निश्चितं, इमे दुष्टाः विविधगर्वसमुत्थिताः शान्तिं न इच्छन्ति; तेषां संयमः दण्डः, यथा पशूनां दण्डः भवति। अहम् शान्तिकामः इह आगतः, क्रुद्धान् यादवांश्च कृष्णं च सौम्यभावेन प्रशम्य। किन्तु, इमे मूढबुद्धयः कलहप्रियाः दुष्टाः पुनः पुनः मां अवमान्य, गर्विताः अपमानपूर्णं वचनं वदन्ति। नु, उग्रसेनः बलवान् भोज-वृष्ण्यन्धकाधिपः, यस्य आज्ञायाम् इन्द्रः अन्ये च लोकपालाः वर्तन्ते। सः, येन सुधर्मा सभायां प्रविष्टा, पारिजातः अमरलोकात् आनीतः उपभुक्तः, न नूनं राजासनाय अयोग्यः। यस्य पादयोः श्रीः स्वयम् उपचरति, सर्वेश्वरी, सः नु राजोपचाराणां पात्रम्? यस्य पदकमलधूलिः सर्वलोकपालमुकुटैः धृतम्, तीर्थेषु तीर्थतमः पूजितः; ब्रह्मा, शिवः, अहम् च तस्य अंशांशाः, श्रीः च दीर्घकालं तं सेवते—तस्य राजासनं कुत्र? यादवाः कुरुभिः दत्तां भूमिं उपभुञ्जते, वयम् च पादत्राणवत्, कुरवः शिरोमुकुटवत्। अहो, को वा सहनं वा उपदेशं कुर्यात्, ये समृद्ध्याभिमानात् मद्यवत्, तेषां वचनानि असंगतिः, कठोराणि च? क्रुद्धः सः उक्तवान्—"अद्य अहम् पृथिवीं कौरववर्जितां करिष्यामि!" इत्येव, हलं गृहीत्वा, त्रिलोकदाहाय समुत्तिष्ठन्। हलाग्रेण सः हस्तिनापुरं विदार्य, रोषात् तां गङ्गायां आकर्षन्, प्रहाराय उद्युक्तः। नगरी गङ्गायां आकृष्टा, जलवर्त्मनि नौका इव भ्रमन्ती, कौरवाः तां दृष्ट्वा भीतिम् आपन्नाः। जीवितकामाः कौरवाः स्वजनैः सह, लक्ष्मण-साम्बं पुरस्कृत्य, भगवतः शरणं ययुः, अञ्जलिपुटैः प्रणम्य। "हे राम, सर्वाधार, तव शक्तिं न जानिमः; क्षमस्व अपराधं, वयं मूढाः विमूढबुद्धयः। त्वमेव कारणं, निर्भरं, सृष्टि-स्थिति-लयस्य; लोकाः तव क्रीडनकानि, त्वं तैः क्रीडसि। त्वमेव, अनन्त, भूमिं शिरसि सहस्रशिरसा धारयसि, मुकुटे लीलया स्थापयसि; अन्ते सर्वं तव आत्मनि लीयते, त्वमेव शेषः, अद्वितीयः। भगवन्, तव क्रोधः लोकशिक्षायै, द्वेषाभावात्; सत्त्वधारकः सदा भूतसङ्ग्रक्षणे प्रवृत्तः। नमः सर्वभूतात्मने, सर्वशक्तिधराय, अक्षराय; विश्वसृजे, त्वां शरणं गताः स्मः।" शुकः उवाच—एवं शरणागतैः, भीतैः कम्पमानैः, बलरामः प्रसन्नः, तान् निर्भयता दत्त्वा "मा भैः" इत्युक्तवान्। दुर्योधनः दत्तवान् षष्टिवर्षीयान् गजान्, द्वादशसहस्राणि अश्वान्। षट्सहस्राणि सुवर्णरथान् सूर्यसमान्, सहस्रं कञ्चुकवतीनां दासीः कन्याप्रियः। सर्वं स्वीकार्य, भगवान् सात्वतानां