यदा बलरामः कुरुवंशीयैः कृतदुष्कृत्यैः प्रति क्षमां याचितः, तदा ते भयभीताः साश्रुपूर्णवदनाः, रामं जगदाधारं समुपेत्य, आत्मानां दुर्बुद्धित्वं स्वीकृत्य, नम्रभावेन प्रोचुः— “हे राम, सर्वाधार! तव शक्तिं न वयं जानिमः। अस्माकं अपराधं क्षमस्व, वयं हि मूढाः प्रमत्ताः च।” ते पुनः रामं प्रार्थयन्तः अवोचन्— “त्वमेव निर्भरः कारणं सृष्ट्यादीनां, त्वं जगदुत्पत्तिस्थितिलयस्य स्वातन्त्र्येन कर्ता। हे प्रभो, विद्वांसः इदं विश्वं तव लीलाविलासं मन्यन्ते; त्वं तैः क्रीडसि।” “त्वमेव, अनन्तरूप, सहस्रशीर्षा पृथिवीं शिरसि लीलया धारयन्, तस्याः भारं वहसि। प्रलयकाले, सर्वं जगत् त्वयि लीयते, त्वमेव तदा शेषः, अद्वितीयः, अप्रतिमः च अवशिष्यसे।” “हे प्रभो, तव क्रोधः लोकशिक्षार्थं, न द्वेषात् न च मत्सरात्; त्वं सतत्त्वधारणाय सदा सृष्टेः रक्षणे प्रवृत्तः।” “नमस्ते, सर्वभूतात्मन्, सर्वशक्तिधर, अक्षर, विश्वसृजः! त्वां नमामः, शरणं गतम्। त्वमेव सर्वं।” एवं शरणागतैः, भयभीतैः, कम्पमानैः, बलरामः सन्तुष्टः अभवत्। तान् अभयम् दत्त्वा, “म भैष्ठ” इति प्रीत्या अवोचत्। ततः दुर्योधनः बलरामाय दत्तवान् षष्ठिवर्षीयान् गजान्, द्वादशसहस्राणि अश्वान् च। पुनः षट् सहस्राणि सुवर्णरथान् सूर्यसमप्रभान्, सहस्रं कनीयसीनां, हाररहितानां दासीनां च दत्तवान्। एतानि सर्वाणि बलरामः, सात्वतानां श्रेष्ठः, पुत्रेण स्नुषया च सह, मित्रैः पूजितः स्वीकृत्य, तत्रातः निर्गतः। तदनन्तरं हलायुधः स्वनगरं प्रविष्टः, स्वबन्धुषु स्निग्धहृदयः, यदुवंशीयसभायां कुरुषु कृतानि कर्माणि प्रकटयामास। अद्यापि सा नगरी, रामस्य वीर्यचिह्नेन शोभिता, गङ्गायाः दक्षिणे, सर्वैः दृश्यते, उन्नता स्थितिः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे उत्तरभागे, “हस्तिनापुरनिग्रह-रूप-सङ्कर्षणविजयः” इति अष्टषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीशुकः कथयति— श्रीनारदः, कृष्णेन नरकासुरः हतः, बह्वीः स्त्रियः एकेनैव कृष्णेन परिणीताः इति श्रुत्वा, कृष्णस्य गृहकार्यं द्रष्टुम् इच्छन् द्वारकां प्रति प्रस्थितः। अद्भुतं तद् यत्, एकेन देहेन, कृष्णः एकस्मिन्नेव काले, अष्टसप्तत्युत्तरद्विसहस्राणि स्त्रियः स्वस्वगृहे परिणीतवान्। द्वारकां द्रष्टुम् उत्सुकः दिव्यः नारदः तत्र आगतः, यत्र उद्यानानि, वनानि, पुष्पितानि, पक्षिसमूहैः ब्राह्मणैः च घोषितानि। तत्र सरांसि, पूर्णविकसितनीलोत्पलैः, कुमुदैः, शतदलैः, दिव्यैः च, दीर्घकण्टकैः पूरितानि, हंसक्रौञ्चनिनादैः गुञ्जितानि। नगरी च, नवशतसहस्राणि स्फटिकरजतप्रासादैः, महामारकतसदृशैः, सुवर्णरत्नमण्डनैः शोभिता। मार्गाः, वीथ्यः, चत्वराः, विपणयः च पृथक्; रम्यसभागृहाणि, दिव्यदेवालयैः सह स्थितानि; मार्गाः, प्राङ्गणानि, गल्यः, द्वाराणि उदकेन सिक्तानि; पताकाः, ध्वजाः च सूर्यतापं वारयन्ति। अन्तर्गतं रम्यं गृहं, गृहस्थैः पूजितम्; तत्र हरिः स्वकौशलं पूर्णरूपेण प्रकटितवान्, तुष्टेन त्वष्ट्रा निर्मितमिव। नारदः