स तदा श्रीकृष्णः, ब्राह्मणान् आदौ माल्यनागरद्रव्यादीन् वितर्य, ततः सुहृद्भ्यः, परिचारकभ्यः, पत्निभ्यः च दत्त्वा, पश्चात् स्वयम् तानि उपभोगं चक्रे। तस्मिन्नेव काले, सूतः अद्भुतं रथं समानीय, सुग्रीवादिभिः अश्वैः युक्तं, श्रीकृष्णस्य पुरतः प्रणम्य स्थितवान्। श्रीकृष्णः रथकारस्य हस्तं स्वहस्तेन गृहित्वा, सत्यक्युद्धवाभ्यां सह रथं आरोहति स्म, पूर्वगिरौ उदितः सूर्यः इव दीप्तिमान् अभवत्। तं तत्र राजमहलस्त्रियः लज्जान्वितस्नेहदृष्टिभिः निरीक्ष्य, कष्टेन विमुक्तं, हृदयानि मोहयन्तं, स्मयमानं प्रेषयामासुः। ततः सर्वैः वृष्णिभिः परिवृतः, सुधर्मा नाम सभां प्रविष्टवान्, यत्र उपविष्टाः षड्विकारैः रहिताः सन्ति। तत्र सर्वोच्चे आसने उपविष्टः, स्वदीप्त्या दिशः प्रकाशयन्, वीर्ययुक्तैः यादवैः परिवृतः, नभसि तारेषु मध्ये चन्द्रः इव शोभमानः अभवत्। तत्र सभापालः नृत्यशिक्षकाः च भगवानं हासानन्दादिभिः उपगम्य, नर्तकाः पृथक्ताण्डवनृत्यं प्रादर्शयन्। मृदङ्गवीणामुरजवणशब्दैः सह नर्तनं गीतं स्तुतिं च कृतवन्तः; सूता, मागधाः, बन्दिनः च स्वस्तुतीः न्यवेदयन्। तत्र ब्राह्मणाः, ब्रह्मविदः, उपविष्टाः, पूर्वराजानां पुण्यकीर्तिं कथयन्तः आसन्। ततः, हे राजन्, अद्भुतवपुः पुरुषः आगतः; द्वारपालैः भगवतः सूचितः, अन्तः प्रविष्टः। स कृष्णं परमेश्वरं प्रणम्य, समस्तराज्ञः प्रति जरासन्धबन्धनजनितं क्लेशं न्यवेदयत्। ये राजानः तस्य विजये न समर्पिताः, ते बलात् गृहीताः; द्वौ दशसहस्रगणाः गिरिव्रजे बद्धाः। तत्र राजानः उचुः—“कृष्ण, कृष्ण, अनन्तात्मन्, शरणागतभीतहर, भयभीता विभिन्नचित्ताः तव शरणं आगतमः स्मः।” “संसारः अधर्मे प्रविष्टः, धर्मानपेक्षः; तथापि एषः तव प्रेरणया तव पूजनार्थं कृतः। यः अत्र, बलवान् अपि, निद्रारहितस्य जीविताशां आकस्मात् छिनत्ति—तस्मै नमः। भगवन्, धर्मरक्षणाय, अधर्मनिग्रहाय च त्वमवतारः कृतः; तव आदेशं कः उल्लङ्घयति? कः स्वकर्मफलम् आप्नोति? न ज्ञायते।” “राज्ञां सुखं स्वप्नवत्, पराधीनं; सदा भयभारिताः, मृतवत् जीवामः। आत्मसुखं, यत् त्वया सहजम्, परित्यज्य, तव मायया मोहिताः, दुःखिताः वयं। तस्मात्, तव चरणौ शरणागतदुःखहरौ, मगधकर्मनिबद्धान् अस्मान् विमोचय। त्वमेव दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, सिंहवत् अस्मान् गृहे बद्धं राजानं निगृह्य, मुक्तवान्।” “स जगद्विजये दृढमदः, त्वया द्वाविंशतिर्वारं युद्धे चक्रं भङ्क्त्वा, पुनः पुनः पराजितः; अधुनात्यन्तं तव जनान् पीडयति। अजेय, यथोचितं कुरु।” दूतः उवाच—“एवं मगधेन बद्धाः, तव दर्शनं इच्छन्तः, तव पादयोः शरणं गताः, कृपया दुःखितान् सुखं दत्तुम् अर्हसि।” शुकः उवाच—एवं राजदूतस्य