दूतः द्वारकां प्राप्त्वा सभां प्रविश्य कमलनयनं श्रीकृष्णं संबोधितवान्, राज्ञः संदेशं समर्पयन्। स दूतः अबुद्धिपूर्वकं अहं केवलं वासुदेवः अवतारः, अन्यः नास्ति, जीवेषु करुणया अवतरामि, त्वं मृषा-अहंकारं त्यजेत् इति वदति। तथा च, हे सात्वत, यानि चिन्हानि मम, तानि त्वया अज्ञानात् धार्यन्ते; तानि त्यज, मयि शरणं व्रज, अथवा युद्धं ददातु इति। श्रीशुकः उवाच—पौण्ड्रकस्य गर्वितं मूढवचनं श्रुत्वा, उग्रसेनः सभासदः च हास्यं प्रकटयामासुः। भगवान् श्रीकृष्णः, हास्यवचनानन्तरं, दूतं प्रति उवाच—हे मूढ, येन त्वं गर्वं करोति, तानि चिन्हानि अहं त्यक्ष्यामि। त्वं मृतः भूमौ शयानः, मुखं आवृत्य, गृध्रैः, काकैः, श्वगैः च परिवृतः, तदा तव शरणं श्वेषु भविष्यति। दूतः इति सर्वं अपमानं स्वस्मै स्वामिने निवेद्य, कृष्णः स्वारथं आरोह्य काशिं प्रति प्रस्थितवान्। पौण्ड्रकः महारथः, कृष्णस्य आगमनं शृत्वा, शीघ्रं नगरीं त्यक्त्वा द्वौ अक्षौहिण्यौ सैन्येन सह निर्गतः। काशिराजः मित्ररूपेण, त्रिभिः अक्षौहिणीभिः सैन्येन अनुगतः, तं पौण्ड्रकं दृष्टवान्। स शङ्खं, चक्रं, गदां, धनुः, श्रीवत्सं, कौस्तुभमणिं, वनमालां च धारयन् आसीत्। पीताम्बरधारी, गरुडध्वजः, बहुमूल्यकिरणमणिविभूषितः, मकरकुण्डलप्रभायुक्तः आसीत्। हरिः तम् आत्मनः अनुकरणरूपेण वस्त्रधरं दृष्ट्वा, नटस्य इव, हृष्टः हासितवान्। शत्रु-राजानः हरिं शूलैः, गदाभिः, परिघैः, तोमरैः, भल्लैः, असिभिः, चापैः च आक्रमन्। कृष्णः पौण्ड्रक-काशिराजयोः सैन्यं—गज, रथ, अश्व, पदाति—स्वगदया, खड्गेन, चक्रेण, शरैः च प्रहारयन्, यथा कालान्ते अग्निः सर्वं दहति। युद्धभूमिः गज, अश्व, उष्ट्र, गर्दभ, नरशरीरैः आकीर्णा, वीरैः भग्ना, श्मशानवद् दीप्तिमती, धीराणां रम्या, प्राणिनां स्वामी-लीला-भूमिः इव भयङ्करा आसीत्। ततः शौरिः पौण्ड्रकं प्रति उवाच—हे पौण्ड्रक, यद् दूतवचनं मया श्रुतम्, तानि अस्त्राणि त्वाम् प्रति त्यक्ष्यामि। मम नाम, यद् त्वया मिथ्या धृतम्, तत् अपि त्यक्ष्यामि, यदि युद्धं न वाञ्छामि तदा त्वां शरणं गमिष्यामि। ततः तीक्ष्णैः शरैः प्रहार्य, रथात् अपास्य, कृष्णः रथचक्रेण पौण्ड्रकस्य शिरः छित्त्वा, इन्द्रः वज्रेण पर्वतम् इव, अपहतवान्। काशिराजस्य अपि शिरः शरैः छित्त्वा, काशिनगरे अपातयत्, वायुः पद्मकलिकां पतयति इव। एवं, द्वेषयुक्तं पौण्ड्रकं मित्रसहितं हत्वा, हरिः द्वारकां प्रविष्टवान्, सिद्धगणाः अमृतमयकथाः गायन्तः। स पौण्ड्रकः, भगवत्स्वरूपध्यानपरः, सर्वबन्धविमुक्तः, हरिस्वरूपधारणः, भगवति लीनः अभवत्। काशिनगरद्वारे, कुण्डलयुक्तं