मोहितः स राजा, बालवत् अज्ञः, द्वारकायां स्थितं श्रीकृष्णं, यस्य लीलाः अगम्या, दूतम् अस्य सन्देशाय प्रेषयामास, यथा बालः अन्यस्मै दूतम् प्रेषयेत्। स दूतः द्वारकाम् आगत्य सभां प्रविष्टः, कमलनयनं भगवन्तं कृष्णम् उपगम्य, राज्ञः सन्देशं सस्मार। सन्देशः एवं आसीत्— “अहमेव एकः वासुदेवावतारः, अन्यः नास्ति। लोकानुग्रहाय अहं अवतीर्णः। त्वं मृषावदनं त्यक्त्वा, स्वीकृत्य मां शरणम्, तव ये लक्षणानि मम एव, तानि त्वं अज्ञानात् धारयसि, हे सात्वत, तानि परित्यज्य मां शरणं गच्छ वा, अथवा युद्धं ददातु।” एवं गर्वितं पौण्ड्रकस्य वचनं श्रुत्वा, उग्रसेनः अन्ये च सभासदः सशब्दं हसितवन्तः। श्रीभगवानपि हास्यवचनानन्तरं दूतम् उवाच— “मूढ, येन त्वं गर्वसे तानि चिन्हानि अहं त्यक्ष्यामि।” ततोऽपि प्रोवाच— “त्वं शयानः भविष्यसि, तव मुखं आच्छादितम्, गृध्रकाकशृगालैः परिवृतः, तदा तव शरणं श्वानाः एव भविष्यन्ति।” एवं दूतः सर्वं निन्दावचनं स्वामिनं निवेद्य, श्रीकृष्णः रथमारुह्य काश्यां प्रति प्रस्थितवान्। पौण्ड्रकः महाबलवान् रथी, श्रीकृष्णस्य आगमनं निशम्य, नगरीं शीघ्रं निर्गत्य, द्वाभ्यां अक्षौहिणीभ्यां सह निर्गतः। काशिराजः अपि पौण्ड्रकस्य सखा, त्रिभिः अक्षौहिणीभिः अनुगम्य, राजन्, पौण्ड्रकं ददर्श। स पौण्ड्रकः शङ्खचक्रगदाधनुः श्रीवत्सलाञ्छनः, कौस्तुभमणिना वनमालया च भूषितः, पीतवासाः गरुडध्वजः, अतीवमूल्यकिरिटकुण्डलादिभिः विभूषितः, मकरकुण्डलदीप्तिमान् आसीत्। तं स्वीयवेषानुकरणेन भूषितं, रंगस्थायिवत्, दृष्ट्वा हरिः सस्मितम् अवदत्। ततः शत्रुराजानः शूलगदाद्युपलक्षितैः शस्त्रैः हरिं अभ्यद्रवन्त। श्रीकृष्णः अपि पौण्ड्रककाशिराजयोः सैन्यानि—गजाश्वरथपत्तिसङ्घातान्—गदापरिघचक्रबाणैः तीव्रं प्रहारं कृत्वा, यथा कालान्ते वह्निः सर्वभूतानि भस्मीकरोति, तथा नाशयामास। तदा रणभूमिः गजाश्वोष्ट्रखरनरशरीरैः खण्डितैः समाकीर्णा, भीरूणां श्मशानसदृशी, वीराणां रम्या, प्रभुचरित्रविलासभूमिरिव बभौ। अथ शौरिः पौण्ड्रकं प्रति उवाच— “हे पौण्ड्रक, यत् त्वं दूतेन मम उक्तवान्, तानि अस्त्राणि अद्य त्यक्ष्यामि।” पुनः अवदत्— “ये मम नाम त्वया मिथ्याभिहितं, तदपि त्यक्ष्यामि, यदि युद्धं न इच्छामि, तदा त्वां शरणं गमिष्यामि।” एवमुक्त्वा, तीक्ष्णैः शरैः प्रहारं कृत्वा, पौण्ड्रकस्य रथं निःशेषीकृत्य, चक्रेण तस्य शिरः छित्त्वा, यथा इन्द्रः वज्रेण पर्वतम्, तथा छित्तवान्। एवं काशिराजस्य अपि शिरः शरीरात् बाणैः छित्त्वा, काश्यां नगरे अपातयत्, यथा वातः कमलकोषम् अपातयेत्। एवं द्वेषिणं पौण्ड्रकं सखं च हत्वा, हरिः