भाषमाणस्य, दिव्यः नारदः, कपिलजटाधरः, सूर्यवत् आकस्मात् प्रादुरभवत्। तं दृष्ट्वा, श्रीभगवान् कृष्णः, लोकनाथानां नाथः, सभासद्भिः सह उत्थाय, हर्षेण शिरसा प्रणम्य, यथायोग्यं सत्कारं कृत्वा, आसनं दत्त्वा, श्रद्धया प्रियवाक्यैः नारदं संतुष्टवान्। भगवान् उवाच—“त्रिषु लोकेषु अद्य सर्वं कुशलं वा, निर्भयता वा अस्ति? नूनं तव गत्या भगवतः धर्मः वर्धते। सर्वेषु लोकेषु तव किञ्चिद् अज्ञातं नास्ति, हे सृष्टिपते; तस्मात् पाण्डवान् किं अभिप्रेतं, तद् पृच्छामः।” नारदः उवाच—“भगवन्, तव मायां बहुशः दृष्टवान्, दुर्निवार्यां; त्वं जगत्कर्ता मायापति:। त्वं स्वशक्त्या जीवेषु विचरन्, तव यशः काष्ठे अग्निः इव गूढम्; अतः किमपि आश्चर्यं नास्ति।” “को हि तव कर्माणि ज्ञातुं योग्यः, यः मायया जगत् सृजति, संहरति च? यदस्ति, तद् केवलं प्रतिबिम्बबुद्धिः। तुभ्यं नमः, निर्विशेषस्वरूपाय।” “यो मोहमण्डले भ्रमन्तं जीवम् मोक्षं ददाति, देहजनितं दुःखं न वेत्ति, लीलावतारेषु स्वकीर्तिं उद्बोधयति, तं तमःहरं शरणं गच्छामि।” “तथापि, ब्रह्मन्, तव भक्तः, पितृस्नेही, पाण्डुपुत्रः, मानवलोकं विस्मययन्, यत् अभिप्रेतं, तत् कथयामि। पाण्डुपुत्रः, ब्रह्मपदं इच्छन्, राजसूयेन त्वां पूजयिष्यति। तव तुष्टिः अस्तु।” “तस्मिन् यज्ञे, देवाः अन्ये च विशिष्टराजानः, उत्सुकाः समागमिष्यन्ति, त्वां द्रष्टुं। त्वां श्रुत्वा, गात्वा, ध्यात्वा वा, ब्रह्मनाथ, समीपवासिनः अपि शुद्ध्यन्ति; किं पुनः यः त्वां पश्यति वा स्पृशति। तव पादयोः यशः, स्वर्गे, भूमौ, पाताले च प्रसिद्धम्; तद्वारि, मंदाकिनी, भोगवती, गङ्गा इति, समस्तं जगत् शुद्धयति; तद्वारि सर्वलोकान् पावयतु।” शुकः उवाच—ततः, स्वजनाः विजयकामाः सन्तः, केशवः, स्मयमानः, मधुरवाक्यैः, सेवकं उद्धवं सम्बोधितवान्। श्रीभगवान् उवाच—“त्वं हि अस्माकं परमचक्षुः, सखा, यः अर्थतत्त्वं वेद; तस्मात् अत्र यत् कर्तव्यं, तत् वद; श्रद्धा अस्ति, तेन वयं करिष्यामः।” एवं स्वामिना उक्तः, सर्वज्ञः अपि, उद्धवः नम्रशिरा आज्ञां स्वीकरोति स्म, प्रत्युत्तरं च दत्तवान्। शुकः उवाच—नारदस्य वचनानि श्रुत्वा, उद्धवः, बुद्धिमतां श्रेष्ठः, सभायाः, कृष्णस्य च मतं ज्ञात्वा, इदं उवाच। उद्धवः उवाच—“भगवन्, यथा नारदः उक्तवान्, तथा यज्ञे मन्त्रदातृत्वं, पितृस्नेहिनं रक्षणं, शरणागतानां आश्रयणं च कर्तव्यम्। राजसूयः तव कर्तव्यः, हे बलिन, दिशाजयिनः; जरासन्धविजयः उभयार्थं साधयति। अस्माकं अपि महद् उपकारः, गोविन्द, राजबन्धनमुक्त्या तव यशः वर्धिष्यते।” एवं सप्ततितमं अध्यायः, 'दैवीज्ञानप्रश्नः' इति नाम्ना, श्रीमद्भागवते दशमे स्कन्धे, द्वितीयभागे, परमहंसशास्त्रे, समाप्तः।