तत्र ब्रह्मविदः ब्राह्मणाः सुस्थिताः, पूर्वराज्ञां धर्मकीर्तीनां कथाः समाचष्ट। ततः, हे राजन्, अद्भुतवपुः कश्चन पुरुषः आगतः; तं द्वारपालैः भगवतः ज्ञात्वा अन्तः प्रविष्टम्। सः कृष्णं परमेश्वरं नमस्कृत्य, समस्तराज्ञः जरासन्धबन्धनजनितव्यथां निवेदयामास। ये राजानः तस्य विजयाय न समर्पितवन्तः, तैः बलात् गृहीताः; द्वौ दशसहस्रसमूहौ गिरिव्राजे बद्धौ। तदा राजानः ऊचुः—“कृष्ण कृष्ण, अनन्तात्मन्, शरणागतभीतिविनाशक, वयं संसारभीताः, विच्छिन्नचित्ताः, शरणं ते आगतमः। लोकोऽयं अधर्मनिष्ठः, धर्मं न अवबुध्यते; तथापि तव कृतं कर्म तव पूजार्थम्। यः कश्चन, यद्यपि बलवान्, अत्र निद्रारहितस्य जीविताशां सहसा छिनत्ति—तस्मै नमः। त्वं भगवन्, साधूनां रक्षणाय, दुष्टानां निग्रहाय, लोकेऽवतारः; तव आज्ञां कः उल्लंघयेत्? कः स्वकर्मफलम् आप्नोति? न वयं जानिमः। राज्ञां सुखं स्वप्नवत्, पराधीनम्; सततं भयभारम्, मृतवत् जीवितं वयं वहामः। आत्मसुखं, यत् त्वया चिन्तारहितं लभ्यते, त्यक्त्वा, तव मायया मोहिताः, संसारदुःखं वयं अनुभवामः। अतः, तव चरणौ, शरणागतदुःखहरौ, वयं मगधकर्मबन्धनैः बद्धाः विमोचय। त्वमेव, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, सिंहवत् तस्य राज्ञः, यस्मिन् तेन वयं राजभवने बद्धाः, निग्रहीतः। सः, दृढमदः, जगज्जयेषु रममाणः, पुनः पुनः त्वया, अनन्तवीर्य, संग्रामे द्वाविंशतिवारं तस्य चक्रं भग्नम्; अधुना सः तव जनं पीडयति; अजेय, तव यथायोग्यं कर्तव्यम्। दूतः उक्तवान्—एवं मगधेन बद्धाः, त्वां द्रष्टुम् इच्छन्तः, तव चरणं शरणम्; एते दुःखितान् सुखं कुरु। शुकः उवाच—एवं राजदूतस्य वचनं श्रुत्वा, दिव्यः नारदः, ताम्रजटिलः, सूर्यवत् आकाशात् प्रकटितः। तं दृष्ट्वा, भगवन् कृष्णः, लोकनाथानां नाथः, सभासद्भिः सह उत्थाय, हर्षेण शिरसा प्रणम्य, सम्यक् पूजयित्वा, आसनं दत्त्वा, श्रद्धया सन्तोष्य, प्रियं वचनं अब्रवीत्—“अद्य त्रिलोक्यां सर्वं कुशलं? निःशङ्कं? निश्चितं, भगवन् चरन् धर्मः वर्धते। त्वं सर्वेषु लोकेषु अज्ञातं नास्ति, सृजनां नाथः; अतः पृच्छामः—पाण्डवाः किं चिन्तयन्ति?” श्री नारदः उवाच—“भगवन्, तव मायां बहुशः दृष्टवान्, दुर्गमाम्; जगदधिप, मायाधर, त्वं स्वबलैः चरन्, तव यशः दारुस्थिताग्निवत् गूढम्; अतः मम किमपि न आश्चर्यं। कः तव कर्माणि अत्र यथावत् वेद? त्वं मायया जगत् सृजसि, संहरसि; यद् अस्ति, तद् केवलं बुद्धिप्रतिबिम्बः। तव स्वरूपं सर्वविलक्षणं, नमामि। सः, यः जीवस्य मोक्षदः, देहदुःखं न वेत्ति, लीलावतारैः स्वकीर्तिं प्रज्वलयति, तम् तमःहरं शरणं गच्छामि। तथापि, ब्रह्मन्, पाण्डुपुत्रः, तव भक्तः, पितृव्यपुत्रः, यत् कर्म करोति, लोकविस्मयजनकं, तत् वक्ष्ये। पाण्डवः ब्रह्मपदकामः, तव रजसूययागेन तव पूजनं करिष्यति; तव प्रियत्वं अस्तु। तस्मिन् महायज्ञे, देवाः, अन्ये च प्रसिद्धराजन्, उत्सुकाः, तत्र समागमिष्यन्ति। श्रवणेन, गानम्, ध्यानं वा, ब्रह्मनाथ, समीपवासिनोऽपि शुद्ध्यन्ति; किं तु, ये दृष्ट्वा स्पृशन्ति, ते कथं न शुद्ध्यन्ति? यस्य चरणकीर्तिः स्वर्गे, भूमौ, पाताले प्रसिद्धा; यस्य चरणोदकम्, स्वर्गे मंदाकिनी, अधस्तात् भोगवती, अत्र