ततः परमभगवतः श्रीकृष्णस्य समीपं गच्छन् ब्रह्मर्षिः परमपूज्यः प्रार्थयामास — “हे भगवन्, अनुगृह्यतां, यद् अधुनापि तव कीर्तिमयैः लोकैः गन्तुम् इच्छामि। तव लीलानां विशुद्धगाथाः गायतः, अहम् इमं विश्वं शुद्धयन् विचरिष्यामि।” तं भगवन् प्रत्युवाच — “अहम् एव गृहेषु कर्ता वक्ता च धर्माणां, तेषां अनुमतेन कर्तव्यं विधत्ते। एतद् उपदेश्य, अहम् इमं लोकं गृहीत्वा स्थितवान्। अतः मा शुचः, पुत्र।” एवं स धर्मात्मा गृहेषु शुद्धानि कर्माणि कुर्वन्, सर्वत्र भगवन्तं साक्षात् अनुभूतवान् — सर्वव्यापिनं, सर्वगृहेषु स्थितं। पुनः पुनः श्रीकृष्णस्य योगमायाम् अनन्तवीर्यां दृष्ट्वा, स मुनिः विस्मितः, कुतूहलयुक्तः अभवत्। एवं श्रीकृष्णेन सम्पूर्णमान्यः, धनकामधर्मेषु मनसा तुष्टः, तं स्मरन् प्रसन्नः प्रस्थितवान्। एवं मानवजीवनमार्गं अनुगच्छन्, नारायणः सर्वभूतहिताय शक्तिं संप्राप्य, षोडशसहस्राणि पत्न्यः आश्रित्य, तासां लज्जितस्नेहस्मितैः परिवृतः, रममाणः अभवत्। यानि यानि हरिः अत्र कर्माणि अकरोत् — यानि सृष्टिसंहारहेतवः, अन्यायः रहितानि — तानि ये गायन्ति, शृण्वन्ति, अनुमोदन्ति, तेषां भगवति मुक्तिपथे भक्तिर्निर्भवति। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयार्धे, श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायाम्, “कृष्णगृहजीवनदर्शनम्” नाम षष्ट्युत्तरषष्टितमः अध्यायः समाप्तः। ततः शुकः उवाच — तदा प्रातःकाले, कुक्कुटानां शब्दैः, पत्न्यः स्वप्नवियोगदुःखेन पतीन् आलिङ्गिताः। पक्षिणः जागृताः, मन्दारवनात् वातैः प्रेरिताः, श्रीकृष्णं निर्जागरगीतैः स्तुतवन्तः। क्षणं वैदर्भी प्रियतामस्य आलिङ्गनवियोगं न शशाक् — तस्य बाहुमध्ये प्रविष्टा। ब्रह्ममूर्ते, माधवः शुद्धचित्तः, उत्तिष्ठन्, जलस्पर्शं कृत्वा, आत्मन्येव, तमःपरं, ध्यानमकरोत्। स एव एकः, स्वप्रकाशः, अद्वितीयः, अक्षरः, नित्यशुद्धः, ब्रह्मनाम्ना विख्यातः, यस्य सृष्टिसंहारौ स्वशक्तिभिः जातौ, यस्य आनन्दः तासु शक्तिषु प्रकाशितः। ततः शुद्धजले स्नात्वा, शुद्धवस्त्रं धारयन्, धर्मज्ञः, विधिपूर्वकं कर्म अकुर्वन् — अग्निं समर्प्य, ब्रह्म जपन्, वाक्यनियमेन। उदयदित्ये आत्मनं समर्प्य, आत्मभागान् तर्पयन्, देवर्षिपितृवर्यब्राह्मणान् पूजयन्, आत्मनिग्रहः कृतः। ब्राह्मणेषु सुवर्णशृङ्गयुक्ताः, शोभितमुक्तामालाभिः, क्षीरदायिन्यः, स्वस्थाः, वत्सयुक्ताः, उत्तमवस्त्रयुक्ताः गौः प्रतिदिनं दत्ताः। सुवर्णशृङ्गयुक्ताः गौः, वस्त्राणि, अजचर्म, तिलाः च, अलङ्कृतब्राह्मणेषु, प्रतिदिनं दत्ताः। गवां, ब्राह्मणानां, देवतानां, वृद्धानां, गुरूणां, सर्वभूतानां च प्रणम्य, आत्मोत्पन्नमंगलद्रव्यं स्पृशन्, आशीर्वादं प्रार्थितवान्। स्ववस्त्रैः, भूषणैः, दिव्यमाल्यैः, गन्धैः, मानवश्रेष्ठः स्वं अलङ्कृतवान्। अग्निं दर्पणं च निरीक्ष्य, गौः, वृषभः, ब्राह्मणः, देवता