सात्वतपुत्रे, पौण्ड्रकः श्रीकृष्णस्य चिह्नानि मूर्खतया धारयन्, दूतद्वारा अहंकारपूर्णं वचनम् अवदत्—“एतानि चिन्हानि यानि मम, त्वया अज्ञानतः धार्यन्ते। तानि त्यज, मम शरणं गच्छ, अथवा युद्धं देहि।” पौण्ड्रकस्य बुद्धिहीनं गर्वितं वचनं श्रुत्वा, उग्रसेनादयः सभासदः सर्वे प्रहसनं उच्चैः अकरोत्। ततः श्रीभगवान्, हास्यपूर्वकं, दूतं प्रति अवदत्—“हे मूढ, येन त्वं गर्वं करोति, तानि चिन्हानि अहं नूनं त्यजामि।” “त्वं मृतः भूमौ शयानः, मुखं आवृतं, गृध्रैः काकैः श्वगैः च परिवृतः भविष्यसि; तव शरणं श्वानां मध्ये भविष्यति।” दूतः एतानि अपमानवचनानि स्वगुरवे निवेद्य, श्रीकृष्णः रथमारुह्य काशीपुरं प्रति प्रस्थानम् अकरोत्। पौण्ड्रकः, महाबलवान् रथी, कृष्णस्य आगमनं ज्ञात्वा, शीघ्रं नगरात् निर्गत्य, द्वौ अक्षौहिण्यौ सैन्यस्य सह गतः। काशिपतेः, पौण्ड्रकस्य मित्रस्य, त्रीणि अक्षौहिण्यः सैन्यस्य सह अनुगमनम् अकरोत्, तेन पौण्ड्रकः दृष्टः। पौण्ड्रकः शंखचक्रगदाधनुष् श्रीवत्सलक्षणं धारयन्, कौस्तुभमणिना वनमालया च शोभमानः आसीत्। पीतवासाः गरुडध्वजः, दिव्यकिरणकुण्डलाभरणैः भूषितः, मकराकृतकुण्डलैः उज्ज्वलः। तं श्रीकृष्णः स्वस्वरूपस्य अनुकरणं कृत्वा, नाट्ये नटवत् दर्शयन्, हसन् हर्षितः। शत्रुराजा: हरिं विविधैः शूलैः, गदाभिः, मुसलैः, तोमरैः, प्रासैः, खड्गैः, चापैः, शरैः च आक्रमन्तः। कृष्णः गदया, खड्गेन, चक्रेण, शरैः च पौण्ड्रककाशिपतिसैन्यं—गज, रथ, अश्व, पदाति—यथा कल्पान्ते अग्निः सर्वभूतानि दहति, तथा प्रहारम् अकरोत्। युद्धभूमिः गजाश्वकामलाश्वपुरुषशरीरैः विकीर्णा, वीरैः भग्ना, श्मशानवत् शोभिता, साहसिनां रम्या, भयङ्करा च आसीत्। ततः शौरिः पौण्ड्रकं प्रति अवदत्—“हे पौण्ड्रक, यत् त्वया दूतद्वारा मम प्रति उक्तम्, तानि अस्त्राणि त्वं गृहीत्वा त्यजामि।” “यत् नाम त्वया मिथ्या गृहीतम्, तदपि मूढ, अद्य त्यजामि। युद्धे इच्छां न कुर्यां चेत्, तव शरणं गच्छामि।” ततः तीक्ष्णैः शरैः प्रहार्य, पौण्ड्रकस्य रथं अपहाय, इन्द्रः यथा वज्रेण पर्वतम्, तथा रथचक्रेण शिरः छित्त्वा। काशिपतेः अपि शिरः शरैः शरीरात् छित्त्वा, काशीपुर्यां पतितम्, यथा वायुः कमलकोषं पतयति। पौण्ड्रकं मित्रं च हत्वा, हरिः द्वारकां प्रविष्टः, सिद्धगणैः अमृतकथाभिः गायमानः। सः, सततं भगवन्तं चिन्तयन्, सर्वबन्धैः विमुक्तः, हरिरूपं धारयन्, तत्रैव लीनः अभवत्। राजद्वारे कुण्डलाभूषितं छिन्नं शिरः दृष्ट्वा, जनाः—“कः अयम्? कस्य मुखम् इदम्?”