श्रीकृष्णः शङ्खचक्रगदाधनुः श्रीवत्सलक्षणेन विभूषितः कौस्तुभमणिना वनमालया च शोभमानः आसीत्। पीतवासाः गरुडध्वजः अनमोलमुकुटाभरणैः मकरकुण्डलैः च दीप्तिमान् विराजमानः आसीत्। तं स्वस्वरूपानुकृतवेषधारणं नटमिव दृश्य हरिः प्रहसन् हर्षपूर्णं हास्यं अकुरोत्। ततः शत्रु-राजानः हरिं शूलगदादिभिः शस्त्रैः बाणैः च आक्रन्दन्। श्रीकृष्णः पौण्ड्रककाशिराजयोः सेनां गजाश्वरथपदातिपूर्णां गदाचक्रबाणैः यथाप्रलयकालाग्निः सर्वाणि भूतानि दहति, तथा सम्यक् प्रहारं चकार। रणभूमिः गजाश्वोष्ट्रखरपुरुषशरीरैः योधैः भग्नैः सुस्कन्धितः श्मशानमिव वीराणां रमणीयः भयङ्करः च बभूव। ततः शौरिः पौण्ड्रकं प्रति उवाच—“हे पौण्ड्रक! यद् त्वया दूतवाक्येन मम शस्त्राणि याचितानि, तानि ते अद्य त्यजामि।” “मम नाम अपि यद् असत्येन त्वया धारितं, तद् अपि त्यजामि, मूढ। यदि युद्धं न इच्छेयम्, तव शरणं व्रजे।” इति कृत्वा तीक्ष्णैः बाणैः पौण्ड्रकं रथहीनं कृत्वा इन्द्रः यथा वज्रेण पर्वतम् छिनत्ति, तथा रथचक्रेण शिरः छिनत्त। एवं काशिराजस्य अपि शिरः बाणैः छित्वा काशीपुरीं पतितवान्, यथा वातः कमलकलिकां पतितवान्। एतद्विधं पौण्ड्रकं सह मित्रेण हत्वा हरिः द्वारकां प्रविष्टः, सिद्धगणैः अमृतकथाभिः कीर्त्यमानः। सः सततं भगवन् विष्णुं ध्यानयन् सर्वबन्धनात् विमुक्तः हरिरूपधारी तस्मिन् एव लीनः अभवत्। राजद्वारे कुण्डलयुक्तं छिन्नं शिरः दृष्ट्वा जनाः विस्मयेन पप्रच्छुः—“कस्य मुखम् इदम्?” तद् काशिराजस्य शिरः इति ज्ञाय, तस्य पत्न्यः पुत्राः बान्धवाः नागरिकाः च विलपन्तः—“हाहा राजा हतः! रक्षकः नष्टः!” इति। ततोऽस्य पुत्रः सुदक्षिणः पित्र्यं संस्कारं कृत्वा निश्चयम् अकुरोत्—“पितृहन्तारं विनाशयिष्यामि, पितरं समाद्रियामि।” ततः सः पुरोहितेन सह महेश्वरं एकाग्रचित्तेन पूजितवान्। अविमुक्ते प्रसन्नः भगवान् वरं दत्तवान्; सः यं इच्छति तं वरम्—पितृहन्तारं हन्तुं साधनम्—वरयामास। तदा दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विजा सह अभिचारयज्ञं कर्तव्यम् इति भगवान् उक्तवान्; तदग्निः भूतैः परिवृतः अधर्मिष्ठे प्रयुक्तः तव अभिलषितं साधयेत्। इति उपदिश्य, सुदक्षिणः कृष्णं प्रति अभिचारयज्ञं व्रतं पाल्य सम्यक् अकुरोत्। ततः होमकुण्डात् भीषणः अग्निरुत्पन्नः, ताम्रवर्णकेशदाढः, ज्वालाप्रवाहनेत्रः। तीक्ष्णदंष्ट्रः विकटभ्रूः कठोरमुखः स्वजिह्वया