सर्वे वृश्णयः समन्तात् भगवतः सन्निधौ सन्निहिताः सन्तः तं सुधर्माख्यं सभागृहं प्रविशन्ति, यत्र स्थिताः षड्-ऊर्मिभिः मुक्ताः सन्ति। तत्र भगवान् सभायां परमासनस्थः स्वदीप्त्या दिशः प्रकाशयन् विराजते; वीर्यशाली यदुवीरैः परिवृतः सः आकाशे ताराभिः परिवृतः चन्द्रः इव दृश्यते। तत्र, हे राजन्, सभापतिः नृत्यशिक्षकाः च, विविधहास्यहर्षरूपैः भगवन्तम् उपसृत्य, नर्तकाः पृथक् ताण्डवनृत्यं कुर्वन्ति। मृदङ्गवीणामुरजवेणुवीणातालध्वनिभिः तान् नर्तकाः गायन्ति स्तुवन्ति च; सूताः मागधाः बन्दिनः च स्तुतिम् उपहरन्ति। तत्र ब्राह्मणाः अपि, ब्रह्मविद्या-निष्ठाः, उपविष्टाः, पूर्वराजानां धर्मकीर्तिम् आख्यायन्ति। ततः, हे राजन्, अद्भुतरूपधारी पुरुषः आगच्छति; द्वारपालैः भगवतः समक्षं सूचितः सः प्रवेशितः। सः कृताञ्जलिः कृष्णं परमेश्वरं प्रणम्य, राज्ञः समक्षं जरासंधस्य बन्धनक्लेशं निवेदयति। यः राज्ञः जरासंधस्य विजयाय न समर्पितः, सः बलात् तेन बद्धः; द्वौ दशसहस्रगणौ गिरिव्राजे रुद्धौ। ते राजानः ऊचुः—‘कृष्ण! कृष्ण! अपरिमेयात्मन्! शरणागतभीतहर! वयं संसारभीताः, चित्तविभिन्नाः, शरणं ते आगतम्।’ ‘संसारः अधर्मे निमग्नः, धर्मं न चिन्तयन्; तथापि तव कार्यं तव पूजार्थं सम्पद्यते। यः अत्र, बलवान् अपि, अचेतनस्य जीवाशां हठात् छिनत्ति, तस्मै नमः। भगवन्! धर्मरक्षणाय अधर्मनिग्रहाय च त्वं जगति अवतीर्णः; तव आदेशं कः उल्लङ्घयेत्? कः स्वकर्मफलम् आप्नोति? न वयं जानिमः।’ ‘राज्ञाम् सुखं स्वप्नवत्, पराधीनम्; सदा भयभारम् वहन्तः मृतवत् जीवनम् यच्छामः। आत्मसुखम्, यत् त्वया विहितम्, तद् त्यक्त्वा, तव मायया मोहिताः, दुःखिताः वयं। अतः, तव चरणयुगलं शरणागतदुःखहरम्, तव चरणयोः शरणं गच्छामः; मगधकर्मबन्धनैः बद्धान् वीं विमोचय। त्वमेव, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, सिंहः इव, राजान् गिरिव्राजे बद्धान् निगृह्य स्थितः।’ ‘सः, विजयोत्सुकः, दृढमदः, तव अनन्तवीर्यस्य युद्धे द्वाविंशतिः बारं चक्रं छित्वा, पुनः पुनः पराजितः। अद्य तव जनान् पीडयति; अजेय! यथायोग्यं कुरु।’ दूतः उवाच—‘एवं मगधेन बद्धाः, त्वां द्रष्टुम् इच्छन्तः, तव चरणयुगलं शरणं गच्छन्ति; तेषां कल्याणं कुरु।’ शुकः उवाच—‘एवं दूतस्य वचनं श्रुत्वा, दिव्यः महर्षिः नारदः, कपिलजटाधरः, सूर्यवत् स्फुरन्, आकस्मात् प्रादुरभवत्। तं दृष्ट्वा, भगवान् कृष्णः, लोकनाथः, सभासद्भिः सह उत्थाय, हर्षपूर्णः, नमस्कृत्य, यथार्हं सत्कारं कृत्वा, आसनं दत्त्वा, श्रद्धया, भक्त्या च तं संतुष्टः सन्निहितः।’ ‘त्रिलोक्यां अद्य सर्वं कुशलम्? भयमुक्ता वा? नूनं भगवतः धर्मः तव लोकान् भ्रमन्तः वर्धते। सर्वेषु लोकेषु ते किमपि न अज्ञातम्; अतः पृच्छामः—पाण्डवाः किं इच्छन्ति?’ नारदः उवाच—‘भगवन्! तव मायां बहुशः दृष्टवान्; दुष्प्राप्यां; लोकसृजः, मायाधरः। त्वं स्वशक्तिभिः चरन्, तव यशः अग्निः दारुषु गुप्तः इव; अतः किमपि न विस्मयम्। तव कर्माणि अत्र कः जानाति? त्वं मायया जगत् सृजसि, संहरसि च; यत् अस्ति तद् केवलं बुद्धिप्रतिबिम्बः। त्वं निर्गुणः, तुभ्यं नमः। संसारगतात्मनः मोक्षदः, देहक्लेशं न जानाति, लीला-अवतारैः स्वकीर्तिं दीप्तयन्, तमः हन्ता त्वं शरणम् गच्छामि।’ ‘यद्यपि, हे ब्रह्मन्, पाण्डुपुत्रः, तव भक्तः, तव पितृसखा, मनुष्यलोकं विस्मययन्, यत् कर्म करिष्यति, तद् वक्ष्यामि। पाण्डुपुत्रः ब्रह्मपदकामः, राजसूययज्ञेन त्वां पूजयिष्यति; तव तुष्टिः भूयात्। तस्मिन् यज्ञे, देवाः, अन्ये च राजानः, उत्सुकाः, तत्र समागम्य, त्वां द्रक्ष्यन्ति। त्वं श्रवणं, कीर्तनं, ध्यानं वा, सर्वे शुद्ध्यन्ति; स्पर्शनदर्शनयोः किम्? तव चरणकीर्तिः स्वर्गे, पृथिव्यां, पाताले च विख्याता; तव चरणोदकं—मन्दाकिनी, भोगवती, गङ्गा—विश्वं पावयति; तद् जलं सर्वलोकान् शुद्धयतु।’ शुकः उवाच—‘ततः, स्वजनाः विजयाय उत्सुकाः सन्तः, केशवः, स्मितपूर्वकं, मधुरवचनैः, स्वसखा उद्धवम् अभ्यधत्त। भगवन् उवाच—‘त्वं नः परमचक्षुः, सखा, मन्त्रार्थतत्त्ववित्; अतः, यत् कर्तव्यं, तद् वद; श्रद्धा अस्ति, तत् करिष्यामः।’ उद्धवः, सर्वज्ञः अपि सन्, विनम्रः, शीर्णशीर्षः, आज्ञां स्वीकृत्य प्रत्यवदत्। शुकः उवाच—‘एवं दिव्यस्य महर्षेः वचनं श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः, कृष्णस्य च अभिप्रायं ज्ञात्वा, इदं उवाच।’ उद्धवः उवाच—‘भगवन्! यथा महर्षिः उक्तवान्, तथा भवता यज्ञस्य मन्त्रदातृत्वं, पितृसखस्य रक्षणं, शरणागतजनस्य आश्रयदातृत्वं कर्तव्यम्। राजसूयः यज्ञः त्वया कर्तव्यः, बलवता, दिशां जयिनः; जरासंधविजयः उभयार्थः भवति। अस्माकं अपि महान् लाभः स्यात्, गोविन्द! राजानां विमोचनात् तव कीर्तिः वर्धिष्यते।’ ‘सः राजा दुष्प्राप्यः, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, बलिनां मध्ये भिमः एव तुल्यः। सः युध्येत् एकैकं, न शतसेनया; ब्राह्मणेषु भक्तः, याचकं न निवारयति। अतः वृकोदरः ब्राह्मणरूपेण गत्वा, तस्य याचेत्; तव सन्निधौ, सः एकैकं युद्धे तं हन्ति—न संशयः। परमेश्वरः जगत् सृष्टिसंहारकारणः; हिरण्यगर्भः, शर्वः च तव अनादिशक्तिस्वरूपौ।’ इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे द्वितीयभागे सप्ततितमं अध्यायः, ‘दैवज्ञानप्रश्नः’ नाम समाप्तः।