महर्षिः सः पुनः पुनः श्रीकृष्णस्य योगमायायाः महदद्भुतं वैभवं निरीक्ष्य, यस्य शक्तिः अनन्ता, विस्मयाविष्टः सञ्जातः, जिज्ञासया च पूर्णः अभवत्। तेन श्रीकृष्णेन सम्यक् सत्कृतः, यः अर्थ-काम-धर्मेषु चित्तं समाहितवान्, सः मुनिः केवलं तं स्मरन् तुष्टः प्रस्थितवान्। एवं नरजीवनमार्गं अनुसृत्य, सर्वभूतहिताय स्वशक्तिम् उपादाय नारायणः, षोडशसहस्रेषु वराङ्गनासु, तासां लज्जित-स्नेह-स्मितैः परिवृतः, रममाणः अवसत्। यद् यद् अत्र हरिणा कृतं कर्म, यत् विश्वस्य सृष्टि-लयहेतु, अन्यार्थाभावात्, तद् यः कश्चन गायति, शृणोति, अनुमोदयति वा, तस्य मुक्तिपथे भगवति भक्तिः जायते। एवमुदिते 'कृष्णगृहस्थ्यदर्शनं' नाम षट्सप्ततितमं अध्यायं श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां समाप्तम्। शुक उवाच—ततः प्रभाते कुक्कुटानां घोषे, पत्न्यः स्वपतिभिः विरहक्लिष्टाः समालिङ्गिताः। विहगाश्च जागरिताः, मन्दारवन-संवाहित-सुगन्ध-स्पर्शैः, निद्राहीनगानैः कृष्णं स्तोतुं प्रवृत्ताः इव दृष्टाः। क्षणमेकं वैदर्भी सुकान्तमालिङ्गनात् प्रियतमा-विरहं सोढुं न अशक्नोत्। ब्राह्मे मुहूर्ते, उत्तिष्ठन्, जलस्पर्शं कृत्वा, माधवः स्वच्छचित्तः, तमात्मानं ध्यानं चकार, योऽसौ तमोऽतिक्रान्तः अस्ति। स एव स्वप्रकाशः, एकः, अक्षरः, नित्यशुद्धः स्वभावतः, ब्रह्माख्यः, यस्य सृष्टि-लयौ स्वशक्तिभिः, यस्य चानन्दः ताभिः प्रकाश्यते। ततः शुद्धाम्बुना सम्यक् स्नात्वा, शुचिवासाः, स धर्मज्ञः क्रमशः विधीन् अकरोत्; वह्निं जुहाव, निगृहीतवाक् ब्रह्म जपन्। सर्वदेवताभ्यः, ऋषिभ्यः, पितृभ्यः, वृद्धेभ्यः, ब्राह्मणेभ्यश्च, आत्मयाज्यांशान् पूजयामास। गोभ्यः, ब्राह्मणेभ्यः, सुवर्णशृङ्ग्यो गाः, शीलसम्पन्नाः, मुक्ताहारभूषिताः, दुग्धदा, आरोग्ययुक्ताः, वत्सयुक्ताः, वस्त्रयुक्ताश्च दत्ताः। अलङ्कृतान् ब्राह्मणान् प्रति प्रतिदिनं रजतशृङ्ग्यो गाः, क्षौमाजिनतिलैः सह दत्ताः। स गोभ्यः, ब्राह्मणेभ्यः, देवताभ्यः, वृद्धेभ्यः, आचार्येभ्यः, सर्वभूतेभ्यश्च प्रणम्य, स्वोत्पन्नमङ्गलानि स्पृशन्, आशीः प्रार्थयामास। स एव मानवरत्नं स्ववस्त्राभरणैः, दिव्य-माल्य-गन्धानुलेपनैः स्वयम् अलङ्कृतः। वह्निं दर्पणं च निरीक्ष्य, गोवृषब्राह्मणदेवताभ्यः दानानि दत्वा, नगरजनपदस्त्रीणां कामान् पूरयन्, ताः प्रसादयन्, तेषां च आशीः प्राप्नुवन्। माल्य, ताम्बूल, गन्धान् पूर्वं ब्राह्मणेभ्यः, ततः मित्रसचिवपत्नीभ्यः वितरन्, पश्चात् स्वयमुपभुञ्जानः। एतस्मिन्नन्तरे सूतः, सुग्रीवाद्यश्वयुक्तं दिव्यं रथं समुपस्थाप्य, प्रणम्य तिष्ठन्, भगवन्तं उपस्थापयामास। रथकारिणः करं स्वहस्तेन गृहित्वा, सत्यक्युद्धवयोः सहितः, स सूर्य इव