शौरिः तदा पौण्ड्रकाय प्राह—"हे पौण्ड्रक! त्वया यदुक्तं दूतवचनेन, तानि शस्त्राणि अद्य तुभ्यं त्यक्ष्यामि।" पुनः तमभिभाष्य सः अवदत्—"त्वया मयि मिथ्या आरोपितं नाम अहं त्यजामि, मूढ! यदि युद्धं न कामये, तव शरणं गमिष्यामि अद्य।" एवं उक्त्वा कृष्णः तीक्ष्णैः शरैः पौण्ड्रकस्य रथं छित्त्वा, तस्य शिरः रथचक्रेण छित्त्वा अपातयत्, यथा इन्द्रः वज्रेण पर्वतम्। तद्वत् काशिराजस्य अपि शिरः शरीराज्जिहित्वा शरैः छित्त्वा, काश्यां नगरे अपातयत्, यथा वातः कुमुदकुसुमम् अवपातयेत्। एवं द्वेषयुक्तं पौण्ड्रकं सह सखिना हत्वा, हरिः द्वारकां प्रविवेश, सिद्धगणैः अमृतोपमं चरितं गायमानैः। स पौण्ड्रकः, भगवन्तं निरन्तरं चिन्तयन्, सर्वबन्धनैः विमुक्तः, हरिरूपं प्राप्य, तस्मिन्नेव लीनः अभवत्। तस्य काशिपतेः छिन्नं शिरः, कुण्डलाभूषितं, राजद्वारे दृष्ट्वा, जनाः विस्मिताः—"किमेतत्? कस्य मुखं स्यात्?" इति। ततः तद् काशिराजस्य शिरः इति विज्ञाय, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बन्धवः, नगरवासिनश्च विलपन्ति—"हता राजा! नः रक्षिता नष्टः!" इति। तदा सुदक्षिणः, तस्य पुत्रः, पित्रा कृतं संस्कारं कृत्वा, चिन्तयामास—"पितृघ्नं हनिष्यामि, पितरं यथावत् पूजयिष्ये।" स एवम् निश्चित्य, पुरोहितेन सह, महेश्वरं परया भक्त्या अर्चयामास। तेन तुष्टः भगवान् अविमुक्ते वरं दत्तवान्; स तु यं कामं वव्रे—पितुघ्नवधोपायं। तदा महेश्वरेण उक्तं—"दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विग्भिः सह, अभिचारकर्मणा सम्पूज्य, तं वह्निं, भूतगणैः परिवृतं, यः अधर्मिष्ठे प्रयुज्यते, तव मनोरथं साधयिष्यति।" इति। सुदक्षिणः, एवं शप्त्वा, कृष्णाय अभिचारकर्म अकरोत्, व्रतम् आस्थाय। ततः अग्निकुण्डात् निर्गतः भीषणः वह्निः, ताम्रवर्णकेशवर्णः, ज्वलद्बालधिः, नेत्राभ्यां ज्वालाराशिं विसृजन्। तस्य तीक्ष्णदंष्ट्राः, विकटभ्रूः, कठोरमुखः, स्वजिह्वया अधरं लिलिहानः, नग्नः, ज्वलद्रिशूलम् उन्नमयन्, घोरं निनादं कुर्वन्। तस्य पादौ तालवृक्षसमानौ, पृथिवीं कम्पयन्, भूतगणैः परिवृतः, दिशः सर्वाः दहन्, द्वारकाम् अभिमुखः अगच्छत्। द्वारकावासिनः तं अभिचारवह्निं समीपम् आगच्छन्तं दृष्ट्वा, भयग्रस्ताः अभवन्, यथा अरण्ये मृगाः वह्निदग्धाः। ते भयात् भगवन्तं सभायां अक्षक्रिडायां स्थितं शरण्यं जग्मुः—"त्रैलोक्यनाथ! अस्य नगरस्य दह्यमानस्य वह्नेः नः रक्षां कुरु!" इति। तेषां विलपितं श्रुत्वा, प्रजाः भयभीतान् दृष्ट्वा, सर्वशरण्यः स भगवान् स्मितं कृत्वा अवदत्—"मा भैष्ट, अहं वः रक्षिता।" सर्वगतः भगवान्, अन्तर्बहिश्च साक्षी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म विज्ञाय, तस्य