षोडशसहस्राणि रम्याणि गृहाणि मध्ये एकं प्रविष्टः, यत् कृष्णपत्नीभूतस्य गृहस्य महत्। तत्र प्रविष्टः, प्रवालस्तम्भैः, शिलाजीतवद्भूमिना, नीलमणिपट्टैः, वैदूर्यदीवार्थैः, भूमिः अद्वितीयप्रभया उज्ज्वलिता। तत् गृहं, त्वष्ट्रा निर्मितं, मुक्तासूत्रैः छत्रैः, रत्नैः, दन्तैः च भूषिताः आसनैः शय्याः च शोभमानम्। तत्र दास्यः, दिव्यवस्त्रधारिण्यः, हाररहिताः; पुरुषाः च, उत्तमवस्त्रैः, कञ्चुकैः, पगडैः, रत्नकुण्डलैः युक्ताः। रत्नदीपप्रभया तमः नष्टम्; विविधबाल्कन्यः मध्ये मयूराः नृत्यन्ति; धूपः, नैवेद्यः च व्यवस्थितः; गम्भीरबुद्धयः निर्गमनं दृष्ट्वा, उच्चैः गीतानि गायन्ति। तत्र, सहस्रदास्यः मध्ये, गुणरूपयौवनवस्त्रसमानेषु, नारदः कृष्णपत्नीं, सात्वतपतिं स्वर्णचामरम् वीजयन्तीं ददर्श। तं दृष्ट्वा, धर्मधुर्येषु श्रेष्ठः श्रीभगवान्, शय्यायाः समुत्तस्थौ, मणिमुकुटेन ऋषेः पादयोः प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, स्वासने समागतं स्वागतं चकार। स ऋषेः पादौ प्रक्षालयित्वा, तद्वारि स्वशिरसि स्थापयामास; यः विश्वगुरुः, पुण्यः च, ब्रह्मण्यदेवः इति प्रसिद्धः, तस्य पादपुण्यं तीर्थसारम्। ऋषिं सत्कार्य उपविश्य, नारायणः, नरेषु मित्रः, मधुरं, मितं च वाक्यं, शास्त्रानुसारं अवोचत्— “भगवन्, किं ते कर्तव्यमस्ति? किं वयं ते करिष्यामः?” नारदः प्रत्युवाच— “हे लोकनाथ! सर्वेषु लोकेषु तव मैत्री, दुर्जनेषु निग्रहः, आश्चर्यं न; लोकहिताय तव अवतारैः जगद् रक्ष्यते, तद् वयं जानिमः।“ “तव चरणद्वयं, यत् जनानां मोक्षदं, ब्रह्मादिभिः गम्भीरबुद्धिभिः हृदि चिन्त्यं, पतितानां संसारकूपे आधारभूतं, दृष्ट्वा अहं विचरामि, स्मरणं ते कृपया प्रदत्तु।” अन्यस्मिन दिने, नारदः अन्यस्य कृष्णपत्नीगृहं प्रविष्टः, योगिनां योगमायां द्रष्टुम् इच्छन्। तत्र कृष्णः, प्रियया, उद्धवेन च सह, अक्षैः क्रीडन्, नारदं उत्थाय, आसनं दत्त्वा, पूजां च कृत्वा, भक्त्या सत्कारयामास। तं कृष्णः, अज्ञः इव, पप्रच्छ— “कदा आगतः, भगवन्? अस्माकं अपूर्णानां, पूर्णानां प्रति किं कर्तव्यम्?” ततः, “ब्राह्मण! तव दिव्यजन्म कथय,” इति उक्त्वा, नारदः विस्मितः, तस्मात् गृहात् अन्यं गृहम् अगच्छत्। तत्र अपि गोविन्दः पुत्रैः सह क्रीडन् दृश्यते; अन्यत्र स्नानाय सज्जः। यत्रापि, कृष्णः अग्नौ होमं कुर्वन्, पञ्चविधैः यज्ञैः यजन्, ब्राह्मणान् भोजयन्, अवशिष्टं स्वयं खादन्। सन्ध्याकाले, अन्यत्र कृष्णः वेदान् जपन्, वाक् संयम्य उपविष्टः; अन्यत्र धनुर्धारणेन, शस्त्रशास्त्रमार्गे विचरन्। क्वचित् अश्वैः, गजैः, रथैः च सह, बलरामेन सह गच्छन्; अन्यत्र शय्यायां उपविष्टः, सूभिः स्तुतः। क्वचित् उद्धवादिभिः मन्त्रिभिः मन्त्रयन्; अन्यत्र जलक्रीडायाम्, शृंगारितमहिलाभिः परिवृतः। क्वचित् सुवर्णभूषितगाः ब्राह्मणेभ्यः ददाति; अन्यत्र शुभपुराणकथाः शृणोति। एवं श्रीनारदः, कृष्णस्य योगमायाविलासं, गृहकार्यं च, सर्वत्र विचरन्, अद्भुतं, दिव्यं च, साक्षात् दृष्टवान्।