च दत्तवान्, सर्ववर्णानां, नगरजनानां, अन्तःपुरस्त्रियः कामान् पूरयन्, तेषां प्रसन्नतां लब्ध्वा। माल्यं, ताम्बूलं, गन्धान् ब्राह्मणेषु प्रथमं वितरन्, ततः मित्रेषु, सेवकेषु, पत्निषु च, पश्चात् स्वयम् उपभुक्तवान्। एतस्मिन्नेव कालः, सूतः अद्भुतं रथं, सुग्रीवादिभिः अश्वैः युक्तं, उपस्थापितवान्, नमस्कृत्य स्थितवान्। रथकारस्य हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, सत्यक्युद्धवाभ्यां सहितः, पूर्वगिरिं समारूढः सूर्यवत् प्रकाशमान्। अन्तःपुरस्त्रियः लज्जितस्नेहदृष्ट्या तं निरीक्ष्य, कठिनं मोचयित्वा, स स्मितं कृत्वा, तासां हृदयम् आकर्षन् निर्गतः। सर्वैः वृष्णिभिः परिवृतः, सुधर्मासभां प्रविष्टवान् — यत्र स्थिताः षड्व्याधिभिः मुक्ताः। उत्तमासनं समारूढः, भगवान् स्वतेजसा दिशः प्रकाशयन्, वीर्ययुक्तयदुभिः परिवृतः, नभःस्थसितारमण्डलमिव चन्द्रः प्रकाशितवान्। तत्र, नृप, सूतपुरोहितनर्तकाचार्याः भगवन्तं हास्यहर्षविधैः उपगम्य, नर्तकाः ताण्डवनृत्यं पृथक् पृथक् अकरोत्। मृदङ्गवीणामुरजवणुयन्त्रशब्दैः, गायन्, नृत्यन्, स्तुत्वा, सूताः, मागधाः, बन्दिनः स्तुतिम् अकरोत्। तत्र, ब्राह्मणाः, ब्रह्मविदः, पूर्वराजानां पुण्यकीर्तिं कथयन्तः, उपविश्य। ततः, नृप, अद्भुतरूपः पुरुषः आगतः; द्वारपालैः भगवतः सूचितः, अन्तः प्रवेशितः। स श्रीकृष्णं परमेश्वरं नमस्कृत्य, संयुक्तहस्तः, राज्ञः प्रति जरासन्धस्य बन्धनदुःखं निवेदितवान्। यः यः जरासन्धस्य विजयाय न समर्पितः, स सः बलात् गृहीतः; द्वौ दशसहस्रसमूहाः गिरिव्रजे बद्धाः। राजानः ऊचुः — “कृष्ण, कृष्ण, अनन्तात्मन्, शरणागतभीतहर, वयं संसारभीताः, विच्छिन्नचित्ताः, तव शरणं प्राप्ताः। संसारः अधर्मनिष्ठः, धर्मं नवेक्षते; तव कार्यं तव पूजनाय जातम्। यः अत्र, बलवान् अपि, निद्रारहितस्य जीविताशां छिनत्ति, तस्मै नमः। त्वं, भगवन्, धर्मरक्षणाय, अधर्मनिग्रहाय जगति अवतीर्णः। तव आदेशं कः उल्लङ्घयेत्? वा कः स्वकर्मफलम् प्राप्नोति? न ज्ञायते। राज्ञां सुखं स्वप्नवत्, पराधीनम्; नित्यं भययुक्तम्, मृतवत् जीवनं वहामः। आत्मसुखं, यद् त्वया निर्भयम् लभ्यते, परित्यज्य, महद् दुःखं प्राप्नुमः — तव मायया मोहिताः। तस्मात्, तव चरणौ शोकहरौ, यद् आश्रिताः, वयं मगधकर्मबन्धनैः बद्धाः, विमोचय। त्वमेव दशसहस्रगजबलयुक्तः, तं राजानं निगृहीतवान्, येन वयं तस्य गृहे सिहवत् बद्धाः। स, दृढमदः, विजयनन्दनः, त्वया पुनः पुनः पराजितः — भगवन्, अनन्तवीर्य, यदा त्वम् युद्धे तस्य सुदर्शनं भग्नवान् द्वाविंशति बारम्। अधुना स तव जनान् पीडयति; अजेय, यथायोग्यं कुरु। दूतः उवाच — एवं मगधेन बद्धाः, तव दर्शनाकाङ्क्षिणः, तव पादौ शरणं गत्वा, तव कृपां याचन्ति। कृपया तेषां क्लेशितानां कल्याणं कुरु। शुकः उवाच — राजदूतस्य एवं भाषमाणस्य, दिव्यः नारदः, ताम्रजटिलः, सूर्यवत् तेजस्वी, सहसा प्रकटितः।