दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः सह होतृणा च पूजय, अभिचारकर्म सम्यक् कुरु—स एवाग्निः प्रेतगणैः परिवृतः स्यात्—इति यथोक्तं तेन महात्मना, स यदृच्छया धर्मविरुद्धाय प्रयुज्यमानः तवाभीष्टं साधयिष्यति। तदनु, सुदक्षिणः तैः उपदिश्टः कृष्णाय अभिचारकर्म अचरत्, व्रतम् आस्थाय यथाविधि। तदा हवनकुण्डात् स्फुलिङ्गज्वालामयः कश्चन भीषणः पुरुषः समुत्थितः, ताम्रकुन्तलदाढ्यः, नेत्राभ्यां ज्वलनधाराभिः स्रवमाणः। विकटदंष्ट्रः, भीमभ्रूः, कठोरवक्त्रः, स्वजिह्वया ओष्ठान् लिलिहानः, नग्नः, ज्वलन्मुष्टित्रिशूलं कम्पयन्, घोररवः सः। तालेव पादौ, क्षितिं कम्पयन्, प्रेतगणैः परिवृतः, सर्वदिक् दहन् द्वारकाम् प्रति जगाम। तं तादृशं अभिचाराग्निं सन्निकृष्टं दृष्ट्वा द्वारकावासिनः महाभयं प्राप्ताः, यथा वनाग्नौ मृगा भयभीताः भवन्ति। ते भयाकुलाः सभायां द्यूतं क्रीडन्तं भगवानं जगन्नाथं उपसृत्य प्रार्थयन्तः ऊचुः—“त्रैलोक्यनाथ! अस्मान् नगरदाहकाग्नेः त्रातुम् अर्हसि!” तेषां विप्रलापं श्रुत्वा, स्वजनान् च भयाकुलान् दृष्ट्वा, सर्वाश्रयः भगवान् स्मितपूर्वकं उवाच—“मा भैष्ट, अहं हि वः त्राता।” सर्वव्यापी भगवान्, अन्तर्यामी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म वेदित्वा तद्विघाताय स्वसमीपस्थितं चक्रं आज्ञापयत्। सुदर्शनचक्रं तु दशसूर्यसमप्रभम्, प्रलयाग्निसमदीप्तम्, स्वतेजसा गगनं दिशः पृथ्वीं च प्रकाशयन्, मुकुन्दायुधत्वेन तं ज्वलनपुरुषं निगृह्य तस्य तेजः शमयत्। हे राजन्, स अभिचारकर्मणा उत्पन्नः ज्वलनपुरुषः चक्रायुधशक्त्या निपातितः, पराजितमुखः निवृत्तः, वाराणसीं प्रविश्य सुदक्षिणं होत्रृण् च दग्धवान्—यद् अभिचारं तैः कृतं तदेव तेषां प्रत्युपस्थितम्। ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रं वाराणसीं प्रविष्टम्, तस्यां राजमहानसद्वारशालागृहकोष्ठागारैः, हस्त्यश्वरत्नधान्यसमृद्धया समाकुलां दग्ध्वा, पुनः कृष्णस्य पार्श्वे स्थितम्। एवं निष्पापकर्मणः कृष्णस्यैतद्वृत्तं यः ध्यानपूर्वकं पठति वा शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। राजा उवाच—“रामस्य, यस्य लीलाः अपाराः, अद्भुतानि कर्माणि पुनः श्रोतुमिच्छामि; भगवतः किमन्यत् कृतं?” शुक उवाच—“अस्ति कपिः कश्चित् द्विविदः नाम, नरकस्य सखा, सुग्रीवस्य मन्त्रिणः, मइन्दस्य वीर्यवान् भ्राता च। सः सख्यवधं स्मृत्वा प्रतिकर्तुमिच्छन्, नगरग्रामपत्तनगोष्ठान् दग्ध्वा भूमिं विनाशयामास। पर्वतान् उत्क्षिप्य प्रदेशान् क्षिपन्, विशेषतः अनर्ते, यत्र हरिः तस्य सख्यहन्ता, तत्र