदः, यादवाधिपेन सत्कृतः, तं हृदि स्थापयित्वा, दिवमार्गेण जगाम; तस्य निश्चयम् आकर्ण्य, मुकुन्दः, स्वदृष्ट्या तृप्तेन्द्रियः, यथोचितं दत्तवान्। भगवान् दूतं मधुरवाक्यैः तुष्ट्वा उवाच—'मा भैः दूत, भवतु ते शुभम्। अहम् एव मगधं नाशयिष्यामि।' एवं उक्तः दूतः गत्वा यथावत् राज्ञः निवेदयामास; ते अपि शौरिं, स्वातन्त्र्यकामिनः, तस्य आगमनं दृष्टवन्तः। हरिः आनर्त, सौवीर, मरु, विनशनं च अतिक्रम्य, गिरिनद्यः लङ्घ्य, नगर-ग्राम-पशुवाटानि प्राप। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमे स्कन्धे द्वितीयभागे 'दैवीज्ञानपृच्छा' नाम सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः।