तदा दूतः पाण्ड्रकस्य वचः स्वामिनं निवेद्य, श्रीकृष्णो रथमारुह्य काश्यां प्रति प्रस्थितः। पाण्ड्रकः महाबाहुः कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, शीघ्रं नगरात् निर्गत्य स्वद्वाभ्यां सेनाभ्यां सहितः ययौ। काशिराजः तु पाण्ड्रकस्य सखाः, त्रिभिः सेनाभिः तं अन्वगच्छत्, पाण्ड्रकं च ददर्श। स तु शङ्खचक्रगदाधनुः श्रीवत्सलाञ्छितः, कौस्तुभमणिना भूषितः वनमालया च शोभमानः आसीत्। पीताम्बरधारी, गरुडध्वजः, अमूल्यकिरिटकुण्डलादिभिः अलङ्कृतः, मकरकुण्डलैः विराजमानः आसीत्। हरिः तम् आत्मरूपमिव परिधानं कृत्वा, नटनटवद् दृष्ट्वा, हसितुम् आरब्धवान्। ततः शत्रवः राजानः हरिं शूलगदादिभिः, मुसलशक्त्यृष्टिप्रासखड्गनिस्त्रिंशबाणैश्च आक्रमन्त। श्रीकृष्णः तु पाण्ड्रककाशिराजयोः हस्त्यश्वरथपदातिसैन्यम्, गदया खड्गेन चक्रेण शरैः च, युगान्ताग्निरिव, विनाशयामास। रणभूमिः हस्त्यश्वोष्ट्रखरनरशरीरैः आच्छादिता, भग्नैः वीरैः समाकीर्णा, श्मशानमिव बभासे, भीरूणां भयस्थानं, धीराणां रमणीयं, प्रभोः क्रीडास्थानमिव। ततः शौरिः पाण्ड्रकं प्राह—"हे पाण्ड्रक! यन्मया दूतद्वारा उक्तं, तानि आयुधानि त्वयि त्यजामि।" "मम नाम यत् त्वया मिथ्या धृतम्, तदपि त्यजामि, मूढ। यदि युद्धं न इच्छामि, तदा त्वयि शरणमुपयास्ये।" इति उक्त्वा, तीक्ष्णैः शरैः तं रथमपाकरोत्, ततः चक्रेण तस्य शिरः छित्त्वा, इन्द्र इव वज्रेण पर्वतम्, निपातितवान्। तथैव काशिपतेः अपि शिरः शरैः छित्वा, काश्यां नगरे अपातयत्, वात इव कमलकोषम्। एवं द्वेषिणं पाण्ड्रकं सखिना सह हत्वा, भगवान् द्वारकाम् प्रविवेश, सिद्धगणैः अमृतकथाभिः कीर्त्यमानः। यः तु भगवन्तं सततं चिन्तयन्, सर्वबन्धनैः विमुक्तः, हरिरूपधारी, स भगवान्निष्ठः अभवत्। राजद्वारे कुण्डलयुक्तं तच्छिरः दृष्ट्वा, जनाः विस्मिताः—"किमेतत्? कस्यायं मुखमिति?"—इति विचिन्तयामासुः। तद् काशिपतेः शिर इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बन्धवः, नागरिकाश्च विलपन्तः—"हतो राजा! नष्टः नः रक्षकः!"—इति। सुदक्षिणः पुत्रः पितुः संस्कारान् कृत्वा, निश्चितवान्—"पितुः घातारं हनिष्यामि, एवं पितुः कीर्तिं स्थापयिष्यामि।" इति। तदनन्तरम्, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परमया एकाग्रतया अर्चयामास। भगवान् अविमुक्ते तुष्टः सन्, तं वरं ददौ; स तु यं ववाञ्छ, तमेव वरं—पितुघातुः वधोपायम्—अवृणोत्। महेश्वरः