सः दूतः सर्वाणि तानि अवमानन्याख्यानि स्वामिनं निवेद्य, भगवतः कृष्णस्य समीपं आगतः। तदा श्रीकृष्णः स्वचक्ररथमास्थाय काश्यां प्रति प्रस्थितवान्। पौण्ड्रकः महाबलः महारथः, भगवतः आगमनं ज्ञात्वा, शीघ्रं नगरात् निर्गत्य, द्वाभ्यां सेनाभ्यां सहितः प्रस्थितः। तस्य सहायकः काशिराजः अपि त्रिभिः सेनाभिः अनुगम्य पौण्ड्रकं ददर्श, हे राजन्। तत्र पौण्ड्रकः शङ्खचक्रगदाधनुः श्रीवत्सलाञ्छनं धारयन्, कौस्तुभमणिना विराजमानः वनमालया च शोभितः आसीत्। पीताम्बरं परिधानं, गरुडध्वजं वहन्, अमूल्यकिरिटाभरणैः भूषितः, मकरकुण्डलैः च शोभमानः। तं भगवतः स्वरूपानुकरणेन वस्त्रधरं, नाटकपटुं इव, दृष्ट्वा हरिः सस्मितम् अवदत्। ततः शत्रवः नृपतयः हरिं शूलगदाभिण्डिपालतोमरशक्तिप्रासखड्गनिस्त्रिंशबाणैः समन्तात् आक्रामन्। किन्तु श्रीकृष्णः पौण्ड्रककाशिराजयोः सैन्यानि, गजरथाश्वपदातिवर्गाणि, स्वगदाखड्गचक्रबाणैः सम्यक् विदारयामास, यथाप्रलयाग्निः सर्वभूतानि दहति। तद्रणभूमिः गजाश्वऊष्ट्रखरनरशरीरैः छिन्नैः समन्तात् आच्छादिता, वीरैः भग्ना, श्मशानसदृशी बभूव, धैर्यवतां रम्या, भूतपतिसमागारस्य भीषणत्वेन। ततः शौरिः पौण्ड्रकम् उवाच—"हे पौण्ड्रक! यानि त्वया दूतमुखेन मयि उक्तानि, तानि शस्त्राणि अद्य त्वयि त्यक्ष्यामि।" "या त्वं मम नामानुकरणं कृतवान्, तदपि अद्य परित्यजामि, मूढ! यदि युद्धं न इच्छेयम्, त्वत्तः शरणं प्रपद्ये।" इति उक्त्वा, तीक्ष्णैः शरैः तं रथात् अपास्य, चक्रेण तस्य शिरः छित्त्वा, यथा इन्द्रः वज्रेण पर्वतम्, तथा पातयामास। एवं काशिराजस्य अपि शिरः शरैः छित्त्वा, काश्यां पुर्यां पातयामास, यथा वातः पद्मकोषम्। एवं द्वेषं कुर्वन्तं पौण्ड्रकं सह मित्रेण हत्वा, हरिः द्वारवत्यां प्रविवेश, सिद्धगणैः अमृतोपमकथाभिः स्तूयमानः। सः पौण्ड्रकः निरन्तरं भगवन्तं चिन्तयन्, सर्वबन्धनैः विमुक्तः, हरिरूपधारकः, भगवति लीनः अभवत्। काश्यां राजद्वारस्य समीपे मकरकुण्डलधारिणं छिन्नशिरः दृष्ट्वा, जनाः विस्मयमग्नाः—"कस्येदं मुखम्?" इति पृच्छन्ति स्म। तदानीं तद्राजशिरः इति विज्ञाय, तस्य पत्न्यः पुत्राः बान्धवाः नागरिकाश्च, "हाहा, राजा हतः! नः रक्षकः नष्टः!" इति विलपन्तः। सुदक्षिणः तस्य पुत्रः, पित्रा सह संस्कारान् कृत्वा, "पितरं वधिष्ये, तेन पितृप्रीतिं करिष्यामि," इति संकल्पं कृतवान्। तेन संकल्पेन, सः पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परमया एकाग्रतया अर्चितवान्। अविमुक्ते तुष्टः भगवान् तस्मै वरं दत्तवान्; सः यं वरं इच्छति, तं वरं—पितृहन्तारं मारयितुं उपायं—वरयामास। तदा महेश्वरः