छिन्नं शिरः दृष्ट्वा, जनाः विचिन्तयन्ति—किम् एतत्? कस्य मुखम् इदं स्यात्? काशिराजस्य शिरः इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बान्धवाः, नगरवासिनः च विलपन्ति—हा राजा हतः! रक्षिता नष्टः! सुदक्षिणः, पुत्रः, पितरं संस्कार्य, निश्चयमकरोत्—पितरं हन्तारं हनिष्यामि, तेन पितरं सम्मानयिष्यामि। ततः, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परमध्यानपूर्वकं पूजितवान्। अविमुक्ते प्रसन्नः भगवान् वरं दत्तवान्; सुदक्षिणः इच्छितं वरं—पितरं हन्तारं हन्तुं उपायम्—अवृणोत्। दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः, ऋत्विजः च सह पूजय, अभिचारयज्ञं कुरु; स अग्निः, भूतैः परिवृतः, अधर्मिण्युपयोजितः, तव इच्छितं साधयिष्यति। एवं उपदिश्य, सुदक्षिणः कृष्णं प्रति अभिचारयज्ञं कृत्वा, व्रतम् आलम्ब्य, अनुष्ठानं अकरोत्। ततः, अग्निकुण्डात् भीषणः अग्निरूपः पुरुषः उत्पन्नः, ताम्रकेशश्मश्रुः, नेत्राभ्यां ज्वालधारः स्रवत्। विकटदंष्ट्रः, भीषणभ्रूः, कठोरमुखः, स्वजिह्वया ओष्ठं लीलयन्, नग्नः, ज्वलत्त्रिशूलं विक्षिपन्, घर्घरध्वनिं कुर्वन्। ताडपत्रसमानपादः, पृथिवीं कम्पयन्, भूतैः परिवृतः, सर्वदिशः दहन्, द्वारकां प्रति अग्रसरः। द्वारकावासिनः तम् अभिचाराग्निं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, वनाग्निमध्ये मृगाः इव, भयाकुलाः अभवन्। भीता भगवन्तं सभायां क्रीडन्तं द्यूते समीपं गत्वा, विलपन्ति—त्रैलोक्यनाथ! नगरं दहन्तं अग्निं नः रक्ष। तेषां दुःखं श्रुत्वा, स्वजनं भयाकुलं दृष्ट्वा, सर्वशरणः भगवान् स्मितं कृत्वा उवाच—मा भैष्ठ, अहं तव रक्षकः। सर्वव्यापी भगवान्, सर्वस्य अन्तर्यामी, महेश्वरस्य अभिचारकर्म ज्ञात्वा, तद्विघ्नाय स्वचक्रं, यत् पार्श्वे स्थितम्, आज्ञापयामास। स सुदर्शनचक्रः, कोटिसूर्यसमप्रभः, प्रलयाग्निसदृशदीप्त्या दिवं, दिशः, पृथिवीं च प्रकाशयन्, मुकुन्दायुधः तं अग्निपुरुषं शमयामास। राजन्, अभिचारयज्ञोत्पन्नः अग्निपुरुषः, चक्रायुधबलात् अभिहतः, भग्नः, पराजितमुखः, वाराणसीं प्रविष्टः, तत्र सुदक्षिणं पुरोहितांश्च दहन्; यः अभिचारः कृतः, स एव तेषु प्रवृत्तः। ततः विष्णोः चक्रः वाराणसीं प्रविष्टवान्—तत्र महाप्रासादाः, सभागृहाणि, विपणयः, द्वारशतैः, शिखरैः, कोष्ठागारैः, कोशैः, गज, अश्व, रथ, धान्यसञ्चयैः पूर्णा। वाराणसीं सर्वां दहित्वा, विष्णोः सुदर्शनचक्रः पुनः कृष्णस्य पार्श्वे स्थितम्, निष्कल्मषकर्मणः। यः कश्चन, एकचित्तः, एषां भगवतः पुण्यकथानां श्रवणं वा पाठं वा करोति, सर्वपापैः विमुक्तः भवति।