द्वितीयदिने सायं द्वितीयग्रहणम् अभवत्; तृतीयदिने अपि सायं तृतीयग्रहणम् अभवत्। एवं सप्तदिवसानां मध्ये सप्तग्रहणानि क्रमशः भगवतः कथायाः श्रवणेन भग्नानि। द्वादशस्कन्धानां श्रवणात् सः प्रेतभावं त्यक्त्वा दिव्यरूपं धारयामास। तद्रूपेण सः तुलसीमालया भूषितः पीतवाससम् मेघश्यामः किरीटी कर्णाभरणयुक्तः अभवत्। सः त्वरितं गोकर्णं भ्रातरं प्रणम्य उवाच – "तव करुणया अहं बन्धनात् प्रेतत्वदोषात् विमुक्तः।" भगवतकथाया वार्ता धन्या, या प्रेतानां दुःखं नाशयति; सप्ताहश्रवणं अपि धन्यम्, यत् कृष्णलोकप्राप्तिफलदं। सप्ताहश्रवणसमये सर्वपापानि कम्पन्ते; एषा वार्ता अस्माकं शीघ्रं मोक्षं दास्यति। यत् पापं वाचामना-कायेन, स्निग्धं शुष्कं लघु गुरु च, तद् श्रवणेन दह्यते, यथा अग्निः दारुं दहति। भारतभूमौ पण्डितेषु देवसभा च, ये भगवतकथां न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् उच्यते। पुष्टं स्थूलं शरीरं रक्षितुं किम्? यदि शुकस्य उपदेशं न शृण्वन्ति। अस्थिप्रदिपं, स्नायुबंधनं, मांस-रुधिर-लेपनं, त्वचा-आच्छादितं, दुर्गन्धयुक्तं, मूत्रपुरीषपात्रं शरीरम्। जरा-शोक-कर्मफलैः पीडितम्, रोगगृहं, दुःखयुक्तं, दुर्गमं, दुर्दमं, दूषितं, दोषयुक्तं, क्षणिकं नष्टं। शरीरस्य अन्तः कृमि-अपस्मार-भस्मन्; अस्थिरकायेन कृतानि कर्माणि स्थायिनि कथं स्युः? प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन भोजनपोषिते काये स्थिरता कुतः? सप्ताहश्रवणेन अस्मिन् लोके हरिः लभ्यते; दोषनाशाय एष एव उपायः। जलबिन्दुवत्, जीवेषु कीटकवत्, ये वार्ताश्रवणविहीनाः, ते केवलं जन्म मृत्युः प्राप्ताः। शुष्कवञ्चकनाड्याः ग्रन्थिभेदः अद्भुतः; हृदयग्रन्थिबन्धः वार्ताश्रवणेन अधिकं अद्भुतः। श्रवणसप्ताहेन हृदयग्रन्थिः भग्नः, सर्वसंशयाः छिन्नाः, कर्मक्षयः। मनः यत्र वार्तातीरे स्थिरं भवति, यः संसारमलधौतिसक्षमः, तत्रैव मुक्तिः इति पण्डितैः उच्यते। एवं भाषमाणे तस्मिन्नेव काले दिव्यरथः आगतः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजोमयः। सर्वे पश्यन्तः धुन्धुलीपुत्रः रथं आरुरोह; रथे वैष्णवान् दृष्ट्वा गोकर्णः उवाच – "अत्र बहवः शुद्धश्रोता मम सन्ति; किम् सर्वेषां रथाः एकस्मिन्नेव काले न आगच्छन्ति?" "सर्वे समं श्रवणं कृतवन्तः; तर्हि फलभेदः कुतः? हरिभक्ताः व्याख्येयुः।" हरिदासाः ऊचुः – "इह फलभेदः श्रवणभेदात्; सर्वे शृण्वन्ति, किंतु मननं न सर्वैः समं कृतम्। पूजायामपि भेदः फलभेदं जनयति।" "सः प्रेतः सप्तरात्रं उपवासेन श्रवणं कृतवान्; मननं ध्यानं च कृतवान्। दृढज्ञानं नष्टं, श्रवणं प्रमादेन नष्टं, मन्त्रः संशयेन नष्टः, जपः चित्तविक्षेपे नष्टः। विष्णुव्यतिरेके स्थलं नष्टं, अयोग्ये श्राद्धं नष्टं, अशास्त्रज्ञे दानं नष्टं, कुलं दुश्चरित्रे नष्टं।" "गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मन्यव humility, मनोदोषजयः, वार्तायाम् अविचलितं ध्यानम् – एते यदि साध्यन्ते, तर्हि श्रवणफलं लभ्यते; वार्तान्ते सर्वेषां वैकुण्ठवासः निश्चितः।" "हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयम् तव गोलोकं दास्यति।" इत्युक्त्वा सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः। अनन्तरं मासे गोकर्णः punar वार्तां कृतवान्; ते पुनः सप्तरात्रं श्रवणं कृतवन्तः। हे नारद, वार्तान्ते यत् अभवत्, तद् शृणु। हरिः स्वयम् भक्तैः दिव्यरथैः सह तत्र अभवत्; तस्मिन्काले जयध्वनिः नमस्कारः च अभवत्। हरिः स्वयम् हर्षेण पाञ्चजन्यं शङ्खं निनादयामास; गोकर्णं आलिङ्ग्य तं स्वदृशं कृतवान्। हरिः त्वरितं अन्यान् श्रोतृन् मेघश्यामान् पीतवाससः किरीटी कर्णाभरणयुक्तान् कृतवान्। ग्रामवासिनः अश्वपालाश्चण्डालजाः अपि तस्मिन्काले गोकर्णस्य कृपया दिव्यरथेषु स्थापिताः। ये हरिलोकं प्रापिताः, यत्र योगिनः यान्ति, स गोपालः गोकर्णसहितः गोलोकं अगच्छत्; वार्ताश्रवणेन प्रसन्नः भक्तवत्सलः भगवान् तत्र गतवान्। यथा पूर्वम् अयोध्यावासिनः रामेण समन्विताः, तथा कृष्णेन गोलोकं नीताः, यत् योगिनां दुर्लभम्। यत्र सूर्यः, चन्द्रः, सिद्धाः न गच्छन्ति, तं लोकं ते भगवतकथाश्रवणेन प्राप्तवन्तः। सप्ताहयज्ञेन वार्तायाः किम् तेजस्वि फलं? गोकर्णकथास्य अक्षराणि ये श्रोत्रे पिबन्ति, गर्भस्थाः अपि पुनर्जन्म न लभन्ति। वायुः, जलम्, पत्रं भक्ष्यं, तपसा शरीरक्षयः, दीर्घकालीनं घोरं तपः, योगाभ्यासः च – तेन तं पदं न लभ्यते, यत् सप्ताहश्रवणेन लभ्यते।