राम, राम, महाबाहो, अहं तव वीर्यं न जानामि, हे लोकनाथ, यस्यैकांशेनैव पृथिवी धार्यते। हे भगवन्, त्वं मां क्षन्तुमर्हसि, यः तव परं स्वरूपं न अवेदिषम्। हे विश्वात्मन्, भक्तवत्सल, त्वामेव शरणं प्रपन्नोऽस्मि। एवं विनीतः स भगवान् बलरामः यमुनां विमुञ्च, तया सह स्त्रीभिः सलिलं प्रविश्य स्नातुम् आरब्धवान्, यथा गजपतिः स्त्रीगजैः सह जलक्रीडां कुर्यात्। क्रीडायाः समाप्तौ जलात् निर्गत्य, विहायसि ताः स्त्रीः सुशोभनाभरणैः शोभनमालया च विभूष्य, ताः प्रसादयामास। नीलाम्बरं पीत्वा सुवर्णमालां च धारयन्, सन्द्रवद्गन्धानुलेपनैः भूषितः, इन्द्र इव गजेन्द्राणाम्, तत्रैव विश्राम्य उपविवेश। अद्यापि, राजन्, यमुनाया बलद्वारेण आकृष्टस्य मार्गः दृश्यते, अनन्तबलस्य बलस्य सूचक इव। एवं रात्रिः सर्वा व्यतीता, एकाकी व्रजे रममाणः, व्रजयोषितां माधुर्येन मनो हृतं बलरामस्य। अथ षट्षष्टितमेऽध्याये श्रीशुक उवाच—यदा रामः नन्दव्रजं गतः, तदा कारूषराजः, न जानन् कि कृष्ण एव वासुदेवः भगवान्, कृष्णं दूतेन प्रेषयामास—"अहं वासुदेवः" इति। बालकैः संबोधितः—"त्वं वासुदेवो भगवान्, जगत्प्रभुः" इति—कृष्णः आत्मानं अच्युतं पुरुषं मेने। स मूढः राजा, बालवत्, न बुद्धिमान्, कृष्णस्य गूढचेष्टितं न जानन्, द्वारकायां बालो बालं इव दूतेन प्रेषयामास। स दूतः द्वारकां प्राप्त्वा, सभां प्रविश्य, पद्मनाभं कृष्णं संबोध्य, राजाज्ञां निवेदयामास—"अहमेव वासुदेवोऽवतारो नान्यः, जीवहिताय अवतीर्णः। अतः त्वं मिथ्याभिमानं त्यक्त्वा मां शरणं व्रज। मम लक्ष्माणि यानि त्वया धार्यन्ते, तानि त्वं मूढभावेन धारयसि, सत्त्वत त्वं तानि त्यक्त्वा मां शरणं व्रज वा, अथवा युद्धं देहि।" श्रीशुक उवाच—पौण्ड्रकस्य गर्वपूर्णं वचनं श्रुत्वा, यः अबुद्धिः, उग्रसेनादयः सभासदः हसितुम् आरब्धवन्तः। श्रीभगवानपि हास्ययुक्तं वचनं दूतम् प्रति प्रोवाच—"रे मूढ, येन त्वं गर्वं वहसि, तानि चिह्नानि अहं त्यक्ष्यामि। त्वं मृतः मुखं ढाकित्वा, गृध्रकाकशृगालैः परिवृतः, श्वपचैः सह शयानः भविष्यसि।" एवं स दूतः सर्वं स्वामिनं निवेद्य, कृष्णः रथमारुह्य काश्यां प्रति प्रस्थितवान्। पौण्ड्रकः महाबाहुः कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, शीघ्रं नगरीं निर्गत्य, द्विभिः अक्षौहिणीभिः सैन्येन सह प्रस्थितः। काशिराजः, पौण्ड्रकस्य मित्रम्, त्रिभिः अक्षौहिणीभिः सैन्येन सह, पौण्ड्रकं