उक्तवान्—"दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विजा च सह यजस्व, अभिचारकर्म कुरु; स अग्निः, भूतैः परिवृतः, यदि अधार्मिके प्रयुज्यते, तव अभिमतम् साधयिष्यति।" इति। एवं सुदक्षिणः यथोक्तव्रतं पाल्य, कृष्णाय अभिचारकर्म अकरोत्। ततः होमकुण्डात् भीषणः अग्निरूपः पुरुषः उत्पन्नः—ताम्रकेशदाढः, नेत्राभ्यां ज्वलनधारायुतः, विकटदंष्ट्रः, भयानकभ्रूः, कठोरमुखः, स्वजिह्वया ओष्ठान् लिञ्गन्, नग्नः, त्रिशूलं ज्वलन्तं कम्पयन्, घूर्णमानः, घोरं शब्दं कुर्वन्। तस्य पादौ तालवृक्षसमानौ, पृथिवीं कम्पयन्, भूतैः परिवृतः, सर्वदिशः दहन्, द्वारकाम् अभिमुखः प्रस्थितः। द्वारकावासी तं अभिचाराग्निं समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा, दावाग्नौ मृगाः इव, भीताः अभवन्। ते भगवन्तं सभायां अक्षविनोदं कुर्वन्तं समुपेत्य, उचुः—"त्रैलोक्यनाथ! नगरीं दहन्तम् अग्निं नः त्रातुम्।" तेषां विलापं श्रुत्वा, स्वजनान् च भीतान् दृष्ट्वा, सर्वाश्रयः भगवान् सस्मितम् उवाच—"मा भैष्ट; अहं नः रक्षकः।" सर्वव्यापी भगवान्, अन्तर्बहिः साक्षी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म वेदित्वा, तद्विघाताय, स्वसमीपस्थितं चक्रं आज्ञापयत्। तत् सुदर्शनचक्रं, कोटिसूर्यसमप्रभं, प्रलयाग्निसदृशदीप्ति, स्वतेजसा गगनदिक्पृथिवीं प्रकाशयन्, मुकुन्दायुधः, तं अग्निमयं पुरुषं निगृह्य, तं पराजित्य, काश्यां प्रविश्य, सुदक्षिणं पुरोहितांश्च, तैः एव अभिचारकर्मणा, भस्मीकृतवान्। ततः विष्णोः चक्रं काश्यां प्रविश्य, तस्यां राजप्रासादसभामण्डपशालावेश्मद्वारकोष्ठागारसमृद्धां, हस्त्यश्वरथधान्यसम्पन्नां, सर्वां काशीं दग्ध्वा, पुनः श्रीकृष्णस्य समीपे स्थितम्। एवं निष्कल्मषकर्मणः कृष्णस्य एषा लीला यः श्रद्धया पठति वा शृणोति, स सर्वपापैः विमुच्यते। राजा उवाच—"पुनः रामस्य, अनन्तस्य, अपरिमेयस्य, अद्भुतानि कर्माणि श्रोतुमिच्छामि; किं तत् अन्यत् कृतम् भगवता?" इति। शुक उवाच—"अभूत् कश्चित् कपिः द्विविदः नाम, नरकस्य सखा, सुग्रीवस्य मन्त्रिणः, मैनदस्य वीर्यवान् भ्राता। सः कपिः, स्वमित्रस्य वधं स्मृत्वा, प्रतिशोधाय, नगरग्रामपत्तनगोष्ठान् दग्ध्वा, देशं विनाशयामास। कदाचित् पर्वतान् उत्पाट्य, तैः प्रदेशान् पीडयामास, विशेषतः अनर्तदेशे, यत्र हरिः मित्रघ्नः निवसति। कदाचित् सागरमध्यस्थः, बाहुभ्यां जलमुत्क्षिप्य, तटप्रदेशान् निमज्जयन्, दशसहस्रगजबलसम्पन्नः, तिष्ठति स्म।