द्विविदस्य पतनकाले, भूमिः साकं वृक्षैः सत्रासमना कम्पिता, हे कुरुपुङ्गव, यथा पर्वतो वातेन विकम्प्यते, यथा वा नौः सलिले चलिता। तस्मिन्नवसन्ने, दिवि देवाः सिद्धाः महर्षयश्च जयशब्दैः, नमःशब्दैः, साधु साध्विति घोषैश्च निनदन्तः, पुष्पवृष्टिं च कृत्वा, तं स्तुवन्तः समुत्सुकाः सञ्जग्मुः। एवं द्विविदं लोकविनाशकं हत्वा, भगवान् जनैः स्तूयमानः स्वनगरं प्रविवेश। एवं दशमस्कन्धस्य द्वितीयभागे ‘द्विविदवधः’ नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अथ सांभस्य विवाहकथाः, बलरामस्य च हस्तिनापुरनिग्रहे प्रकरणम् आरभ्यते। कौरेयाः कोपाविष्टाः ऊचुः — “अयं बालः दुष्टः, अस्मान् अवज्ञाय, अनिच्छन्तीं कन्यां बलात् गृहीत्वा नीतवान्। एनं दुर्मदं बध्नीमहि; किं वृष्णयः करिष्यन्ति? ये अस्मदनुग्रहेण प्राप्तां भूमिं भुञ्जते। यदि वृष्णयः शृण्वन्तः स्वपुत्रं बद्धमिति आगच्छेयुः, तेषां गर्वो भग्नः स्यात्, ते च शमितप्राणवत् शान्ताः स्युः।” एवं कर्णः शलः भूरिः यज्ञकेतुः suyodhanaśca, पितृभिः सह, सांभं बन्धुम् उद्यताः। धार्तराष्ट्रान् पृष्ठतः आगच्छतः दृष्ट्वा, सांभः महारथः स्वर्णमय्यां धनुषि गृहीत्वा, सिंह इव एकाकी स्थितः। ते कोपसमन्विताः तम् अपहरितुम् इच्छन्तः, “तिष्ठ तिष्ठ” इति घोषयन्तः, कर्णादयः बाणवृष्ट्या तं अभ्यवर्षन्। स तु यदुकुलोत्पन्नः कुरुषु श्रेयांस्, तैः पीड्यमानः अपि, सिंहः लघुजनैरिव, न मृष्यते स्म। स धनुर्धरः स्वमुत्तमं धनुः सज्जीकृत्य, कर्णं सह षड्रथीन् एकैकेन पृथक् च बाणैः विव्याध। चतुर्भिः अश्वान्, एकैकं सारथिं, महारथांश्च यथायोग्यं बाणैः ताडयामास। तेन तस्य वीर्यं समादृतम्। परन्तु ते कुरवः, सांभस्य रथं भग्नम् अकुर्वन् — चतुर्भिः अश्वान्, एकेन सारथिं, अन्येन धनुः छित्त्वा, तम् अरथं चक्रुः। ततः तं बद्ध्वा, दुःखेन संग्रामे जेत्वा, विजिगीषवः कुरवः, राजपुत्रं स्वकन्यया सह, स्वपुरं विविशुः। एवं नारदात् वृत्तान्तं श्रुत्वा, हे राजन्, वृष्णयः कोपिताः अभवन्; उग्रसेनप्रेरिताः कुरुषु प्रतियातुम् उद्यताः। तदा बलरामः, शस्त्रपाणीन् वृष्णिप्रमुखान् शमयित्वा, कुरुवृ्ष्ण्योर्युद्धं न इच्छन्, कलिमपनीय, शान्तिकामः अभवत्। सः शुभ्ररथेन, ब्राह्मणैः स्वजनैश्च परिवृतः, इव नक्षत्रैः सोमः, हस्तिनापुरं प्रायात्। गजाह्वयं गत्वा, बहिर्वनान्ते स्थित्वा, उद्धवम् धृतराष्ट्रस्य समीपं प्रेषयामास। उद्धवः, अम्बिकासुतं, भीष्मं, द्रोणं, बाह्लीकं, दुर्योधनं च, विधिवत् प्रणम्य, रामागमनं न्यवेदयत्। तं प्रियतमं मित्रं समागतं श्रुत्वा, ते परमसन्तुष्टाः अभवन्; सत्कृत्य, पुण्यद्रव्यैः साकं, सर्वे तं समुपजग्मुः। विधिपूर्वकं बलरामं सम्पूज्य, गोदक्षिणां जलं च समर्प्य, ये तद्विभूतिं जानन्ति, शिरसा प्रणेमुः। यदुबंधूनां कुशलं श्रुत्वा, स्वस्त्ययनं कृत्वा, ततः रामः निर्भयम् उक्तवान् — “यद् उग्रसेनः, पृथिव्याः स्वामी, आज्ञापयति, तत् अविचलितचेतसा शृणुत, शीघ्रं चाचरितव्यम्। भवन्तः बहवः सन्तः, धर्मिष्ठं सांभं अधर्मेण बद्धवन्तः; एषः सगौरवः बन्धूनां हेतुना मया सह्यते।” एवं बलरामस्य वीर्ययुक्तं वचनं श्रुत्वा, कौरवाः रोषेण, गर्वेण च, प्रत्युवाचुः — “हाह! आश्चर्यम् इदं — कालस्य गतिः अनिवार्या, यः शिरसि मुकुटं धारयन् पादत्राणानि च स्थापयति। एते यदवः, यौवनसंपन्नाः, सहशयनासनभोजनाः, अस्माभिः समीकृताः, राजासनं च दत्तम्। ते चाम्बरचामरशंखच्छत्रमुकुटासनशय्यादीनि अस्मदवज्ञया भुञ्जते। पर्याप्तं यदवेषु राजलक्ष्म्या अंकितेषु, अस्मदनुग्रहेण समृद्धेषु, ते अद्य अस्मान् आज्ञापयन्ति निर्लज्जाः। इन्द्रः अपि, भीष्मद्रोणार्जुनादिभिः सह, अस्मदनुज्ञां विना किंचित् न हरेत्, यथा सिंहः कानने मृगमांसम्।” श्रीबादरायण उवाच — जन्मबन्धुवित्तमदेन विवृद्धगर्वाः, हे भारतश्रेष्ठ, ते दुष्टाः, रामेण तिरस्कार्य, नगरं विविशुः। कुरूणां दुष्टतां श्रुत्वा, तेषां चापमानवचनानि, अच्युतः कोपाविष्टः, विकृताननः, पुनः पुनः हसन्नुवाच — “नूनम् एते, विविधगर्वसमन्विताः, शमं न कामयन्ते; तेषां निग्रहः दण्डवत् पशूनाम्। अहं शमायात्र, क्रुद्धान् यदून् कृष्णं च शमयित्वा। एते मूढाः, कलहप्रियाः, दुष्टाः, पुनः पुनः मां अवज्ञाय, गर्वसमन्विताः, तिरस्कारवचनानि उक्तवन्तः। किम् उग्रसेनः, भोजवृष्ण्यन्धकानां स्वामी, न बलवान्? यस्याज्ञां इन्द्राद्याः अपि पालयन्ति। येन सुदर्मा सभां प्रविष्टा, पारिजातोऽमृतलोकात् आनयितः, सः किं न राजासनार्हः? यस्य पादयोः श्रीः स्वयं सेवते, सर्वेश्वरी, सः किं न राजलक्ष्म्यादिभिः पूज्यः?” एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहंससंहितायां, सांभविवाहे, बलरामस्य हस्तिनापुरनिग्रहे च, कथा प्रवहति।