द्रष्टुम् अगच्छत्। पौण्ड्रकः शङ्खचक्रगदाधनुः श्रीवत्सलाञ्छनः, कौस्तुभमणिना वलयितः, वनमालया विभूषितः, पीताम्बरधारी, गरुडध्वजः, मणिमुकुटकुण्डलैः भूषितः, मकरकुण्डलदीप्तिमान्, दृश्यते स्म। तं स्ववेषेण अभिनिविष्टं, नटनटिकेव, दृष्ट्वा हरिः सस्मितम् अचकार। ततोऽरिव्राताः शूलगदादिभिः, तोमरर्ष्टिशरैः, कृष्णं समभिद्रवन्तः। श्रीकृष्णः अपि पौण्ड्रककाश्यराजयोः सैन्यं—गजश्वरत्नपत्तिपदातीन्—गदाखड्गचक्रबाणैः, यथा युगान्ताग्निः सर्वभूतानि दहति, तद्वत् विदारयामास। तद्रणभूमिः गजाश्वोष्ट्रखरनरशरीरैः, भग्नैः वीरैः, श्मशानमिव, धीराणां रम्यस्थानमिव, प्रजापतेः क्रीडाभूमिरिव बभूव। शौरिः पौण्ड्रकं प्रति प्रोवाच—"हे पौण्ड्रक, यानि त्वया दूतेनोक्तानि, तानि आयुधानि त्वयि त्यक्ष्यामि। येन मम नाम त्वया मिथ्याभिमतम्, तदपि त्यक्ष्यामि। यदि युद्धं न इच्छामि, त्वां शरणं गमिष्यामि।" एवं तीक्ष्णैः बाणैः तं रथहीनं कृत्वा, चक्रेण शिरः छित्त्वा, इन्द्र इव वज्रेण गिरिं छिनत्ति, तथा छिनत्त्वा। काश्यराजस्यापि शिरः शरीरात् बाणैः छित्वा, काश्यां नगरीं पातयामास, यथा वातः कमलकोषं पातयेत्। एवं द्वेषिणं पौण्ड्रकं सख्यं च हत्वा, हरिः द्वारकां प्रविवेश, सिद्धगणाः सुधाकथाभिः स्तुवन्तः। पौण्ड्रकः निरन्तरं भगवतः चिन्तनपरः, सर्वबन्धविमुक्तः, हरिरूपधारी, भगवति लीनः अभवत्। नगरे काश्यां द्वारे, कुण्डलशोभितं शिरः दृष्ट्वा, जनाः जिज्ञासुः—"कस्येदं मुखम्?" इति। तद् काश्यराजशिर इति ज्ञात्वा, तस्य पत्न्यः, पुत्राः, बान्धवाः, नागराः च विलपन्तः—"हाहा, नृपः हतः! नाथो नष्टः!" इति। सुदक्षिणः तस्य पुत्रः, पितुः अन्त्यकर्म कृत्वा, निश्चयमकरोत्—"पितृहन्तारं हनिष्यामि, एवं पितरं तर्पयिष्यामि" इति। सः निश्चयेन, पुरोहितेन सह, महेश्वरं परया भक्त्या पूजयामास। तस्य प्रसन्नः भगवानविमुक्ते वरं ददौ, स च यं कामयामास, तं वरं—पितृहन्तारहिंसाद्युपायम्—वव्रे। "दक्षिणाग्निं ब्राह्मणैः होतृभिः सह सम्पूज्य, अभिचारकर्म कुरु; स अग्निः भूतसङ्घैः परिवृतः, पापे प्रयुक्तः, तव कामं साधयिष्यति" इति। एवं सुदक्षिणः, तेन विधिना, कृष्णं प्रति अभिचारकर्म अकरोत्, व्रतम् आस्थाय। तदा वह्निकुण्डात् निर्गत्य, भीषणः अग्निरूपः पुरुषः, ताम्रकेशवर्णः, दहद्भिः नेत्रैः, ज्वलद्भिः दाढैः, विकटभ्रूः, कठोरवक्त्रः, स्वजिह्वया ओष्ठौ लिलिहानः, नग्नः, ज्वलद्रिशूलम् उद्यम्य, घण्टारवकरः, उत्पद्य अभवत्।