ग्रामेषु प्रदेशेषु च भगवद्भक्ताः श्रवणस्य निमित्तं समागताः। पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, मन्दाः च, सर्वे पापक्षयाय तत्र उपस्थिताः। तत्र गोकरणः स्वासनमास्थाय कथा प्रवर्तयन् दिव्यम् आश्चर्यं महत्सभां ससृजे, यत्र देवाः अपि विस्मिताः अभवन्। तस्मिन्नेव समये, धुन्धुलीपुत्रः मृतात्मा अपि आगतः, स्थानं विचिन्वन् इदं तत्र सप्तनोडं वंशं दृष्टवान्। तस्य मूलभागे विवरमुपलभ्य, तत्र प्रविश्य, कथा श्रवणाय स्थितवान्। वायुरूपे स्थातुं अशक्तः सन्, वंशमध्ये प्रविष्टः। तत्र, प्रधानवैष्णवब्राह्मणं श्रोत्ररूपेण अग्रणीं मन्यमानः, धेनुपुत्रः प्रथमस्कन्धादारभ्य स्पष्टया कथां प्रवर्तयन् आसीत्। प्रत्यहं दिवसान्ते, श्लोकपाठे सम्पन्ने, अद्भुतं कृत्यम् अभूत्—वंशस्य नोडः शब्देन विभिन्नः, सत्पुरुषैः दृष्टः। द्वितीयदिने सायं द्वितीयः नोडः, तृतीयदिने तृतीयः नोडः सायं भङ्गः अभवत्। एवं सप्तदिवसपर्यन्तम्, सप्तनोडाः क्रमशः भिन्नाः। मृतात्मा द्वादशस्कन्धं श्रुत्वा, मृतात्मभावं परित्यज्य दिव्यरूपं प्राप्तवान्। तुळसीमालया भूषितः, पीतवस्त्रधारी, मेघश्यामः, किरीटी, कुण्डलिनः अभवत्। सः त्वरितं गोकरणं भ्रातरं प्रणम्य, "तव कृपया, बन्धनात् मृतात्मदोषात् विमुक्तः अभवम्," इति उक्तवान्। भागवतस्य कथा धन्या, या मृतात्मदुःखं नाशयति; सप्ताहश्रवणम् अपि धन्यम्, यत् कृष्णलोकप्राप्तिफलदं। सप्ताहश्रवणे कृते सर्वे पापाः कम्पन्ते; अस्य कथनस्य श्रवणेन शीघ्रं मोक्षः लभ्यते। स्निग्धं वा शुष्कं, लघु वा गुरु, वाचा, मनसा, कर्मणा वा कृतं, श्रवणेन पापं दह्यते, यथा अग्निः इन्धनं। भारतभूमौ, विदुषां मध्ये, देवसभायाम् अपि, यः भागवतश्रवणं न करोति, तस्य जन्म निष्फलम् इति घोषितम्। शुककथायाः श्रवणे विना, स्थूलं पुष्टं शरीरं रक्ष्यते चेत्, तस्य किम्? अस्थिपञ्जरम्, स्नायुभिः बद्धम्, मांसरुधिरलिप्तम्, त्वचया आच्छादितम्, दुर्गन्धयुक्तम्, मूत्रपुरीषपात्रम्। वृद्ध्याः, दुःखस्य, कर्मणां फलैः पीडितम्, रोगगृहं, दुःखयुक्तम्, पूरयितुं कठिनम्, सहनाय कठिनम्, दूषितम्, दोषयुक्तम्, क्षणभङ्गुरम्। शरीरस्य अन्तः कृमिः, मलः, भस्म च; तेन अश्थिरकर्मणा किम् स्थायि साध्यते? प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन पोषिते देहे स्थायित्वं किम्? सप्ताहश्रवणेन अस्मिन लोके हरिः प्राप्तः; दोषनाशाय केवलं इदं साधनम्। जलबिन्दुवत्, जीविषु कीटवत्, यः भागवतश्रवणं न करोति, सः केवलं जन्मनाय म्रियते। शुष्कवंशस्य नोडभङ्गः आश्चर्यजनकः; श्रवणेन हृदयग्रन्थिभङ्गः ततोऽपि अधिकम् आश्चर्यं। सप्ताहश्रवणेन हृदयग्रन्थिः भिद्यते, सर्वे संशयाः छिद्यन्ते, कर्मक्षयः भवति। मनः यत्र भागवततीर्थे स्थिरं भवति, यः संसारमलापगमाय समर्थः, तत्रैव मोक्षः विदुषां द्वारा घोष्यते। एवं वदति, तस्मिन्नेव क्षणे वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, दिव्यतेजसा दीप्तः, दिव्यरथः आगतः। सर्वे पश्यन्तः, धुन्धुलीपुत्रः रथमारोहितः; रथस्थवैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकरणः इदं वचनम् उवाच। "इह मम बहवः शुद्धश्रोतारः सन्ति; सर्वेषां रथाः किम् एकस्मिन्नेव काले न आगच्छन्? सर्वे समं श्रवणं कृतवन्तः; फलभेदः किम्? हरिभक्ताः वदन्तु।" हरिदासाः ऊचुः—"श्रवणभेदात् फलभेदः; सर्वे श्रुतवन्तः, परन्तु मननं न सर्वे कृतवन्तः। पूजारूपेण अपि फलभेदः भवति। मृतात्मा सप्तरात्रं उपवासेन श्रवणं कृतवान्, मननं च, एकाग्रता च कृतवान्। दृढं ज्ञानं यदि नास्ति, तदा नश्यति; श्रवणं प्रमादेन नश्यति; मन्त्रः संशयेन नश्यति; पाठः चित्तविक्षेपे नश्यति। विष्णुपूजायुक्तं स्थानं नश्यति; अयोग्याय श्राद्धं नश्यति; शास्त्रज्ञाय दत्तं दानं नश्यति; कुटुम्बं दुष्कृत्ये नश्यति। गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मन्य् विनयः, मनोदोषविजयः, कथायां ध्याननिष्ठा—एतेषु साध्येषु, श्रवणफलं लभ्यते; कथान्ते सर्वे वैकुण्ठवासः निश्चितः।" "हे गोकरण, गोविन्दः स्वयं तव गोलोकं दास्यति," इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः। अनन्तरं मासे, गोकरणः पुनः सप्तरात्रं कथां प्रवर्तयन्, सर्वे पुनः श्रवणं कृतवन्तः। हे नारद, कथान्ते यद् अभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयं भक्तैः सह दिव्यरथैः तत्र आगतः; तत्र विजयघोषः, नमस्कारः अभवत्। हरिः स्वयं आनन्देन पाञ्चजन्यशङ्खं नादितवान्; गोकरणं आलिङ्ग्य, तं आत्मवत् कृतवान्। हरिः त्वरितं अन्यान् श्रोतृन् अपि मेघश्यामान्, पीतवस्त्रधारिणः, किरीटिनः, कुण्डलिनः कृतवान्।