पीताम्बरधारी श्रीकृष्णः गरुडध्वजेन शोभितः, अनमोलमुकुटाभरणैः विभूषितः, मकरकुण्डलदीप्तमुखः समुत्तमं तेजः प्रकटयन् आसीत्। तं पश्यन् पौण्ड्रकः स्वसदृशवेषधारणं, नट इव रंगे, हरिः सस्मितं प्रहसन् अभवत्। ततः शत्रुवः राजानः शूलगदादिभिः—गदाभिः, मुष्टिभिः, तोमरैः, शरैः, खड्गैः, पट्टिशैः च—हरिं समभिद्रवन्ति स्म। भगवान् कृष्णः पौण्ड्रककाशिराजयोः सैन्यानि—गजाश्वरत्नसारथिभिः सहितानि—स्वगदाखड्गचक्रशरैः प्रचण्डम् आघात्य, यथा कालाग्निः सर्वभूतानि दहति, तथा तान् विनाशयामास। रणभूमिः तदा गजाश्वोष्ट्रखरोरगनरशरीरैः छिन्नैः, वीरैः भग्नैः, श्मशानमिव, धीराणां रमणीयभूमिः, भयङ्करं च, प्रजाजपतिप्रियं च बभौ। शौरिः तदा पौण्ड्रकं प्रति उवाच—"हे पौण्ड्रक! यत् त्वं मम दूतेन यदुक्तवान्, तानि शस्त्राणि त्वयि त्यक्ष्यामि।" पुनः अवदत्—"यद् नाम त्वया मयि मिथ्या आरोपितम्, तद् अहम् अद्य परित्यजामि, मूढ! यदि युद्धे न स्पृहयामि, तदा त्वाम् शरणं यास्यामि।" एवं तीक्ष्णैः शरैः तं रथात् च्युत्य, रथचक्रेण शिरः छित्त्वा, यथा इन्द्रः वज्रेण पर्वतम्, तथा हन्तुम् अकरोत्। तथैव काशिराजस्य अपि शिरः शरैः छित्त्वा, काशीनगरे अपातयत्, यथा वातः उत्पलकोषम् अपातयति। एवं द्वेष्यं पौण्ड्रकं सख्यं च हत्वा, हरिः द्वारकाम् अविशत्, सिद्धगणैः अमृतकथाभिः संकीर्त्यमानः। यः सः सदैव भगवदध्यानपरायणः, सर्वबंधनविमुक्तः, हरिरूपधारी, राजन्, भगवति लीनः अभवत्। काश्याः द्वारि तद्विरहितं शिरः, कुण्डलशोभितम्, दृष्ट्वा जनाः विस्मयं गताः—"किमेतत्? कस्य मुखं स्यात्?" इति। तद् काशिराजस्य शिर इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बान्धवाः, नागराः च विलपन्तः—"हा नृपः हतः! नाथो नष्टः!" इति। सुदक्षिणः पुत्रः पितुः अन्त्यकर्म अकरोत्, चित्ते निश्चयमकरोत्—"पितृघ्नं हनिष्यामि, एवम् पितरं सम्पूजयिष्यामि।" एवं निश्चित्य, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परया भक्त्या अर्चयामास। तत्र अविमुक्ते तुष्टः भगवान् वरं दत्तवान्; सः यं कामयत वरं—पितृघ्नवधोपायं—वव्रे। ईशः अवदत्—"दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विजा च सह यजस्व, अभिचारकर्म कुरु; स आग्निः, प्रेतगणैः परिवृतः, अन्यायिनि प्रयुक्तः, तव कामं साधयिष्यति।" इति उपदिष्टः, सः कृष्णे अभिचारकर्म अकरोत्, व्रतम् अनुतिष्ठन्। ततः होमकुण्डात् भयंकरः अग्निरुत्थितः—ताम्रकेशवर्णः, ज्वलद्दाढी, नेत्राभ्यां ज्वालाप्रवाहनिष्क्रान्तः। विकटदंष्ट्रः, भयानकभ्रूः, कटोरमुखः, स्वजिह्वया