विघ्नाय, स्वपार्श्वस्थितं चक्रं आज्ञापयत्। तत् सुदर्शनचक्रं, कोटिसूर्यसमप्रभं, प्रलयाग्निवद् दीप्तिमन्तं, स्वतेजसा व्योम, दिशः, पृथिवीं च प्रकाशयन्, मुकुन्दायुधम् सन्, तं वह्निं निगृह्य, सुदक्षिणस्य अभिचारवह्निं पराजित्य, तं प्रत्यावर्तयत्। सः वह्निः, सुदर्शनचक्रेण आहतः, भग्नः, पराजितमुखः, वाराणसीं प्रविश्य, सुदक्षिणं पुरोहितांश्च, स्वयमेव तेन अभिचारकर्मणा दग्धवान्। ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रम् वाराणसीं प्रविश्य, तस्यां राजप्रासादसभामण्डपव्यापारशालाभिर्, द्वारशृङ्गकोष्ठागारैः, कोष्ठ्यश्वगजवाहनधान्यसमृद्धया सह, सर्वां वाराणसीं दग्ध्वा, पुनः श्रीकृष्णस्य पार्श्वे तिष्ठति, सः निष्पापकर्मा। यः कश्चित् एकचित्तः, एतत् भगवत्प्रशस्तचरितं पठति वा शृणोति, सः सर्वपापैः विमुच्यते। राजा उवाच—"पुनः अहं रामस्य, अनन्तमहात्मनः, अद्भुतानि कर्माणि श्रोतुमिच्छामि; किं तेन कृतं अन्यत्?" शुकः उवाच—"अस्ति कश्चन कपिः नाम द्विविदः, सः नरकस्य सखा, सुग्रीवस्य मन्त्रिणः, मैन्दस्य च वीर्यवान् भ्राता।" सः कपिः, स्वसखिवधं स्मृत्वा, देशं विनाशयन्, नगरग्रामपत्तनगोष्ठानि ददाह। कदाचित् पर्वतान् उपादाय, तैः देशान् भिनत्ति स्म—विशेषतः अनर्ते, यत्र हरिः सखिवधः वसति स्म। कदाचित् सागरमध्ये स्थित्वा, बाहुभ्यां जलं उत्थाप्य, तटप्रदेशान् निमज्जयति स्म, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः सन्। सः मुनिसद्मानि वृक्षभङ्गेन विनाश्य, पापकर्मा, अग्निं मूत्रपुरीषाभ्यां मलिनीकुर्यात्। गर्वितः, नरनार्यौ गृहित्वा, पर्वतगुहासु पातयन्, तान् शिलाभिः पिष्णाति स्म, यथा तक्षकः कीटान्। एवं सः देशान् विनाशयन्, सतीनां च अपमानं कुर्वन्, मधुरं गीतं शृण्वन्, रैवतके गिरौ अगच्छत्। तत्र रामं यदुपतिं, पद्ममाल्यभूषितं, सर्वाङ्गसुन्दरं, स्त्रीसमूहैः परिवृतं, दृष्ट्वा। सः रामः, वारुणीमदात् चलनयनः, गानं कुर्वन्, मत्तगजप्रभं तेजसा बभासे। तं दुष्टकपिं वृक्षे आरोहन्तं, शाखाः कम्पयन्तं, उच्चैः शब्दं कुर्वन्तं, आत्मानं दर्शयन्तं च, रामः अपश्यत्। तस्य कपेः दुष्टतां दृष्ट्वा, रमणीयलोलाः, हास्यप्रियाः, बालाः रम्याः, रामस्य महिलाः, हसितं चक्रुः। सः कपिः, ताभ्यः समक्षं, पृष्ठतः भूमिं क्षिपन्, अन्यानि च, स्वपृष्ठं दर्शयन्, रामस्य समीपे उपहसन्। ततः क्रुद्धः बलरामः, प्रहरणेषु श्रेष्ठः, शिलां तस्मै क्षिप्तवान्; कपिः तु तां शिलां छलयित्वा, मद्यघटं जग्राह। तं गृहित्वा, कपिः हास्येन उपहसन्, दुष्टः सन्, घटं भित्वा, बलरामस्य वस्त्राणि विक्षिप्य, तं च उपहसन्। एवं भगवतः अद्भुतकर्मणः चरितं संकीर्त्य, पुण्यं पुण्यश्लोकस्य, सर्वपापैः विमुच्यते।