—इति विस्मिताः। तद् काशिपतेः शिरः इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बान्धवाः, नागरिकाः—“हाय, राजा हतः! रक्षकः नष्टः!”—इति विलपन्तः। सुदक्षिणः तस्य पुत्रः, पितुः अन्त्यकर्म अकरोत्, “पितृघ्नं हनिष्यामि, पितरम् सम्मानयिष्यामि”—इति निश्चयम् अकरोत्। तदनन्तरं, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं अत्युत्तमया भक्त्या पूजयामास। अविमुक्ते भगवान् प्रसन्नः, तं वरं दत्त्वा, सः पितृघ्नं हन्तुं इच्छितं वरं अचिन्तयत्। “दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः, ऋत्विजः सह, अभिचारकर्म यजन्तु; सः अग्निः, भूतैः परिवृतः, यदि अधर्मे प्रवृत्तः, तव इच्छितं कार्यम् साधयिष्यति।” इति उपदेशेन, सः कृष्णं प्रति अभिचारयज्ञं विधिपूर्वकं अकरोत्। ततः अग्निकुण्डात् भयानकः अग्निरूपः पुरुषः उत्पन्नः, ताम्रवर्णकेशदाढः, ज्वालानिर्गमन् नेत्रः। तीक्ष्णदंष्ट्रः, विकृतभ्रूः, कठोरवदनः, जिह्वया ओष्ठं लीलयन्, नग्नः, ज्वलज्ज्वलत्रिशूलं विक्षिपन्, घण्टानिनादं कुर्वन्। तल्ललाटपादपमितपादः, भूमिं कम्पयन्, भूतैः परिवृतः, सर्वदिशः दहन्, द्वारकां प्रति अग्रसरः। द्वारकावासिनः तं अभिचाराग्निं दृष्ट्वा, यथा वनाग्नौ मृगाः, तथा भयाकुलाः अभवन्। भयभीताः, सभायां द्यूतक्रीडायाम् स्थितं भगवानं उपगम्य, “त्रैलोक्यनाथ! नगरं दहन्तं अग्निं नः रक्षस्व!”—इति विलपन्तः। तेषां दुःखं श्रुत्वा, जनान् भयभीतान् दृष्ट्वा, सर्वशरण्यः स्मितं कृत्वा, “माऽभैः, अहं तव रक्षकः”—इति अवदत्। सर्वव्यापी भगवान्, सर्वान्तर्यामी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म ज्ञात्वा, तद्विनाशाय स्वचक्रं, यः तस्य पार्श्वे स्थितः, आज्ञापयत्। सुदर्शनचक्रः, दशलक्षसूर्यसमप्रभः, प्रलयाग्निसदृशदीप्तिः, स्वतेजसा आकाशं दिशः भूमिं च प्रकाशयन्, मुकुन्दस्य आयुधः सन्, तं अभिचारपुरुषं निगृह्य। राजन्, अभिचारयज्ञेन उत्पन्नः अग्निपुरुषः, चक्रशक्त्या भग्नः, पराजितमुखः, वाराणसीं प्रविश्य, सुदक्षिणं पुरोहितं च दग्ध्वा, यज्ञस्य फलम् तेषां एव विनाशाय अभवत्। विष्णोः चक्रः वाराणसीं—प्रासाद, सभा, विपणि, द्वार, स्तम्भ, कोष, गज, अश्व, रथ, धान्य—सर्वं दग्ध्वा, पुनः कृष्णस्य पार्श्वे स्थितम्। यः, एकाग्रचित्तः, एषां भगवत्कथां पठति वा, शृणोति वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति। राजा पुनः पप्रच्छ—“रामस्य अनन्तस्य अद्भुतकर्माणि पुनः श्रोतुम् इच्छामि। तेन किं अन्यद् कृतम्?” श्रीशुकः अवदत्—“नरकस्य मित्रं, सुग्रीवस्य मन्त्रिणं, मिन्दस्य वीरभ्रातृं, द्विविदं नाम वानरः आसीत्।