ततः निवेदितः भगवत् बलरामः यमुनां विमुक्त्वा, तया सह स्त्रीभिः सलिलं स्नात्वा, गजपतिरिव गजस्त्रीभिः जलक्रीडां चकार। स्नानानन्तरं स जलात् निर्गत्य, विस्तीर्णे स्थले स्त्रीभ्यः शुभाणि भूषणानि रम्यं च हारं ददौ। नीलवस्त्राणि परिधान्य सुवर्णमालां च धारयन्, स सुवासितः सुस्नातः सुशोभितः इन्द्र इव गजानां मध्ये विश्राम्यति स्म। अद्यापि, हे राजन्, यमुनायाः बलरामदत्तः पथः दृश्यते, अनन्तबलस्य सूचकः इव। एवं रात्रिः सर्वा गोपस्त्रीस्वाद्यभावेन मनः आकृष्टः रामः वृजे एकाकी रममाणः व्यतीतवती। अथ षष्ट्युत्तरषष्टितमः अध्यायः आरभ्यते। श्रीशुकः उवाच—यदा रामः नन्दव्रजं गतः, तदा करुषराजः कृष्णं प्रति दूतं प्रेषयामास, स न जानन् कि स वासुदेवः भगवन्, स्वयम् उवाच—‘अहं वासुदेवः।’ बालकैः संबोधितः—‘त्वं वासुदेवः भगवतः अवतारः, जगदधिपः’—कृष्णः आत्मानं अक्षरं आत्मानं विचारयामास। मोहितः स राजा, बालवत् अज्ञानवान्, कृष्णं गूढचेष्टं दूतं प्रेषयामास, यथा बालः द्वारकायां अन्यस्मै दूतं प्रेषयेत्। दूतः द्वारकां आगत्य, सभाम् प्रविश्य, पद्मलोचनं कृष्णं राजाज्ञां निवेदयामास। ‘अहमेव वासुदेवावतारः, अन्यः नास्ति। जीवेषु अनुकम्पया अहं अवतरितः। त्वं मृषावादं त्यज। यानि चिन्हानि त्वया धार्यन्ते, तानि मम एव, अज्ञानात् त्वया धार्यन्ते, हे सात्वत। तानि त्यज, मदाश्रयं कुरु, अथवा युद्धं देहि।’ श्रीशुकः उवाच—पौण्ड्रकस्य गर्वितं वाक्यं श्रुत्वा, अज्ञस्य, उग्रसेनादयः सभासदः उच्चैः हास्यं चक्रुः। भगवान् कृष्णः हसितवचनानुसारं दूतं प्रति उवाच—‘मूढ, तैः चिन्हैः येन त्वं गर्वं कुरुषे, तानि अहं त्यक्ष्यामि।’ ‘त्वं मृतः शयानः, मुखं आवृत्य, गृध्रैः काकैः श्वगृद्भिः परिवृतः, तदा तव आश्रयः श्वेषु भविष्यति।’ दूतः सर्वाणि तानि तिरस्कारवचनानि स्वस्वामिने निवेद्य, कृष्णः रथारूढः काश्यां प्रस्थिता। पौण्ड्रकः महाबाहुः कृष्णस्य आगमनं शृत्वा, शीघ्रं नगरात् निर्गत्य, द्वाभ्यां सैन्यवर्गाभ्यां सहितः। काशिराजः पौण्ड्रकस्य मित्रः, त्रिभिः सैन्यवर्गैः अनुगम्य, पौण्ड्रकं ददर्श, हे राजन्। स शङ्खं चक्रं गदां धनुः श्रीवत्सं च धारयन्, कौस्तुभमणिना वनमालया च भूषितः। पीतवस्त्रधारी गरुडध्वजः, अनमूल्य मुकुटाभरणैः अलङ्कृतः, मकरकुण्डलैः शोभमानः। तं स्वीयं रूपं अनुकरणं कृत्वा, नटः रंगे इव, कृष्णः हसन् सस्मितः। शत्रुराजानः हरिम् शूलैः गदाभिः मुद्गरैः तोमरैः शूलैः