श्रीभगवान् श्रीकृष्णेन सम्यक् सत्कृतः, यः चित्तेन अर्थकामधर्मेषु नितराम् अनुरक्तः आसीत्, सः तं केवलं स्मरन्, तेन तुष्टः, तस्मात् प्रस्थितवान्। एवं नरलीलां अनुवर्त्य, सर्वभूतहिताय शक्तिं प्रकटयन् नारायणः, षोडशसहस्रसु स्वयम् वरणितासु स्त्रीषु, तासां लज्जाविलासस्मितावलोकनैः परिवृतः, आत्मनं रमयामास। यानि यानि कर्माणि हरिणा अत्र कृतानि, यानि सृष्टिसंहारकारणानि, अन्यसाध्याभावात् केवलं तस्यैव हेतोः, तानि यः कश्चन गायति, शृणोति, अनुमोदते च, तस्य भगवति मुक्तिपथे भक्तिः जायते। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयार्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहंससंहितायां 'कृष्णगृहस्थलीला-दर्शनं' नाम षट्षष्टितमः अध्यायः समाप्तः। शुक उवाच। ततो निशान्ते कुक्कुटानां शब्देन बोध्यमानाः पत्न्यः, वियोगदुःखेन पीडिताः, स्वैः पतिभिः आलिङ्गिताः। विहगाः अपि जागरिताः, मंदरवनसमीरैः प्रमोदिताः, अनिद्रगीतैः कृष्णं स्तोतुं प्रतीयन्त। क्षणमेकं वैदर्भी, प्रियस्य आलिङ्गनात् विरहं सुन्दरं न सहन्ती, तस्य भुजयोः मध्ये प्रविश्य, अवस्थिताऽभवत्। ब्रह्ममुहूर्ते माधवः, उत्तिष्ठ्य, जलं स्पृष्ट्वा, निर्मलचित्तः, तमःपरं स्वमात्मानं ध्यातुम् आरब्धवान्। सः हि एकः, स्वप्रकाशः, अद्वितीयः, अव्ययः, स्वभावेन नित्यशुद्धः, ब्रह्माख्यः, यस्य सृष्टिसंहारौ स्वशक्तिभिः क्रियेतः, यस्य च ताः शक्तयः स्वानन्दं प्रकाशयन्ति। ततः, शुद्धोदके सम्यक् स्नात्वा, शुचिवासाः समवस्तृतः, धर्मात्मा सः, कर्मक्रमान् अकार्षीत्; वह्निं जुहौ, निगृहीतवाक् ब्रह्म जपन्। उदितेऽरुणे आत्मनः अंशान् तर्पयन्, देवर्षिपितृवर्यब्राह्मणान् पूजयामास, स्वधृतचित्तः। सुवर्णश्रृङ्गीः, शुक्लवस्त्राभरणाभिः, पयःप्रदा, सुष्ठु स्वस्थाः, वत्सवत्साः, मुक्ताहारभूषिताः धेनवः, ब्राह्मणेभ्यः दत्ताः। तथा, रजतपादाभिः, वस्त्राजिनतिलसहिताभिः, भूषितेभ्यः ब्राह्मणेभ्यः प्रतिदिनं गोदाना अकार्षीत्। सः गवां, विप्राणां, देवतानां, वृद्धानां, आचार्याणां, सर्वभूतानां च प्रणिपत्य, स्वयम् उत्पन्नानि शुभानि वस्तूनि स्पृष्ट्वा, मङ्गलानि चकार। स्ववस्त्राभरणैः, दिव्यगन्धानुलेपनैः, माल्यैः, स्वयम् अलङ्कृतः, नराणां भूषणं बभौ। अग्निं दर्पणं च निरीक्ष्य, गवां, वृषभाणां, विप्राणां, देवतानां च दानानि कृत्वा, सर्वजनानां—नगरवासिनां, अन्तःपुरस्त्रीणां च—कामान् पूरयन्, तेषां आशीर्वादान् प्राप। माल्यताम्बूलगन्धान् प्रथमं विप्राणां, ततः मित्रसेवकपत्नीभ्यः, अनन्तरं स्वयम् उपभुञ्जानः, तान् वितरन्। एतस्मिन्नन्तरे सूतः, सुग्रीवाद्यश्वयुक्तं दिव्यं रथं समानीय, प्रणिपत्य, पुरतः स्थितवान्। सारथेः हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, सत्यानि, उद्धवेन च सह, सः रथमारुह्य, पूर्वाचलारुणसूर्यवत् विराजमानः