तस्मिन्नेव काले तस्य प्रेतात्मनः आगमनं जातम्। सः च दिशो विलोकयन् उपवेशाय स्थानं विचिन्तयन्, तत्र सप्तगुण्ठिकं वेणुं सम्यगुत्थितं दृष्टवान्। तस्य मूलभागे विद्यमानं छिद्रं प्रविश्य, सः तत्र स्थित्वा श्रोतुम् आरब्धवान्। वायुरूपे स्थातुं अशक्नुवन्, सः वेणुमेव प्रविष्टवान्। तत्र मुख्यवैष्णवब्राह्मणं श्रोत्रृश्रेष्ठं मन्यमानः, धेनुसुतः प्रथमस्कन्धादारभ्य स्पष्टया कथया श्रवणं प्रारब्धवान्। दिवसस्य अन्ते, श्लोकपाठे कृतमात्रे, अद्भुतं किञ्चित् अभवत्—सप्तगुण्ठिकस्य वेणोः प्रथमगुण्ठिका शब्देन विदीर्णा, धर्मिष्ठैः साक्षात्कृता। द्वितीयदिने सायं द्वितीयगुण्ठिका, तृतीयदिने तृतीयगुण्ठिका च तथैव विदीर्णा। एवं सप्तसु दिवसेषु सप्तगुण्ठिकाः क्रमशः विदीर्णाः। द्वादशस्कन्धश्रवणं कृत्वा, सः प्रेतभावं परित्यक्तवान्। ततः सः दिव्यरूपं धारयामास—तुलसीमालया भूषितः, पीताम्बरधरः, घनश्यामवर्णः, मुकुटकुण्डलाभरणः। सः तदा स्वभ्रातरं गोकर्णं प्रणम्य, कृतज्ञतया उवाच—“तव कृपया मम बन्धनं च प्रेतत्वदोषः च विनष्टः।” “धन्या सा भागवतकथा या प्रेतदुःखं नाशयति; धन्यं सप्ताहश्रवणं यत् कृष्णधामप्राप्तिफलप्रदं। सप्ताहश्रवणे कृतमात्रे सर्वपापानि कम्पन्ते; अस्याः कथायाः श्रवणेन शीघ्रं मोक्षः सिध्यति। स्निग्धं रूक्षं लघु गुरु वा, वाचा मनसा वा क्रियया वा कृतं, श्रवणेन सर्वं पापं दह्यते, यथा वह्निना दारु। अस्मिन्भारतवर्षे पण्डितेषु च देवानां सभायाम्, ये भागवतकथां न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् इति निगद्यते।” “किं पोषितस्य स्थूलदेहस्य रक्षणेन, यदि शुकशास्त्रश्रवणं न स्यात्? असौ देहः अस्थिपञ्जरः, स्नायुबन्धनः, मांसशोणितलेपनः, त्वगावरणः, दुर्गन्धयुक्तः, मूत्रपुरीषपात्रम्। जरया दुःखेन कर्मविपाकेन च पीडितः, रोगालयः, दुःखमयः, दुष्पूरः, दुःसहः, दूषितः, दोषयुक्तः, क्षणभङ्गुरः। अस्य देहस्य कृते कृता अपि क्रियाः कृमिमलरजःपर्यन्ताः—किं तेन स्थिरं सिध्येत्?” “प्रातःकाले यत् अन्नं पच्यते, सायं नश्यति; तेन पोषिते देहे किं स्थैर्यं स्यात्? सप्ताहश्रवणेन अस्मिन्नेव लोके हरिः प्राप्यते; तस्मात् दोषनाशाय एष एव उपायः। यथा जलबुद्बुदाः, यथा जन्तुषु पतङ्गाः, तथा ये भागवतकथाश्रवणशून्याः, ते केवलं मरणाय जायन्ते।” “शुष्कवेणुगुण्ठिकायाः विदारणं अद्भुतं, तु हृदयगुण्ठिकायाः श्रवणेन विदारणं कियदधिकं अद्भुतम्। हृदयगुण्ठिका विदीर्णा, सर्वसंशयाः छिन्नाः, कर्मक्षयः जातः, यदा सप्ताहश्रवणं कृतम्। मनः यदा कथातीर्थे स्थाप्यते, यत् संसृतिमलापगमाय समर्थतम्, तदा केवलं मुक्तिरेव पण्डितैः कथ्यते।” एवं तस्य भाषमाणस्य, तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यः विमानः वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजसा स्फुरन्, समुपस्थितः। सर्वे जनाः पश्यन्तः, धुन्धुलीसुतः तस्मिन् विमाने आरूढः। विमानस्थैः वैष्णवैः दृष्ट्वा, गोकर्णः इदं वचनं उवाच— “इह खलु मम बहवः शुद्धश्रोत्रारः सन्ति; कुतः न सर्वेषां एकस्मिन्नेव काले दिव्यविमानानि आगतानि? सर्वे अपि सम्यगश्रवन्, तर्हि फलभेदः कुतः जातः? हरिभक्ताः तद्व्याख्यातु।” हरिदासाः ऊचुः—“श्रवणभेदात् फलभेदः; सर्वे अपि श्रुतवन्तः, न तु सम्यग्विचारवन्तः। तस्मात् पूजायामपि भेदः जायते, भवान् अवगच्छतु। सः प्रेतात्मा सप्तरात्रोपवासेन श्रवणं कृत्वा, गम्भीरविचारं च चित्तैकाग्रतां च अकरोत्। अनिष्टं ज्ञानं नश्यति, प्रमादेन श्रवणं नश्यति, संशये मन्त्रः नश्यति, विक्षिप्तचित्तेन जपः नश्यति। विष्णौ अनन्यभावेन स्थलं नश्यति, अयुक्ते श्राद्धं नश्यति, अशास्त्रविदे दानं नश्यति, कुलं दुष्कृत्या नश्यति।” “गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मनि नम्रता, मनोदोषविजयः, कथायामनन्यता—एतानि च यदृशानि साध्यन्ते, तदा एव श्रवणफलं सिध्यति; कथान्ते वैकुण्ठवासः सर्वेषां निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयमेव तुभ्यं गोलोकं दास्यति। इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गतवन्तः।” ततः परं मासे, गोकर्णः पुनः कथाश्रवणं आरब्धवान्; सप्तरात्रं तैः पुनः श्रवणं कृतम्। हे नारद, कथान्ते यदभवत्, तद् शृणु। हरिः स्वयमपि तत्र भक्तैः सह विमानेषु समागतः; तस्मिन्काले जयशब्दाः प्रणामश्च अभवन्। हरिः स्वयमेव हर्षेण पाञ्चजन्यं शङ्खं दध्मौ; गोकर्णं आलिङ्ग्य, तं स्वतुल्यं चकार। हरिः तत्क्षणं श्रोतॄन् अपि मेघश्यामान्, पीताम्बरधरान्, मुकुटकुण्डलाभूषितान् चकार। तत्र ग्रामे अपि, अश्वपालचाण्डालादिषु जातान्, गोकर्णस्य कृपया तस्मिन्नेव काले दिव्यविमानस्थाने न्यवेशयत्। ये तदा हरिधाम प्रापिताः, यत्र योगिनः यान्ति, सः गोपालकः गोकर्णेन सह गोलोकं प्राप्तवान्। कथाश्रवणेन तुष्टः भक्तवत्सलः भगवान् तत्रैव तान् विसृज्य, स्वधाममगात्।