सप्ताहश्रवणेन हि हरेः साधनं लोके सुलभमिति श्रूयते; तस्मात् दोषनिवृत्तये तदेव प्रमुखं साधनं कथितम्। ये तु हरिकथाश्रवणरहिताः, ते जलफेनवत् क्षणभङ्गुराः, जीविषु पतङ्गवत् केवलं जन्ममरणहेतवः सन्ति। शुष्कवंशस्य ग्रन्थे यथा विच्छेदोऽद्भुतः, तथापि हृदयग्रन्थेः कथाश्रवणेन विच्छेदः ततोऽपि अधिकमद्भुतः। सप्ताहश्रवणकाले हृदयग्रन्थिः भिद्यते, सर्वसंशयाः छिद्यन्ते, कर्माणि च क्षीयन्ते। यदा मनः पुण्यतीर्थरूपायां कथायां स्थिरं भवति, या संसारीयमलापगमने शक्तिमती, तदा केवलं मोक्षः पण्डितैः प्रतिपाद्यते। एवं सन्देशं ददतः तस्मिन्नेव क्षणे वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः दिव्यः विमानः तेजसा व्याप्तः समुपस्थितः। सर्वे दृष्टवन्तः, धुन्धुलीसुतः विमानमारोहति स्म; विमानस्थांश्च वैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकर्णः इदं वचनमुवाच— “अत्र हि मम बहवः शुद्धश्रौतारः सन्ति; किमर्थं सर्वेषां नैककाले दिव्यविमानानि आगतानि? सर्वैः समं श्रवणं कृतम्; कथं फलभेदः जातः? हरिभक्ताः एतत् व्याख्यातु।” हरिदासाः ऊचुः— “फलभेदः श्रवणभेदात् जायते; सर्वे अपि श्रुतवन्तः, न तु सर्वे मननं सम्यक् कृतवन्तः। अतः पूजायामपि भेदः दृश्यते। यो गतः, स सप्तरात्रोपवासेन श्रवणं कृतवान्, चिन्तनं च मनोनिवेशनं च अकरोत्। दृढं ज्ञानं नास्ति चेत्, तद्विनश्यति; श्रवणं प्रमादेन नश्यति; मन्त्रः संशयेन नश्यति; पाठः विक्षिप्तचित्तेन नश्यति। विष्णुभक्तिरहितं स्थानं नश्यति; अयोग्ये श्राद्धं नश्यति; अशास्त्रज्ञे दत्तं दानं नश्यति; कुलं पापकर्मणा नश्यति। गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मनि विनयः, मनोदोषजयः, कथायां अविचलितचेतः— एतानि चान्ये च यदि सिध्यन्ति, तर्हि श्रवणस्य फलप्राप्तिः सुलभा; कथान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः।” “हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयमेव तुभ्यं गोलोकं दास्यति”—इति उक्त्वा सर्वे हरिदासाः वैकुण्ठं जग्मुः। तस्मिन्नेव मासे गोकर्णः पुनः कथाश्रवणं कृतवान्; सप्तरात्रं पुनरपि तैः श्रवणं कृतम्। “हे नारद, कथान्ते यदभवत्, तत् शृणु।” तत्र हरिः स्वयं भक्तैः सह दिव्यविमानैः साकं प्रकटितः; तदा बहूनि जयघोषाः प्रणामाः च अभवन्। हरिः हर्षेण पाञ्चजन्यं शङ्खं दध्मौ; गोकर्णं आलिङ्ग्य, तमात्मतुल्यं कृतवान्। अन्यान् श्रोतृन् अपि हरिः तदा क्षणेन मेघश्यामान् पीताम्बरधरान् मुकुटकुण्डलभूषितांश्चकार। ग्रामेऽपि ये अश्वपालचाण्डालादयः जात्यन्तरस्थाः, तानपि गोकर्णस्य कृपया तदा विमानस्थाने स्थापयामास। ये हरिधामे प्रेषिताः, यत्र योगिनः यान्ति, स गोपालः गोकर्णेन सह प्रियगोपगोविन्दगोलोकं प्राप; हरिः कथाश्रवणेन तुष्टः भक्तवत्सलः तत्रैव प्रस्थितवान्। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण एकत्रिताः, तथा कृष्णेन अपि ते दुर्लभं योगिभिः गोलोकं नीताः। तस्मिन्लोके, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धाः गन्तुं शक्नुवन्ति, ते भगवतकथामृतश्रवणेन प्राप्नुवन्। अत्र वयं प्रतिजानिमः—सप्ताहयज्ञैः कथासु यत् तेजस्वि फलम्, तद् गोकर्णकथाशब्दपानैः श्रोतृणां गर्भस्थाः अपि पुनर्न जायन्ते। वाताम्बुपर्णभोजनैः, शरीरशोषकायैः तपोभिः, दीर्घकालसंचितैः घोरैः योगैः च, न तत्स्थानं लभ्यते यत् सप्ताहश्रवणेन सुलभम्। शाण्डिल्यमुनिः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे स्थित्वा, ब्रह्मानन्दे निमग्नः, एतां पुण्यकथां पठति स्म। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं श्रोतृणां पापराशिं नाशयति। श्राद्धकाले पठिता पितॄन् तृप्तिं ददाति; नित्यपाठेन मोक्षः लभ्यते, पुनर्जन्म न विद्यते। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्ये षष्ठोऽध्यायः आरभ्यते—“श्रीमद्भागवतसप्ताहश्रवणविधिं वक्ष्यामः”—इति कुमाराः ऊचुः। सप्ताहश्रवणस्य विधिः सहचरैः वित्तेन च सम्यगाचर्यते इति स्मर्यते। ज्योतिषिं आहूय, शुभमुहूर्तं परिशील्य, विवाहवत् सर्वोपकरणानि यथावत् व्यवस्थापनीयानि। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभारम्भाय योग्याः; श्रोतृणां मोक्षहेतवः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः वर्जनीयाः; तान् सर्वथा परित्याज्याः। तत्र अन्ये सहचराः नियुक्तव्याः, ये च श्रमेण युक्ताः। प्रतिदेशे यत्नेन सन्देशः प्रेष्यः—“अत्र कथा भविष्यति, गृहीणां आगमनं भवतु” इति। केचन हरिकथाः, केचन अच्युतस्तुतयः दूरस्थाः; स्त्रीशूद्रादीनां शिक्षायाः च सम्यगुपायः कारयितव्यः। प्रतिदेशे वैराग्ययुक्ता वैष्णवाः, कीर्तनकाङ्क्षिणः, तेषां पत्राणि प्रेषणीयानि; तेषां लेखनं एवमुक्तम्। सत्पुरुषसमवायः सप्तरात्रं दुर्लभः; अत्र कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति। ये भागवतमृतपानाय उत्सुकाः, ते शीघ्रं प्रेम्णा आगच्छन्तु। यदि कदाचित् एकदिनमपि स्थानं न स्यात्, तथापि सर्वथा उपस्थितिः साधनीया; अत्र क्षणमपि दुर्लभम्। एवं तेषां व्यवस्थाः विनयेन कार्याः; आगतानां सर्वेषां निवासः सम्यक् दातव्यः। एवं श्रीमद्भागवतश्रवणस्य माहात्म्यं, विधानं च, पुण्यफलप्राप्तिः च, गोकर्णकथायाम् अद्भुतरूपेण प्रकाशितम्।