ओष्ठान् लिः, नग्नः, ज्वलज्ज्वलत्रिशूलम् कम्पयन्, घोरनादं कुर्वन्। तडित्पादः भूमिं कम्पयन्, पादपसमः, भूतैः परिवृतः, सर्वदिशः दहन् द्वारकां प्रति अग्रे गतः। तं अभिचाराग्निं आगच्छन्तं दृष्ट्वा द्वारकावासिनः भयाकुलः अभवत्, यथा वनाग्नौ मृगाः। ते भगवन्तं सभायां क्रीडन्तं समीपं गत्वा रुदन्तः—“त्रैलोक्यनाथ! नगरं दहन्तं अग्निं नः रक्ष!” इति। तेषां दुःखं श्रुत्वा, स्वजनं भयाकुलं दृष्ट्वा, सर्वशरण्यः सस्मितम् उवाच—“मा भैः, अहं तव रक्षिता।” सर्वव्यापी भगवान् अन्तर्यामी महेश्वरस्य अभिचारं अवगम्य तद्व्याघाताय स्वचक्रं यत्र स्थितं तत्र आज्ञापयामास। सुदर्शनचक्रः दशलक्षसूर्यसमप्रभः, प्रलयाग्निरूपः, स्वदीप्त्या आकाशदिग्भूमिं प्रकाशयन्, मुकुन्दस्य आयुधः तं अग्निरूपं जीवम् उपशमयामास। राजन्, अभिचारयज्ञेन उत्पादितः स अग्निजीवः चक्रायुधस्य शक्त्या हतः भग्नः, पराजितमुखः, वाराणसीं प्रविश्य सुदक्षिणं पुरोहितं च भक्षयामास; अभिचारः तेषां एव विनाशं कृतवान्। ततः विष्णोः चक्रः वाराणसीं प्रविष्टः—राजमहलसभामण्डपव्यापारगृहद्वारतोरणकोष्ठगजाश्वरथधान्यसम्पूर्णम्। सर्वं वाराणसीं दग्ध्वा सुदर्शनचक्रः पुनः कृष्णस्य निष्कल्मषकर्मणः पार्श्वे स्थितम्। यः एकाग्रचित्तः एषां हरिकृत्यानां कथा पठति वा शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। ततः राजा पुनः पप्रच्छ—“रामस्य अद्भुतकृत्यानि श्रोतुम् इच्छामि; अपरं किं तेन अनन्तेन अचिन्त्येन प्रभुणा कृतम्?” शुकः उवाच—“नरकस्य मित्रम्, सुग्रीवस्य मन्त्रिणम्, मिन्दस्य वीर्यवन्तं भ्रातरं द्विविदनामकं वानरं आसीत्। सः मित्रविनाशस्य प्रतिशोधाय भूमिं विनाशयामास—नगरग्रामपत्तनगोपग्रामान् दग्धवान्। कदाचित् पर्वतान् उप uprooting, प्रदेशान् तैः सम् उत्पीड्य, विशेषतः अनर्ते, यत्र हरिः मित्रहन्ता वसति। समुद्रमध्ये स्थित्वा, बाहुभ्यां जलम् उत्तोल्य, तटप्रदेशान् निमज्जयामास, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः। महर्षीणां आश्रमाणि वृक्षच्छेदेन विनाश्य, दुष्टः अग्निं मूत्रपुरीषेण मलिनीकृतवान्। गर्वितः, पुरुषान् स्त्रियः च गृह्य पर्वतगुहाकन्दराणि निक्षिप्य, तान् शिलाभिः द्रग्धवान्, यथा वर्तिकाः शिल्पी। एवं भूमिं उत्पीड्य, कुलस्त्रियः च बलात्कृत्य, मधुरगानम् श्रुत्वा रैवतकपर्वतं गतः। तत्र रमायादवेश्वरं पद्ममालया शोभमानं सर्वाङ्गसुन्दरं स्त्रीसमूहैः परिवृतं दृष्टवान्।