शरीरं जरया शोकैः कर्मफलैश्च पीडितं रोगालयं दुःखमयं दुर्निवार्यं दुःसहं दूषितं दोषयुक्तं क्षणभङ्गुरं च भवति। तस्मिन्नशुचौ शरीररूपे यः क्रियापथः, स कृमिपूयभस्मीभूतपर्यन्तो भवति; तेन चाऽस्थिरकर्मणा किमपि स्थायि साध्यते इति कुतः? यदन्नं प्रातः कृतं सायं विनश्यति, तेनैव तृप्तेऽस्मिन्शरीरे का स्थैर्यरूपा स्थितिः? एवं संसारे दुःखरूपे दोषसमाकुले देहे, सप्ताहश्रवणेनैव हरिः साध्यः, इत्यतः पातकनाशाय एष एव उपायः। येषां हरिकथाश्रवणं न जातं, ते जलबुद्बुदवत्, कीटवत्, केवलं जन्मनः कृते म्रियन्ते। शुष्कवंशस्य ग्रन्थिपाटनं यदद्भुतं, ततोऽपि महदद्भुतं हृदयग्रन्थेः श्रवणेन पाटनम्। शृण्वतः सप्ताहश्रवणस्य काले हृदयग्रन्थिः छिद्यते, सर्वसंशयाः छिद्यन्ते, कर्माणि च क्षीयन्ते। यदा मनः पावनाय कथातीर्थे स्थिरं भवति, तदा केवलं मुक्तिरिति विद्वांसः वदन्ति। एवं वदति तस्मिन्नन्तरे दिव्यं विमानं वैकुण्ठवासिभिः परिवृतं, तेजसा दीप्तिमन्तं, तत्रैव समुपस्थितम्। सर्वेषां पश्यतां तत्र धुन्धुलीसुतः विमानमारोहति; विमानस्थांश्च वैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकर्णः इदं वचनमुवाच— "अत्र मम शुद्धश्रोत्रिणो बहवः सन्ति; कुतः सर्वेषामेकस्मिन्नेव काले दिव्यानि विमानानि न आगतानि? सर्वैः समं श्रवणं कृतम्; फलभेदः कुतः जातः? हरिभक्ताः तद्व्याख्यातु।" हरिदासाः ऊचुः— "इह श्रवणभेदात् फलभेदः जायते; सर्वे शृण्वन्ति, न तु सर्वे मननं कुर्वन्ति। तस्मात् आराधनादपि फलभेदो दृश्यते। यः गतोऽयं जीवः सप्तरात्रोपवासेन श्रवणं कृत्वा, मनसा च मननं ध्यानं च अकरोत्। यदज्ञानं स्थिरं न भवति, तत् विनश्यति; श्रवणं प्रमादेन नश्यति; मन्त्रः संशयेन नश्यति; पाठः च चञ्चलचित्तेन हन्यते। विष्ण्वनिष्ठं स्थानं नश्यति; अयोग्ये श्राद्धं नश्यति; अशास्त्रज्ञे दत्तं दानं नश्यति; कुलं दुष्कृत्येन नश्यति। गुरुवचने श्रद्धा, आत्मनि दैन्यभावः, मनोदोषजयं, कथायां च एकचित्तता— यानि चान्यानि, यदा सम्पद्यन्ते, तदा श्रवणफलं निष्पन्नं; कथायाः समाप्तौ सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयमेव तुभ्यं गोलोकं दास्यति। इत्युक्त्वा सर्वे हरिदासाः वैकुण्ठं जग्मुः। ततः परं मासे, गोकर्णः पुनः कथां प्रवर्तयामास; तेनैव सप्तरात्रं श्रवणं तैः कृतम्। हे नारद, कथासमाप्तौ यदभवत्, तदनु शृणु। हरिः स्वयम् भक्तैः विमानैश्च सह तत्र प्रादुरासीत्; तस्मिन्काले जयध्वनयः प्रणामाश्च बभूवुः। हरिः हृष्टात्मा पाञ्चजन्यशङ्खं निनादयामास; गोकर्णं परिष्वज्य, तमात्मसमं चकार। हरिः क्षणेनान्यांश्च श्रोतॄन् मेघश्यामान् पीताम्बरधरान् किरीटिनः कुण्डलिनश्चकार। तद्ग्रामवासिनः, अश्वपालचाण्डालजन्मानः अपि, गोकर्णस्य कृपया तदा दिव्यविमानैः स्थापिताः। ये हरीधाम गताः, यत्र योगिनः यान्ति, स गोपालः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप; कथाश्रवणेन तुष्टो भगवान् भक्तवत्सलः तत्रैव प्रस्थितवान्। यथा पुरा अयोध्यावासिनः रामेण समन्विताः, तथा कृष्णेन अपि ते गोलोकं नीताः, यद् योगिभिरपि दुरलभम्। तं लोकं, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न च सिद्धगणाः गच्छन्ति, ते भगवतकथाश्रवणेनैव अगच्छन्। वयं वदामः— सप्ताहयज्ञैः कथासु यत् तेजोमयं फलम् लभ्यते, तेनापि अधिकं— ये गोकर्णकथासम्बद्धानि अक्षराणि श्रोत्रैः पिबन्ति, ते गर्भस्थिताः अपि पुनर्जन्म न लभन्ते। वायुः, जलं, पत्रं भक्षयित्वा, तपसा शरीरं शोषयित्वा, दीर्घकालेन घोरैः तपोभिः, योगाभ्यासेन च, यत् पदं न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेनैव लभ्यते। महर्षिः शाण्डिल्यः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे स्थित्वा, ब्रह्मानन्दरसास्वादेन, एतां पुण्यां कथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारं शृण्वतः पापराशिः विनश्यति। श्राद्धकाले प्रयुज्यमाना पितॄन् तर्पयति; प्रतिदिनपाठेन मोक्षः सिध्यति, पुनर्जन्म न भवति। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं— षष्ठोऽध्यायः: श्रीमद्भागवतसप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः— सप्ताहश्रवणस्य विधिं वक्ष्यामः; साधारणतः सखिभिः वित्तेन च समारभ्यते इति स्मर्यते। ज्योतिषकं आहूय, शुभमुहूर्तं पृच्छेत्, विवाहवत् सर्वं द्रव्यसम्पादनं कुर्यात्। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुद्धाः, शुभाः, श्रवणारम्भाय योग्याः; ते मुक्त्यै सूचकाः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः वर्जनीयाः; ते परित्याज्याः। अन्ये सहचराः अपि नियुक्तव्याः, ये च प्रवृत्ताः। प्रत्येकदेशे यत्नेन संदेशः प्रेषणीयः— अत्र कथा भविष्यति, गृहीणः आगच्छन्तु। केचन हरिकथाः, अच्युतस्य स्तुतयः, दूरस्थाः; स्त्रीशूद्रादीनां शिक्षायाः व्यवस्था करणीयेत्यवगन्तव्यम्। प्रत्येकदेशे, ये विरक्तवैष्णवाः कीर्तने उत्सुकाः, तेषां पत्राणि प्रेष्यन्ते, तेषां लेखनं नियोज्यते। सप्तरात्रेण सुसज्जनसमागमः, स दुर्लभः; अत्र च कथा अद्भुतरसयुक्ता भविष्यति।