पूर्वाचलात् उदितः, रथमारुह्य प्रस्थितवान्। तं राजमहिष्यः लज्जास्नेहचक्षुषा वीक्ष्य, कठिनेन मोचयित्वा, सस्मितं हृदयाकर्षकं प्रस्थितम्। सर्वैः वृष्णिभिः परिवृतः, सुदर्मां सभां प्रविष्टः, यत्र स्थिताः षडूर्मिवर्जिताः भवन्ति। तत्र परमपीठे उपविष्टः, स्वतेजसा दिशः प्रकाशयन्, वीर्यशालिवृष्णिभिः परिवृतः, स चन्द्र इव तारा-मण्डले विराजमानः। तत्र, राजन्, सूतमागधवन्दिनः हास्योल्लासविभिन्नैः नृत्यैः भगवन्तं उपससृपुः; नर्तकाः पृथग्भूतं ताण्डवं नृत्यन्ति स्म। मृदङ्गवीणामुरजवेणुवाद्यतालध्वनिभिः, गीतैः स्तुतिभिः च, सूता मागधाः वन्दिनश्च स्तुतिं कृतवन्तः। तत्र ब्राह्मणाः, आसने उपविश्य, ब्रह्मविदः, पूर्वराजानां पुण्यकीर्तिं कथयन्ति स्म। ततः, राजन्, अद्भुतरूपवान् कश्चन पुरुषः आगतः; द्वारपालैः भगवतः समीपं निवेदितः, प्रविष्टः। स कृष्णं परमेश्वरं ससञ्जलिः प्रणम्य, जरासन्धबन्धनक्लेशं राज्ञः निवेदयामास। ये राजानः तस्य विजयाय न वशीकृताः, ते बलात् तेन गृहीताः; द्वौ दशसहस्रयुतौ वर्गौ गिरिव्रजे बन्धनं गताः। राजानः ऊचुः—"कृष्ण, कृष्ण, अनन्तात्मन्, शरणागतभीतिघ्न, वयं भवभीताः, विचेतसः, त्वामेव शरणं गताः। विश्वं अधर्मे प्रविष्टं धर्मे प्रमत्तं, तव कार्यं तव पूजनाय जातम्; यः कश्चन बलवान् अपि, अत्र, निद्रारहितस्य जीवाशां हन्याद्, तस्मै नमः। त्वं हि भगवन् साधूनां रक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय च, लोके अवतीर्णः असि; तवाज्ञां कः उल्लङ्घयेत्? स्वकर्मणां फलम् अपि कः प्राप्नोति? न वयं जानिमः। राज्ञां सुखं स्वप्नवदन्याश्रितम्, सदा भीरुभिः, मृतवत् जीवनभारं वः; आत्मसुखं त्वत्तः निर्व्यग्रं सुलभं त्यक्त्वा, महदुपद्रवम् अनुभवामः—कियदिदं तव मायया मोहिताः। तस्मात्, त्वं, शरणागतदुःखहर, मगधकर्मबन्धनैः बद्धान् अस्मान् विमुञ्च; त्वमेव दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, स एव सिंह इव राज्ञः, यो नः स्वगृहे बद्धवान्, त्वया निगृह्यः। सः, दृढमदः, विजयप्रियः, त्वया द्वाविंशतिः समरे महाचक्रं भग्नः; त्वदीयान् जनान् बाधते; अजेय, यथा उचितं कुरु। दूत उवाच—एवं मगधबन्धनस्थाः, त्वद्दर्शनकाङ्क्षिणः, त्वत्पादमूलं शरणं गताः; एतेषां क्लिष्टानां कल्याणं कुरु। शुक उवाच—एवं राजदूतस्य भाषमाणस्य, देवर्षिः नारदः, कपिलजटाधरः, सूर्यवत् सहसा प्रादुरासीत्। तम् दृष्ट्वा, सर्वलोकनाथः भगवान् कृष्णः, सभासद्भिः सहितः, हर्षेण शिरसा प्रणम्य, सम्यक् सत्कृत्य, आसनं दत्वा, श्रद्धया सानुरागं प्रियं वचनं ब्रुवन्, तं तुष्टिं नीतवान्। अपृच्छत्—"कच्चित् त्रिलोक्यां अद्य, निर्भयां, सर्वं कुशलम् अस्ति? नूनं भगवत्स्त्रैणं पुण्यं तव परिव्रजनात् वर्धते।