दिनस्य समाप्तौ, यदा श्लोकः पठितः, तदा अद्भुतं किञ्चित् अभवत्—तत्र धर्मिष्ठैः साक्षात् दृष्टं, वेणुवरस्य ग्रन्थिर् उच्चैः शब्देन विदारितः। द्वितीयदिने सायं पुनरपि द्वितीयः ग्रन्थिः भग्नः, तृतीयदिने अपि सायं तृतीयः ग्रन्थिः भग्नः। एवं सप्तदिनानि सप्त ग्रन्थयः क्रमशः भग्नाः। द्वादश स्कन्धान् श्रुत्वा, सः प्रेतभावम् उत्सृज्य, दिव्यं रूपम् अधारयत्—तुलसीमाल्यविभूषितः, पीताम्बरधरः, मेघश्यामलवर्णः, किरीटी, कुण्डलधरश्च। सः त्वरया भ्रातरं गोकर्णं प्रणम्य, उवाच—"तव कृपया बन्धनात् प्रेतत्वदोषाच्च विमुक्तः अस्मि।" तदा सः भगवतः भागवतस्य संवादं स्तुत्वा, "धन्यं भागवतं यत् प्रेतदुःखं नाशयति, धन्यं सप्ताहश्रवणं यत् कृष्णधामप्राप्तिफलदं," इति प्रोक्तवान्। "सप्ताहश्रवणे कृतमात्रे सर्वपापानि कम्पन्ते, अस्य संवादस्य श्रवणेन शीघ्रमेव नः मोक्षः स्यात्।" "यद् वाचा, मनसा, कर्मणा, स्निग्धं वा शुष्कं वा, लघु वा गुरु वा, यत् पापं भवति, तत् श्रवणेन वह्निवत् इन्धनं दग्ध्वा नश्यति।" "भारते भूमौ, विदुषां मध्ये, सुराणां च सभायाम्, ये भागवतसंवादं न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलं इति घोष्यते।" "सुसंस्कृतं स्थूलं च देहं रक्षितुम् किम्? शुकशास्त्रश्रवणं विना तस्य किं प्रयोजनम्?" "अस्थिपञ्जरः, स्नायुबद्धः, मांसशोणितलेपितः, त्वगावृतः, दुर्गन्धः, मूत्रपुरीषपात्रम् इति देहः।" "जरया, शोकैः, कर्मफलैः च पीडितः, व्याधिगृहः, दुःखमयः, दुर्वारः, दूषितः, क्षणभङ्गुरः।" "अन्ते कृमि-पूय-भस्मान्तः, तादृशेन देहेन कृतानि चपलानि कर्माणि कथं स्थायिनि स्युः?" "प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति, तेन पोषिते देहे स्थैर्यं कुतः?" "सप्ताहश्रवणेन लोके हरिः लभ्यते, तस्मात् दोषनाशाय एतदेव साधनम्।" "यथा जलबिन्दवः, यथा कीटाः पशुषु, एवं संवादश्रवणरहिताः केवलं मरणाय जायन्ते।" "शुष्कवेणुग्रन्थिविदारणं यत्र अद्भुतम्, तत्र संवादश्रवणेन हृदयग्रन्थिविदारणं अधिकमद्भुतम्।" "सप्ताहश्रवणे कृतमात्रे हृदयग्रन्थिः छिद्यते, सर्वसंशयाः छिद्यन्ते, कर्माणि क्षीयन्ते।" "यदा मनः संवादतीर्थे स्थाप्यते, या संसृतिमलध्वंसिनी, तदा केवलं मोक्षः इति पण्डितैः कथ्यते।" एवं तस्य वचनं कुर्वतः, तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यः विमानः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, दीप्तिमान् आगतः। सर्वे पश्यन्तः, धुन्धुलीसुतः विमानमारुह्य, तत्र वैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकर्णः इदम् उवाच—"इह हि मम बहवः शुद्धश्रोत्रिणः, कुतः न सर्वेषां काले विमाना आगताः?" "सर्वे समं श्रवणं कृतवन्तः, कुतः फलभेदः जातः? हरिभक्ताः व्याख्यां कुर्वन्तु।" हरिदासाः ऊचुः—"श्रवणभेदात् फलभेदः, सर्वे शृण्वन्ति, न सर्वे मननं कुर्वन्ति; पूजायामपि भेदः तथा।" "सप्तरात्रोपवासेन श्रवणं कृतम्, मननं ध्यानं च तेन सह कृतम्।" "अधिष्ठितं ज्ञानं नश्यति, प्रमादेन श्रवणं नश्यति, संशये मन्त्रः नश्यति, विक्षिप्तचित्तेन जपः नश्यति।" "अविष्णुपूजितं स्थानं नश्यति, अश्राद्धे श्राद्धं नश्यति, अशास्त्रज्ञे दत्तं दानं नश्यति, कुलं दुष्कृत्या नश्यति।" "गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मनि नम्रता, मनोदोषजयः, संवादे अविचलिता चित्तस्थितिः—" "एतानि चेत् साध्यन्ते, तर्हि श्रवणस्य फलं लभ्यते; संवादसमाप्तौ वैकुण्ठवासः निःसंशयं।" "हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयम् तुभ्यं गोलोकं दास्यति।" इति उक्त्वा, सर्वे हरिदासाः वैकुण्ठं जग्मुः। अनन्तरं मासे, गोकर्णः पुनः संवादं पठितवान्; तदा अपि सप्तरात्रं तैः श्रवणं कृतम्। "हे नारद, संवादसमाप्तौ यदभवत्, तत् शृणु।" तस्मिन्काले हरिः स्वयम् भक्तैः च विमानेन सह तत्र आगतः; तदा बहवः जयशब्दाः, नमस्काराः च अभवन्। हरिः स्वयम् हर्षेण पाञ्चजन्यं शङ्खं दध्मौ, गोकर्णं आलिङ्ग्य, तं स्वसमानं कृतवान्। हरिः तत्रैव अन्यान् श्रोत्रृन् अपि मेघश्यामलवर्णान्, पीताम्बरधरान्, किरीटिनः, कुण्डलिनः च अकरोत्। यस्मिन्ग्रामे ये अश्वपाल-चाण्डालजातयः अपि, तेऽपि गोकर्णस्य कृपया विमानेषु समारोपिताः। ये हरिधामप्राप्ताः, यत्र योगिनः यान्ति, सः गोपालकः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप्तः; भगवान् भक्तप्रियः संवादश्रवणेन तुष्टः, तत्रैव गतवान्। यथा पूर्वं अयोध्यावासिनः रामेण सह एकत्रीकृताः, तथा कृष्णेन अपि ते गोलोकं नीताः, यत् योगिभिः दुष्प्राप्यम्। तस्मिन् लोके, यत्र न सूर्यः, न चन्द्रः, न सिद्धाः गच्छन्ति, तत्रैव ते भागवतश्रवणेन गताः। "अत्र वयं घोषयामः—किं तेजस्वि फलं सप्ताहयज्ञैः? ये गोकर्णकथास्याक्षराणि कर्णाभ्यां पिबन्ति, ते गर्भस्थाः अपि पुनर्न जायन्ते।