उक्तवान्—"दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विजा च सह, अभिचारकर्मणा यजस्व; स आग्निः भूतगणैः परिवृतः, यदि अधार्मिके प्रयुज्यते, ते कार्यं साधयिष्यति।" इति उपदेशं श्रुत्वा, सः कृष्णे अभिचारकर्म अकरोत्, नियमेन स्थित्वा। तदा अग्निकुण्डात् भयानकः अग्निरूपधारी उत्पन्नः, ताम्रकेशवर्णः, ताम्रदंष्ट्रः, ज्वलद्दृष्टिः, ज्वालानिर्गमदृशः, विकटभ्रू, कठोरवक्त्रः, स्वजिह्वया ओष्ठान् लिलिहानः, नग्नः, ज्वलद्धनुः कम्पयन्, घण्टानिनादमुत्पादयन्। तस्य चरणौ ताळवृक्षसमानौ, पृथिवीं कम्पयन्, भूतगणैः परिवृतः, सर्वदिक् दग्ध्वा द्वारवत्यां प्रति प्रस्थितः। तं अभिचाराग्निं द्वारकावासिनः दृष्ट्वा, महाभयेन ग्रस्ताः, यथा अरण्ये मृगाः वन्हिं दृष्ट्वा। ते भयात् भगवन्तं सभायां अक्षविनोदनरतं शरणं गत्वा, "त्रैलोक्यनाथ! नगरं दहन्तं अग्निं नः त्रातुम्," इति आर्तस्वरेण आह्वयन्। तेषां दुःखं श्रुत्वा, स्वजनान् भयभीतान् दृष्ट्वा, सर्वशरण्यः भगवान् स्मितपूर्वकं अवदत्—"मा भैष्ट; अहं नः रक्षिता।" सर्वव्यापी भगवान्, सर्वान्तर्यामी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म विज्ञाय, तद्विघ्नाय, पार्श्वस्थं सुदर्शनचक्रं आज्ञापयत्। तत् सुदर्शनचक्रं, कोटिसूर्यसमप्रभं, प्रलयाग्निसमदाहकतेजः, स्वप्रभया व्योम दिशः पृथिवीं च प्रकाश्य, मुकुन्दायुधं, तं अग्निरूपिणं निगृह्य, तं निर्जित्य, तस्य मुखं पराजित्य, वाराणसीं प्रविश्य, सुदक्षिणं तस्य पुरोहितांश्च, स्वयमेव अभिचारकर्मणा दग्ध्वा। ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रं वाराणसीं प्रविश्य, तस्य राजप्रासादसभामण्डपमार्गाट्टालिकान्, कोशगजाश्वरथधान्यसमृद्धां च, सर्वां दग्ध्वा, पुनः श्रीकृष्णस्य पार्श्वे स्थितम्। यः कश्चिद् एकचित्तः, श्रीभगवतः पुण्यकृत्यकथां शृणोति वा पठति वा, सः सर्वपापैः विमुच्यते। एवमुक्ते, राजा उवाच—"पुनः रामस्य, अनन्तस्य, अद्भुतकर्मणः, किमन्यत् कृतं तेन, तद् इच्छामि श्रोतुम्।" शुकः उवाच—"अभूत् कश्चन द्विविदो नाम कपिः, नरकस्य सखा, सुग्रीवस्य मन्त्रधारकः, मैनदस्य वीरभ्राता च।" सः कपिः, स्वमित्रवधस्य प्रतिकृत्यर्थं, नगरेषु ग्रामेषु पुरेषु गोष्ठेषु च, अग्निं प्रज्वाल्य, सर्वत्र विनाशं कृतवान्। कदाचित् पर्वतान् उप uprootya, तैः प्रदेशान् विशेषतः अनर्ते, यत्र हरिः मित्रघ्नः निवसति, पीडयामास। कदाचित् समुद्रमध्ये स्थित्वा, तस्य बाहुभ्यां वारि उत्थाप्य, समुद्रतीरप्रदेशान् प्लावयामास, यः दशसहस्रगजबलसम्पन्नः। सः महर्षीणां आश्रमान् वृक्षच्छेदनेन विनाश्य, पापात्मा, तेषां स्रुचः मूत्रपुरीषाभ्यां मलिनीकृतवान्।