यथा अग्निः दारूणि दहति, तथा श्रवणं, चाहे वाच्यं, मनसि, वा कर्मणा कृतं, सदा पापान् दहति, स्नेहयुक्तं वा शुष्कं, लघु वा गुरु, सर्वथा। भारतभूमौ, विद्वत्सु, देवसभायाम्, ये जनाः भगवतो कथा न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् इति घोषितम्। शरीरस्य रक्षणं, पुष्टं, स्थूलं, स्थिरं न च, शुकस्य उपदेशं न शृण्वन्, तस्य रक्षणस्य किम् प्रयोजनम्? एतत् शरीरं अस्थिप्रस्तरम्, स्नायुभिः बद्धम्, मांस-रुधिर-लेपितम्, त्वचा आवृतम्, दुर्गन्धयुक्तम्, मूत्र-शकृत्-पात्रम्। जरा, दुःख, कर्मफलैः पीडितम्, रोगगृहः, दुःखयुक्तः, पूर्तिम् कष्टम्, सहनम् कष्टम्, भ्रष्टः, दोषयुक्तः, क्षणिकः। अन्ते कृमि-शकृत्-भस्मान्तम्, तादृशं शरीरम् अस्थिरकर्मणा किं नित्यं सिद्ध्यति? प्रातः कृतं भोजनं सायं नष्टम्; तादृशं भोजनपुष्टं शरीरं नित्यत्वं प्राप्तुं न शक्यते। सप्तदिने श्रवणेन हरिः अस्मिन् लोके सम्प्राप्यते; दोषनिवृत्त्यर्थं, एतदेव साधनम्। जलबिन्दुवत्, जीविषु कीटवत्, ये न भगवतो कथा शृण्वन्ति, तेषां जन्म मृत्याय एव। शुष्कवेतसग्रन्थिः यत्र विदारितः, तत्र अद्भुतम्; हृदयग्रन्थिः श्रवणेन विदारितः, तत्र किम् अद्भुततरम्। सप्तदिने श्रवणेन हृदयग्रन्थिः विदारितः, सर्वसन्देहाः छिन्नाः, कर्मक्षयः सम्प्राप्तः। मनः यदा पावनायाम् भगवतकथायां स्थिरम्, तदा मुक्तिः एव विद्वद्भिः घोषितम्। एवं भाषमाणे, तस्मिन् काले दिव्यः विमानः आगतः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजः प्रकाशयन्। सर्वे पश्यन्तः, धुन्धुलीपुत्रः विमानम् आरोहति; तत्र वैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकर्णः इदं वचनम् उवाच। गोकर्णः उवाच – अत्र मम शुद्धश्रोता बहवः सन्ति; सर्वेषां एकस्मिन्काले दिव्यविमानाः किम् न आगच्छन्ति? श्रवणं सर्वैः समं कृतम्; फलभेदः किम् उत्पन्नः? हरिभक्ताः वदन्तु। हरिसेवकाः ऊचुः – फलभेदः श्रवणभेदात्; सर्वे शृण्वन्ति, परन्तु मननम् सर्वे न कृतवन्तः। अतः, पूजायामपि फलभेदः दृश्यते, हे श्रद्धालु। गतः आत्मा सप्तरात्रम् उपवासेन श्रवणं कृतवान्, गम्भीरमननं च ध्यानं च कृतवान्। दृढं ज्ञानं यदि नास्ति, तदा नश्यति; श्रवणं प्रमादेन नष्टम्; मन्त्रः संशयेन नष्टः; पाठः चञ्चलमनसा नष्टः। विष्णुपूजायाम् अपूज्यस्थानम् नष्टम्; श्राद्धम् अपात्रे नष्टम्; दानम् अशास्त्रज्ञे नष्टम्; कुलम् दुर्वृत्तैः नष्टम्। गुरुवचनस्य श्रद्धा, आत्मन्य विनयः, मनोदोषविजयः, कथायाम् एकचित्तता—एते यदि साधिताः, तदा श्रवणफलं लभ्यते; कथान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयम् तुभ्यं गोलोकं दास्यति; इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः पुनः कथाम् आरभत; पुनः सप्तरात्रम् श्रवणम् कृतम्। हे नारद, कथान्ते यत् अभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयम् भक्तैः विमानैः सह तत्र प्रकटितः; तदा जयध्वनिः नमस्कारः च अभवत्। हरिः हर्षेण पाञ्चजन्यं शङ्खम् निनादयामास; गोकर्णं आलिङ्ग्य, तं आत्मवत् कृतवान्। हरिः अन्यान् श्रोतॄन् तदा श्यामवर्णान् मेघसमानान् कृतवान्, पीतवस्त्रधारिणः, मुकुट-कुण्डल-शोभितान्। ग्रामवासिनः अपि, अश्वपाल-चाण्डाल-जातान्, गोकर्णस्य कृपया दिव्यविमानैः स्थापितः। ये हरिलोकं गताः, यत्र योगिनः यान्ति, तं गोपालः गोकर्णसहितः गोलोकं प्राप्तः; कथाश्रवणेन तुष्टः भगवान् भक्तवत्सलः तत्रतः निर्गतः। यथा अयोध्यावासिनः रामेण एकत्रिताः, तथा कृष्णेन गोलोकं नीताः, यद् योगिनां दुर्लभम्। तं लोकम्, यत्र सूर्यः, चन्द्रः, सिद्धाः न गच्छन्ति, तं भगवतकथाश्रवणेन प्राप्तवन्तः। इह घोषयामः – सप्तदिने यज्ञकथायां किम् तेजस्वी फलम्? ये गोकर्णकथास्य अक्षराणि शृण्वन्ति, गर्भस्थाः अपि पुनः न जायन्ते। वायुः, जलम्, पत्रम् उपयुज्य, तपसा शरीरं शोष्य, दीर्घकालं उग्रतपः, योगाभ्यासैः, तद् स्थानम् न लभ्यते, यद् सप्तदिने श्रवणेन लभ्यते। महर्षिः शाण्डिल्यः, ऋषिसारः, चित्रकूटे स्थितः, ब्रह्मानन्देन तत्र कथाम् पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारम् श्रवणेन पापसमूहः विनश्यति। श्राद्धे प्रयुक्ता, पितृभ्यः तृप्तिः लभ्यते; नित्यपाठेन मोक्षः, पुनरावृत्तिः नास्ति। श्रीमद्भागवतस्य महात्म्ये – षष्ठोऽध्यायः – सप्तदिने श्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः – सप्तदिने श्रवणविधिं वक्ष्यामः; साधारणतः, सखिभिः, संपद्भिः सह, कृत्यं स्मृतम्। ज्योतिषाचार्यं आह्वयेत्, शुभकालं पृच्छेत्, विवाहवत् सर्वसंपत्तिं व्यवस्थितुम्। नभस्, आश्विन, ऊर्ज, मार्गशीर्षमासाः शुभाः, पवित्राः; तेषु मासेषु श्रवणारम्भः मोक्षदः श्रोतृभ्यः। अन्ये मासाः ब्राह्मणैः त्याज्याः; तान् सर्वथा परित्यजेत्। अन्यान् सखीन् तत्र नियुक्त्वा, यः यत्नशीलः सः नियुक्तव्यः। एवं भगवतो भागवतकथायाः श्रवणस्य महत्त्वं, फलम्, विधिः च, शुद्धहृदयैः भक्तैः श्रवणीयम्।