अशिभिः खड्गैः धनुषा च आक्रमन्ति। कृष्णः पौण्ड्रककाशिराजयोः सैन्यं—गज, रथ, अश्व, पदाति—मुसलखड्गचक्रबाणैः तीव्रं प्रहारं कृत्वा, यथा कालान्ते अग्निः सर्वभूतान् दहति। तद्रणभूमिः गजाश्वोष्ट्रगर्दभमानुषशरीरैः योधैः भग्नैः आवृता, श्मशानमिव शोभते, वीराणां रमणीयं, भूताधिपस्य क्रीडास्थानमिव भयङ्करम्। ततः शौरिः पौण्ड्रकं प्रति उवाच—‘हे पौण्ड्रक, यानि तव दूतवाक्येन मयि उक्तानि, तानि अस्त्राणि त्वां प्रति त्यक्ष्यामि।’ ‘मम नाम, यद् त्वया मिथ्या धृतम्, मूढ, तद् त्यजामि। यदि युद्धं न इच्छामि, तव आश्रयं गमिष्यामि।’ एवं तीक्ष्णैः बाणैः प्रहार्य, पौण्ड्रकस्य रथं हृत्वा, रथचक्रेण शिरः छित्वा, इन्द्रः यथा वज्रेण पर्वतं विदारयेत्। एवं काशिराजस्य शिरः गात्रात् बाणैः छित्वा, काश्यां नगरे पतितम्, यथा वायुर्लोटसकलिकां पातयेत्। एवं द्वेष्यं पौण्ड्रकं मित्रं च हत्वा, हरिः द्वारकां प्रविष्टः, सिद्धैः अमृतकथाभिः गायमानः। स निरन्तरं भगवन् ध्यायन्, सर्वबन्धनात् मुक्तः, हरिरूपं धारयन्, हे राजन्, भगवति लीनः अभवत्। शिरः कर्णाभरणयुक्तं राजद्वारे दृष्ट्वा, जनाः चकिताः—‘किम् एतत्? कस्य मुखम् इदं?’ इति। तद् काशिराजस्य शिरः इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः पुत्राः बान्धवाः नागरिकाश्च विलप्य, ‘हा राजा हतः! रक्षिता नष्टः!’ इति। सुदक्षिणः पुत्रः पितरं संस्कार्य, निश्चितः—‘पितरं हन्तारं विनाश्य, पितरं सम्मानयिष्यामि।’ एवं निश्चित्य, पुरोहितेन सह, सुदक्षिणः महेश्वरं परमध्यानेन पूजितवान्। अविमुक्ते तुष्टः भगवान् वरं दत्तवान्; स इच्छितं वरं—पितरं हन्तारं हन्तुं उपायम्—चकार। ‘दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः पुरोहितेन सह पूज्य, अभिचारकर्म कुरु; स अग्निः भूतैः परिवृतः—’ ‘—अधर्मिणि प्रयोगे, तव इच्छितं साधयिष्यति।’ इति उपदिष्टः, कृष्णं प्रति अभिचारकर्म अकुर्वन्, व्रतं पालितवान्। ततः अग्निकुण्डात् उग्रः मूर्तिमान् अग्निः उत्पन्नः, ताम्रवर्णकेशदाढः, नेत्राभ्यां ज्वालान् स्रवत्। तीक्ष्णदंष्ट्रः, भयानकभ्रूः, कठोरमुखः, जिह्वया ओष्ठं चाटयन्, नग्नः, ज्वलज्जटां घूर्णयन्, घण्टारवः कुर्यन्। ताडपत्रसमा पादौ भूमिं कम्पयन्, भूतैः परिवृतः, सर्वदिशः दहन्, द्वारकां प्रति अग्रसरः। तं अभिचाराग्निं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, द्वारकावासिनः भयाकुलाः अभवन्, यथा मृगाः वनदाहे।