श्रेष्ठः, पुत्र-कलत्रसहितः, मित्रैः पूजितः, निर्गतः। ततः हलायुधः स्वपुरीं प्रविष्टः, स्वबन्धुषु स्नेहपूर्णहृदयः; यादवसभाायां कुरुषु कृतानि कर्माणि कथितवान्। अद्यापि सा नगरी, रामबलस्य चिन्हेन युक्ता, गङ्गायाः दक्षिणे उन्नता, सर्वैः दृश्यते। एवं संकर्षणस्य हस्तिनापुरमाकर्षणरूपविजयः, श्रीमद्भागवतपुराणस्य दशमस्कन्धस्य उत्तरभागे, अष्टषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। शुकः उवाच—भगवतो गृहेषु आचारः, यथा नारदेन कृतः। नारदः, कृष्णेन नरकासुरः हतः, बहवः स्त्रियः एकेनैव विवाहिताः इति श्रुत्वा, तद् द्रष्टुम् इच्छन्। आश्चर्यं यत्, एकेन शरीरेण अष्टसहस्रद्विशत् स्त्रियः स्वगृहेषु विवाहिताः। द्वारकां द्रष्टुम् उत्सुकः, दिव्यः नारदः तत्र आगतः, यत्र उद्यानानि कुसुमितानि, पक्षिसमूहैः ब्राह्मणैः च घोषितानि। सरांसि पूर्णविपुलनीलोत्पलैः, कुमुदैः, शतदलैः, कुमुदैः शोभितानि, शारदः, बकाः च घोषयन्ति। नगरी नवशतसहस्रैः स्फटिकरजतप्रासादैः, महामारकतवत्, सुवर्णरत्नोपस्करैः भूषितैः शोभिता। मार्गाः, वीथ्यः, चत्वराः, विपण्यः पृथग्भूताः; सुन्दरसभागृहाणि, दिव्यदेवालयानि; मार्गप्रांगणपथद्वाराणि जलैः सिक्तानि, पताकाध्वजैः सूर्यनिवारणम्। अन्तः, गृहिणां पूजितं दिव्यगृहं, यत्र हरिः स्वकौशलं पूर्णं दर्शितवान्, त्वष्टृकृतमिव। सः षोडशसहस्रेषु शोभितेषु गृहेषु एकं प्रविष्टवान्, यद् शौर्यपत्नीभूतं महद् गृहं। तत्र प्रवालस्तम्भैः, श्रेष्ठलाजवार्जमणिभूमिः, नीलमणिपट्टिकाः, भूमिः अतिशयदीप्त्या शोभिता। त्वष्टृकृतानि मुक्तासूत्रयुक्तानि छत्राणि; आसनानि, शय्यानि, रत्नैः दन्तैः च भूषितानि। दासीः शोभनवस्त्रधारिण्यः, कञ्चुकवतीः, पुरुषाः उत्तमवस्त्रैः, काञ्चनपट्टैः, मुकुटैः, रत्नकुण्डलैः भूषिताः। रत्नदीपज्योतिः तमः निवारयति; विविधबाल्कन्यः, नृत्यन्तः मयूराः, धूपनैवेद्याः, गम्भीरबुद्धयः निर्गमं दृष्ट्वा घोषयन्ति। तत्र, सहस्रदासीषु गुणरूपयौवनवस्त्रसमानेषु, ऋषिः रत्नहस्तचामरयाः भगवान् सात्वतानां नाथं रानीं विलोमन्। दृष्ट्वा, धर्मधामिनं भगवन्तं शय्यायाः उत्थाय, मुकुटमस्तकं ऋषेः पादयोः नमत्, अञ्जलिपुटं कृत्वा, स्वासने स्वागतम् अकरोत्। ऋषेः पादौ अपि अपि प्रक्षालयन्, ताम् जलं स्वमस्तके स्थापयन्, यद्यपि सः जगद्गुरुः, धर्मनिधिः; तस्य पादधूलिः 'ब्रह्मण्यदेव' इति प्रसिद्धा, परमतीर्थं इति।