विनाशं चकार। कदाचित् सागरमध्ये स्थित्वा बाहुभ्यां जलं उत्क्षिप्य तटप्रदेशान् निमज्जयन्, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः सः। महर्षीणां आश्रमाणि वृक्षच्छेदेन विनाश्य, तेषां अग्नीन् मूत्रपुरीषाभ्यां दूषयन्, दुष्टः सः। अहंकारवशात् नरनार्यश्च गृह्य पर्वतगह्वरकन्दरासु क्षिप्य, शिलाभिः चूर्णयन्, यथा वर्तिकाकारः कीटान् चूर्णयेत्। एवं भूमिं क्षोभयन्, कुलवधूंश्च लङ्घयन्, मधुरगीतध्वनिं श्रुत्वा रैवतकम् अगमत्। तत्र सः रामं यदुनाथं, पद्ममाल्यलसन्तं, सर्वाङ्गसौन्दर्ययुक्तं, स्त्रीगणैः परिवृतं दृष्टवान्। अपश्यत् च तं गीतं गायन्तं, वारुणीमदविह्वलनेत्रं, गजमत्तवपुषं प्रभासंपन्नम्। स दुष्टकपिः वृक्षं आरोह्य शाखाः कम्पयन्, घोरध्वनिं कुर्वन्, सर्वेषां ध्यानं स्वस्मिन् आकर्षयामास। तस्य दुर्मदं दृष्ट्वा, यदुकुमार्यः स्वभावतः क्रीडारसवत्यः, हास्यप्रियाश्च, हसन्त्यः आसन्। कपिः ताः पुरतः मृद्भाण्डादिभिः क्षिपन्, पृष्ठं दर्शयन्, रामेण निरीयमानः, उपहासं चकार। ततः क्रुद्धः बलरामः, प्रहरणेषु श्रेष्ठः, शिलां क्षिप्तवान्; कपिः तु तां छलयित्वा मदघटं गृहीत्वा पलायितवान्। स कपिः तं गृहीत्वा, हसन् उपहसन्, दुष्टबुद्ध्या तं मृद्नन्, बलरामस्य वस्त्राणि विक्षिप्तवान्। गर्वमत्तः सः बलरामं अवज्ञाय, तस्य तिरस्कारं च प्रदेशविप्लवं च दृष्ट्वा— क्रुद्धः बलरामः हलमुसलमादाय रिपुं हन्तुम् उद्यतः; द्विविदः महाबलः हस्तेन महावृक्षं उत्क्षिप्य, शीघ्रं धावन्, शिरसि तेन बलरामं ताडितवान्। सङ्कर्षणः तु अचलः, शैलवत्, ताडितः अपि न व्यथितः। बलरामः तं वृक्षं गृहित्वा गदया द्विविदं ताडितवान्; तस्य शिरः विदलितम्, रक्तधारा स्रवन्। सः पर्वत इव गेरुकाभिः लिप्तः, ताडनं न मनसि कृतवान्; पुनः अन्यं वृक्षं बलात् छित्वा, तेन तीव्रं ताडितः। बलरामः तु तं वृक्षं शतधा छित्त्वा, पुनः अन्येन ताडितः, तं अपि शतधा छित्त्वा। एवं प्रभोः सह युद्धं कृत्वा, सर्वे वृक्षाः नष्टाः, वनं वृक्षहीनं कृतम्। ततः क्रुद्धः द्विविदः शिलावृष्टिं बलरामे प्राक्षिपत्; बलरामः गदया सर्वाः शिलाः सहजं चूर्णयामास। कपिराजः तालेव बाहू कृत्वा, मुष्टिं निर्माय, रोहिणीसुतं समीपं गत्वा, उरः द्वाभ्यां ताडितवान्। यदुनाथः तु मुसलहलौ त्यक्त्वा, क्रोधात् तं बाहुभ्यां गृहित्वा, कण्ठदेशे पीडयन्, सः रक्तं वमन् पपात। तस्य पतनसमये, भूमिः, वृक्षाः च, भीता कम्पिताः, हे कुरुवृषभ, यथा पर्वतः वातेन कम्पितः, नौः वा जलधौ। एवं श्रीभगवतः अद्भुतकर्मणः चरितं श्रुत्वा, कीर्तयित्वा वा, सर्वपापैः विमुच्यते।