प्रस्थितवान्। तं नगरस्त्रियः लज्जास्नेहावलोकनैः निरीक्ष्य, कठिनेन मोचिताः, सः हसित्वा, तासां मनांसि हरन्, निर्गतः। सर्वैः वृष्णिभिः परिवृतः, सुधर्माख्यां सभां प्रविष्टवान्, या दुःखतरङ्गैः रहिता। तत्र परमासनस्थः भगवान् स्वतेजसा दिशः प्रकाशयन्, वीर्यशालि-यदुभिः परिवृतः, नभसि तारेषु शशिवत् बभौ। तत्र, हे राजन्, सभाचार्यः, नृत्याचार्याश्च, नानाविधैः हास्यहर्षैः भगवन्तं उपसृत्य, पृथक्कृतानि ताण्डवानि नर्तकाः नृत्यन्ति स्म। मृदङ्गवीणामुरजवेणुवाद्यैः, गानप्रशंसाभिः, सूतमागधबन्दिनः स्तुतिम् अकुर्वन्। तत्र, केचन विप्राः, ब्रह्मविदः, उपविष्टाः, पूर्वराजानां पुण्यकीर्तिं कथयन्ति स्म। एतस्मिन्नन्तरे, हे राजन्, अद्भुतरूपधारी कश्चन नरः आगतः, द्वारपालैः भगवतः समर्पितः, अन्तः प्रविष्टः। सः कृष्णं परमेश्वरं कृताञ्जलिः प्रणम्य, जरासंधस्य बन्धनक्लेशं राज्ञः समाख्यात्। ये राजानः तस्य विजयाय न नमन्ति, तैः बलात् गृहीतः, द्वौ दशसहस्रकायुतसमूहाः गिरिव्रजे बद्धाः सन्ति। राजानः ऊचुः—"कृष्ण, कृष्ण, अनन्तात्मन्, शरणागतभीतविनाशक, वयं संसारभीताः, विच्छिन्नचित्ताः, तव शरणं प्राप्ताः। जगत् अधर्मे निमग्नं, धर्मं न चिन्तयति; एष कर्म त्वत्तः उद्भूतं, तव पूजनाय। यः कश्चन, शक्तिमानपि, अनिद्रस्य जीविताशां सहसा छिनत्ति, तस्मै नमः। भगवन्, त्वं धर्मरक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय च जगति अवतीर्णः। तवाज्ञां कः उल्लंघयेत्? कः वा स्वकर्मफलमाप्नोति? न वयं विद्मः। राज्ञां सुखं स्वप्नवत्, पराधीनं; सदा भीभारः, मृतवत् जीवामः। स्वसुखं, यत् त्वयि अनायासेन लभ्यते, परित्यज्य, तव मायया मोहिताः, दुःखिताः, हन्त, कष्टमस्ति। तस्मात्, भगवन्, यः शरणागतदुःखहरः, तव पादौ स्पृष्ट्वा, वयं मगधकर्मबन्धैः बद्धाः, विमोचय; त्वमेव, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, सिंहवत् तं राजानं निगृह्य, अस्मान् तस्य गृहे बद्धान् विमोचय। सः, स्वबलदर्पयुक्तः, विजिगीषया रममाणः, त्वया एकविंशतिवारं रणाङ्गणे सुदर्शनं भित्त्वा, पराजितः; अद्य पुनः तव जनान् पीडयति, अजेय, यथोचितं कुरु।" दूतः उवाच—"एवं मगधेन बद्धाः, दर्शनकाङ्क्षिणः, तव पादौ शरणं गता, एते पीडिताः, तेषां कल्याणं कुरु।" शुक उवाच। एवं राजदूतस्य वचः श्रुत्वा, दिव्यः नारदऋषिः, पिङ्गलजटाधरः, सहसा सूर्यवत् प्रादुरभूत्। तं दृष्ट्वा, भगवान् कृष्णः, लोकाधिपतीनाम् अधिपः, सभायाः सह च स्वजनैः, हर्षेण शिरसा प्रणम्य, सम्यक् सत्कृत्य, आसनं दत्त्वा, श्रद्धया प्रीत्या च वाक्यैः तं सन्तोषयामास। "कच्चित् त्रिषु लोकेषु अद्य भयमुक्तं कुशलं? नूनं तव भ्रमणेन भगवतः पुण्यं वर्धते। त्वया हि, सृष्टिप्रजापतेः श्रेष्ठ, किञ्चिदपि न अप्राप्तम्; तस्मात् पृच्छामः—पाण्डवानां किम् अभिप्रायः?