सः तदा स्वभ्रातरं गोकर्णं सस्नेहम् अभिवन्द्य प्राह—“भगवन्, भवतः कृपया मम बन्धनं च प्रेतत्वदोषः च विनष्टः। धन्यं भागवतकथाश्रवणं यत् प्रेतयोनिसन्तापं नाशयति; धन्यं सप्ताहश्रवणं यद् कृष्णधामप्राप्तिफलप्रदम्। सप्ताहश्रवणसमये सर्वपापानि कम्पन्ते; अस्याः कथायाः श्रवणेन शीघ्रं मोक्षः लभ्यते। यत् पापं वाक्-मनः-कायैः, स्निग्धं रूक्षं, लघु गुरु वा कृतं, तस्य श्रवणेन दाहः भवति, यथा वह्निना इन्धनस्य। भारतेऽस्मिन्महाभूमौ, मुनिसत्सङ्गे, देवसभायां च, ये भागवतकथां न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् इति निगद्यते। किं तु तद्विना अस्थिरदेहस्य, पुष्टस्य, स्थूलस्य, रक्षणेन? शुकशास्त्रश्रवणं विना कस्य लाभः? अस्य देहस्य हि—अस्थिपञ्जरस्य, स्नायुग्रन्थिसम्बद्धस्य, मांसशोणितलेपितस्य, त्वगाच्छादितस्य, दुर्गन्धस्य, मूत्रपुरीषपात्रस्य—किं स्थैर्यम्? अयं च देहः जरया, शोकैः, कर्मफलैः, रोगैः, दुःखैः, दुष्पूरः, दुःसहः, दूषितः, दोषयुक्तः, क्षणभङ्गुरः च। कृमिपूयभस्मान्तः अस्य देहस्य; तेन अस्थिरकर्मणा किम् अविनाशि सिध्यति? यत् प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति, तेन पोषिते देहे किं स्थैर्यम्? सप्ताहश्रवणेन हि अस्मिन्लोके हरिः लभ्यते; तस्मात् दोषनाशाय एष एव उपायः। यथा जलबिन्दवः, यथा जन्तुषु कीटाः, तथा ये भागवतकथाश्रवणहीनाः, ते केवलं मरणाय जायन्ते। शुष्कवेणुग्रन्थे यत्र विदारणं अद्भुतं, तथापि हृदयं यद् भागवतश्रवणेन विदीर्यते, तत् कितना अद्भुतम्! सप्ताहश्रवणसमये हृदयग्रन्थिः छिद्यते, सर्वसंशयाः नश्यन्ति, कर्मक्षयोऽपि भवति। यदा चित्तं भागवततीर्थे, संसृतिमलधावने, प्रतिष्ठितं भवति, तदा केवलं मोक्षः इति पण्डितैः कथ्यते। एवं वदति तस्मिन् क्षणे, दिव्यः विमानः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजसा दीप्यमानः, आगतः। सर्वे दृष्टवन्तः—धुन्धुलीपुत्रः विमानमारोहति; तत्र वैष्णवान् दृष्ट्वा गोकर्णः उवाच— “अत्र मम बहवः शुद्धश्रावकाः सन्ति; कुतः सर्वेषां न विमाना एकस्मिन्काले आगताः? सर्वे समं श्रुतवन्तः; कुतः फले भेदः जातः? हरिभक्ताः व्याख्यातु।” हरिदासाः ऊचुः—“श्रोतृणां भेदः श्रवणभेदात्; सर्वे शृतवन्तः, न तु सर्वे मननशीलाः। तस्मात् पूजायामपि भेदः जायते, हे नम्र। प्रेतात्मा सप्तरात्रोपवासश्रवणं च, मननं च, एकचित्तत्वं च कृतवान्। अप्रबला विद्या नश्यति, प्रमादात् श्रवणं नश्यति, संशयात् मन्त्रः नश्यति, विक्षिप्तचित्तात् जपः नश्यति। विष्ण्वनिष्ठे स्थले नाशः, अपात्रे श्राद्धे नाशः, अशास्त्रज्ञे दाने नाशः, कुलं च दुष्कृत्य नश्यति। गुरुवाक्ये श्रद्धा, स्वान्तर्नम्रता, मनोदोषविजयः, कथायां अविचलश्रद्धा—एतेषां साधनेन श्रवणस्य फलं लभ्यते; कथान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयमेव तुभ्यं गोलोकं दास्यति।” इत्युक्त्वा सर्वे हरिदासाः वैकुण्ठं जग्मुः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः पुनः कथा प्रवर्तयामास; पुनः सप्तरात्रश्रवणं तैः कृतम्। हे नारद, कथान्ते यदभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयं तत्र भक्तैः विमानेषु च सहितः प्रादुरभवत्; तस्मिन् काले जयशब्दाः नमस्काराश्च अभवन्। हरिः स्वयम् आनन्देन पाञ्चजन्यशङ्खं निनाद्य, गोकर्णं आलिङ्ग्य, तमात्मसदृशं चकार। सः हरिः अन्यान् श्रोतृन् अपि त्वरया मेघश्यामान् पीताम्बरधरान् किरीटिनः कुन्डलिनश्च चकार। यावत् ग्रामवासिनः, अश्वपालचाण्डालजातयः अपि, गोकर्णस्य कृपया तदा दिव्यविमानेषु स्थापिताः। ये हरिधाम प्रापिताः, यत्र योगिनः यान्ति, तं गोपालकं गोकर्णेन सह गोलोकं प्रापुः; कथाश्रवणेन तुष्टः भक्तवत्सलः भगवान् हरिः जगाम। यथा पुरा अयोध्यावासिनः रामेण एकत्रिताः, तथा कृष्णेन अपि गोलोकं नीताः, यं योगिनः अपि दुर्लभम्। तस्मिन् लोके, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धाः गच्छन्ति, ते भागवतश्रवणेन अगच्छन्। इह वयं वदामः—सप्ताहयागैः कथासु यत् तेजस्वि फलं प्राप्यते, तदेव गोकर्णकथामृतपानैः, गर्भवासिनोऽपि पुनः न जायन्ते। वातजलपत्रभक्षणैः, शरीरक्षयतपसा, दीर्घसाधनयोगेन, न तदवाप्तव्यं यत् सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। शाण्डिल्यऋषिः अपि, मुनिश्रेष्ठः, चित्रकूटे वसन्, ब्रह्मानन्देन निमग्नः, एतां पुण्यां कथां पठति। एषा कथा परमपवित्रा; एकवारम् अपि श्रवणेन पापसमूहं नाशयति। श्राद्धे प्रयुक्ता पितॄन् तर्पयति; नित्यपाठेन मोक्षं ददाति, पुनरावृत्तिः नास्ति। श्रीमद्भागवतस्य महात्म्यम्—षष्ठोऽध्यायः: सप्ताहश्रवणविधिः। कुमाराः ऊचुः—“अधुना सप्ताहश्रवणस्य विधिं वक्ष्यामः; सामान्यतः सखिभिः धनैश्च सहितं कृत्यते इति स्मृतम्।