ओष्ठौ लिलिहानः, नग्नः, ज्वलद्दण्डधारी, घण्टारवयुक्तः। तालनिभपादः, भूमिं कम्पयन्, प्रेतगणैः परिवृतः, सर्वदिक् दहन्, द्वारकाम् अभिमुखः प्रस्थितवान्। तं अभिचाराग्निं द्वारकावासिनः समीपगतम् आलोक्य, महाभयेन पीडिताः, वनदावानलभीत मृगवत्। ते भयात् भगवान्तं सभायां द्यूतं क्रीडन्तं उपसृत्य, "त्रैलोक्यनाथ! पुरदाहकाग्नितः रक्ष" इति विलपन्तः। तेषां क्लेशं दृष्ट्वा, स्वजनान् भीतान् अपि, शरण्यः स भगवान् सस्मितम् उवाच—"मा भयिष्ठ, अहं रक्षिता अस्मि।" सर्वव्यापकः भगवान्, अन्तर्यामी च, महेश्वरस्य अभिचारं विज्ञाय, तद् विघाताय, पार्श्वस्थं चक्रं आज्ञापयत्। तत् सुदर्शनचक्रं, दशमिल्यादित्यसमप्रभम्, प्रलयाग्निवद् दीप्तिमान्, स्वतेजसा व्योम, दिशः, पृथिवीं च प्रकाश्य, मुकुन्दास्त्रत्वेन तं अग्निं निगृह्य, जितवान्। राजन्, तद् अभिचाराग्निः चक्रशक्त्या भग्नः, जेतुम् अशक्तः, अपसृत्य, काशीम् प्रविश्य, सुदक्षिणं पुरोहितांश्च—य एवम् अभिचारं कृतवन्तः—दग्धवान्। ततः विष्णोः चक्रं काशीं प्रविश्य, तस्याः राजप्रासादसभामण्डपपथिकोटिटोरणकोष्ठागारैः, हस्त्यश्वरथधान्यसमृद्ध्या च पूरिताम्, सर्वां दग्ध्वा, पुनः कृष्णस्य पार्श्वे स्थितम्। एवं निष्कल्मषकर्मकृत् कृष्णस्य लीलां यः श्रद्धया पठति वा शृणोति, स सर्वपापैः विमुच्यते। राजा पुनः पप्रच्छ—"रामस्य, अनन्तस्य, अपरिमेयस्य, अद्भुतानि कर्माणि श्रोतुम् इच्छामि; किं अन्यत् भगवान् अकरोत्?" इति। शुक उवाच—अभूत् कश्चित् कपिः द्विविदः नाम, नरकस्य मित्रम्, सुग्रीवस्य मन्त्रिणः, मैनदस्य वीर्यवन्तः भ्राता च। सः कपिः स्वमित्रवधस्य प्रत्युपकारार्थम् उपक्रम्य, नगरीः, ग्रामान्, पुराणि, गोष्ठानि च दग्ध्वा, भूमिं विनाशयामास। कदाचित् पर्वतान् उपर्युत्पाट्य, तैः देशान्, विशेषतः आनर्तप्रदेशं—यत्र कृष्णः सन्निहितः—द्रावयामास। कदाचित् सागरमध्ये स्थित्वा, बाहुभ्यां वारिणि उद्यम्य, तीरप्रदेशान् निमज्जयन्, दशनागबलसम्पन्नः। महर्षीणां आश्रमाणि, वृक्षच्छेदेन, अग्निकुण्डानि मूत्रपुरीषाभ्यां मलिनीकृत्य, विनाशयामास। गर्वात्, नरनार्यः गृहित्वा, पर्वतगुहासु, कन्दरासु च निक्षिप्य, पश्चात् शिलाभिः चूर्णयामास, यथा वणिक् कृमीन्। एवं सः देशान् विक्षोभयन्, कुलस्त्रीणां अपहरणं कुर्वन्, मधुरगीतं श्रुत्वा, रैवतकम् अचलम् अगच्छत्। तत्र तं कृष्णानुजं रामं, यदुपतिं, पद्ममाल्येन शोभितम्, सर्वाङ्गसुन्दरम्, स्त्रीगणैः परिवृतम्, अपश्यत्। सः रामं गायन्तम्, वारुणीमदनयनम्, गजपतिमिव प्रमदात् दीप्तरूपं च दृष्टवान्।