गङ्गा, जगत् पावयति; तद् चरणोदकम् सर्वलोकान् पावयतु। शुकः उवाच—ततः, स्वजनाः विजयाय उत्सुकाः, केशवः, स्मितं कृत्वा, मधुरवचनैः, भक्तं उद्धवं सम्बोध्य अब्रवीत्—“त्वं नः उत्तमदृष्टिः, सच्च मित्रम्, यः मन्त्रार्थं वेत्ति; अतः, यत् कर्तव्यं, तत्र वद; श्रद्धया तव वचः अनुसरिष्यामि।” एवं प्रभुणा उक्तः, सर्वज्ञः अपि, उद्धवः शिरसा नमित्वा, आज्ञां विनीतः स्वीकृत्य, प्रत्युवाच। शुकः उवाच—दिव्यस्य मुनिवचनं श्रुत्वा, उद्धवः, विद्वताम् अग्रणी, सभाया: कृष्णस्य च अभिप्रायं ज्ञात्वा, इदं वचनम् अब्रवीत्। उद्धवः उवाच—“भगवन्, यथा मुनिना उक्तम्, तव यज्ञे मन्त्रदाता भव, पितृव्यपुत्रं रक्ष, शरणागतान् शरणं कुरु। रजसूययज्ञः त्वया कर्तव्यः, दिशिजित्; जरासन्धवधः उभयार्थसिद्धये उपयुक्तः। अस्माकं अपि महान् लाभः, गोविन्द, तव कीर्तिः वर्धिष्यते, बद्धराज्ञः विमोच्य। सः राजा दुष्प्रापः, दशसहस्रगजबलसमः; बलिनां मध्ये, भीमः एव तस्य तुल्यः। सः एकैकयुद्धेन हन्तव्यः, न शतसेनया; सः ब्राह्मणभक्तः, न कस्यापि याच्ञां न प्रतिजानाति। वृष्णिकदरो ब्राह्मणरूपेण गत्वा, तस्मात् याचेत; तव सन्निधौ, एकैकयुद्धेन, निःसन्देहं, सः हनिष्यति। परमात्मा, सृष्टिसंहारयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनाद्यशक्तिरूपौ। तव शुद्धानि कर्माणि देवगृहेषु गायन्ति—राजवैरिवधः, आत्ममोक्षणम्, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, पितृभिः, ऋषिभिः, अस्माभिः च। कृष्ण, जरासन्धवधः बहुनाम् अर्थानाम् सिद्धये; तव यज्ञः तेन कर्मणा सिद्धः। शुकः उवाच—एवं, हे राजन्, सर्वे उद्धववचनं, सर्वथा शुभं अच्युताय, नारदः, यदुवृद्धाः, कृष्णः च, सम्मानितवन्तः। ततः देवकीपुत्रः, प्रस्थानाय आज्ञां दत्त्वा, वृद्धान् अभ्यनुज्ञाय, सेवकान् दारुक, जैत्र, आदीन् उपदिश्य, प्रस्थानाय उद्युक्तः। शुकः उवाच—एवं दिव्यमुनिवचनं श्रुत्वा, उद्धवः, विद्वत्सु श्रेष्ठः, सभायाः कृष्णस्य च मतं ज्ञात्वा, इदं वचनम् अब्रवीत्—“भगवन्, यथा मुनिना उक्तम्, तव यज्ञे मन्त्रदाता भव, पितृव्यपुत्रं रक्ष, शरणागतान् शरणं कुरु। रजसूययज्ञः त्वया कर्तव्यः, दिशिजित्; जरासन्धवधः उभयार्थसिद्धये उपयुक्तः। अस्माकं अपि महान् लाभः, गोविन्द, तव कीर्तिः वर्धिष्यते, बद्धराज्ञः विमोच्य। सः राजा दुष्प्रापः, दशसहस्रगजबलसमः; बलिनां मध्ये, भीमः एव तस्य तुल्यः। सः एकैकयुद्धेन हन्तव्यः, न शतसेनया; सः ब्राह्मणभक्तः, न कस्यापि याच्ञां न प्रतिजानाति। वृष्णिकदरो ब्राह्मणरूपेण गत्वा, तस्मात् याचेत; तव सन्निधौ, एकैकयुद्धेन, निःसन्देहं, सः हनिष्यति। परमात्मा, सृष्टिसंहारयोः कारणम्; हिरण्यगर्भः शर्वः च तव अनाद्यशक्तिरूपौ। तव शुद्धानि कर्माणि देवगृहेषु गायन्ति—राजवैरिवधः, आत्ममोक्षणम्, गोपीभिः, गजपत्नीभिः, जनककन्याभिः, पितृभिः, ऋषिभिः, अस्माभिः च। कृष्ण, जरासन्धवधः बहुनाम् अर्थानाम् सिद्धये; तव यज्ञः तेन कर्मणा सिद्धः। शुकः उवाच—एवं, हे राजन्, सर्वे उद्धववचनं, सर्वथा शुभं अच्युताय, नारदः, यदुवृद्धाः, कृष्णः च, सम्मानितवन्तः। ततः देवकीपुत्रः, प्रस्थानाय आज्ञां दत्त्वा, वृद्धान् अभ्यनुज्ञाय, सेवकान् दारुक, जैत्र, आदीन् उपदिश्य, प्रस्थानाय उद्युक्तः।