द्वारकाम् प्रविवेश, यत्र सिद्धगणाः अमृतोपमं चरितं गायन्तः आसन्। पौण्ड्रकः तु निरन्तरं भगवन्तं चिन्तयन्, सर्वबन्धनविमुक्तः, हरिरूपधारी, तस्मिन्नेव लीनः अभवत्। काश्यां राजद्वारे कुण्डलधृतं छिन्नशिरः दृष्ट्वा, जनाः विस्मयेन अपृच्छन्— “किमेतत्? कस्य इदं मुखम्?” इति। तद् काशिराजशिरः इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः पुत्राः बान्धवाः नागरिकाश्च, “हा नाथ, राजा हतः, नाथो नष्टः!” इति विलपन्तः अभवन्। सुदक्षिणः तु तस्य पुत्रः, पितुः संस्कारं कृत्वा, निश्चितवान्— “पितुघ्नं हनिष्यामि, एवं पितरं पूजयिष्यामि।” एवं निश्चित्य, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परमया श्रद्धया आराधयामास। प्रसन्नः स भगवान् अविमुक्ते तस्मै वरं दातुम् अयच्छत्; सुदक्षिणः यं वरेच्छत्—पितुघ्नवधोपायं—तम् ऐच्छत्। महेश्वरः उक्तवान्— “दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः ऋत्विजा च सह यजस्व, अभिचारकर्म कुरु; स अग्निः, भूतगणैः परिवृतः, पापे प्रयुज्यमानः, तव कामं साधयिष्यति।” इति उपदिश्य, स तद्विधानुसारं, कृष्णं प्रति अभिचारकर्म अकरोत्। तदा वह्निकुण्डात् उदतिष्ठत् भीषणः अभिचारवह्निः, ताम्रवर्णकेशदाढ्यः, नेत्राभ्यां ज्वलद्गिरः स्रवन्। तीक्ष्णदंष्ट्रः, विकटभ्रूः, कठोरमुखः, स्वजिह्वया ओष्ठं लिञ्गन्, नग्नः, ज्वलद्वज्रं कम्पयन्, घण्टानिनादं कुर्वन्, ताळवृक्षसदृशपादः, पृथिवीं कम्पयन्, भूतगणैः परिवृतः, सर्वदिशः दग्ध्वा द्वारकाम् अभ्यगच्छत्। तं अभिचारवह्निं द्वारकावासिनः दृष्ट्वा, यथा अरण्ये मृगाः वह्निं दृष्ट्वा, तथा भीताः अभवन्। ते भगवन्तं सभायां अक्षरक्रीडायां स्थितं समुपेत्य, “त्रैलोक्यनाथ, नगरदग्धवह्नितः त्रातुम्,” इति शरणं जग्मुः। भगवान् तेषां शोकं दृष्ट्वा, प्रजाः च भयग्रस्ताः ज्ञात्वा, सस्मितम् अवदत्— “माभैष्ट, अहं रक्षिता अस्मि।” सर्वात्मा सर्वान्तर्यामी भगवान्, महेश्वरस्य अभिचारकर्म ज्ञात्वा, तद्विनाशाय स्वचक्रं आज्ञापयत्। स सुदर्शनचक्रः, दशलक्षसूर्यसमप्रभः, प्रलयाग्निसमद्युतिः, स्वतेजसा गगनदिग्भूमिं प्रकाशयन्, मुकुन्दास्त्रत्वेन तं वह्निम् उपशमयत्। ततः स अभिचारवह्निः, चक्रतेजसा निपातितः, पराजितमुखः, वाराणसीं प्रविश्य, सुदक्षिणं पुरोहितांश्च दग्ध्वा, तदभिचारकर्मैव तान् भस्मीकृतवान्। ततः विष्णोः सुदर्शनचक्रः वाराणसीं प्रविश्य, तस्यां राजप्रासादसभाभवनहाटान्, द्वारशिखरनिधिभिः, हस्त्यश्वरथधान्यसमृद्ध्याः सहितम्, सर्वम् अदहद्। ततः सर्वं दग्ध्वा, सुदर्शनचक्रः पुनः श्रीकृष्णस्य पार्श्वे, निष्कल्मषकर्मणः, स्थितम्।